علی الإسلام السلام: تفاوت میان نسخه‌ها

سخنی بود که [[سید الشهدا]]{{ع}} پس از امتناع از بیعت با یزید و بیرون آمدن از پیش [[والی مدینه]] فرمود. [[مروان]]، فردای آن شب، [[امام حسین]]{{ع}} را دید و به وی پیشنهاد کرد که با یزید [[بیعت]] کند و آن را به نفع [[دین]] و دنیای [[امام]] دانست. حضرت در پاسخ او چنین گفت: {{متن حدیث|إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ وَ عَلَى الْإِسْلَامِ السَّلَامُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ الْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ يَزِيدَ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ جَدِّي رَسُولَ اللَّهِ{{صل}} يَقُولُ الْخِلَافَةُ مُحَرَّمَةٌ عَلَى آلِ أَبِي سُفْيَانَ}}<ref>لهوف، ص۱۱؛ سوگنامه آل محمد، ص۱۱۶ (به نقل از مثیر الأحزان)؛ عوالم (امام حسین)، ص۱۷۵.</ref>. یعنی بر [[اسلام]]، [[سلام]] باد، باید فاتحۀ اسلام را خواند و با اسلام خداحافظی کرد، آنگاه که والی مسلمانان کسی همچون یزید باشد. از [[پیامبر خدا]] شنیدم که می‌فرمود [[خلافت]] بر [[آل ابو سفیان]] [[حرام]] است. امام، با ادامۀ سلطۀ [[امویان]] بر مقدّرات [[مسلمین]] و [[بازی]] با [[دین خدا]]، تباه شدن دستاورد‌های [[وحی]] را عیان می‌دید. با توجّه به اینکه رسم [[عرب]] بر این است که هنگام خداحافظی و وداع هم [[سلام]] می‌دهد، رابطۀ سخن فوق روشن می‌گردد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۳۵۱.</ref>.