یا فتح یا شهادت: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[فرهنگ عاشورا]]، هم [[شهادت]] “فتح” محسوب می‌شود، و هم فتح، فراتر از [[پیروزی]] نظامی است. بر اساس [[آموزش]] [[قرآنی]] {{متن قرآن|إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ}}، [[مجاهدان]] [[راه خدا]] چه بکشند و چه کشته شوند، پیروزند و پیروزی در سایۀ عمل به [[تکلیف]] است. [[شوق]] شهادت در [[ابا عبدالله]]{{ع}} چنان بود که به فرمودۀ [[امام باقر]]{{ع}} [[روز عاشورا]]، نصرت الهی برای آن حضرت نازل شد و میان [[زمین]] و [[آسمان]] بود. [[حسین بن علی]] را مخیّر کردند که [[پیروز]] شود یا [[شهید]] گردد. وی شهادت و دیدار [[الهی]] را ترجیح داد: {{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَ النَّصْرُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ حَتَّى كَانَ بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ خُيِّرَ النَّصْرَ أَوْ لِقَاءَ الله فَاخْتَارَ لِقَاءَ الله}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۴۶۵.</ref>. آن حضرت، کشته شدن را هم پیروزی می‌دانست، چون هم به [[رستگاری]] [[ابدی]] می‌رسید، هم [[دین]] را زنده می‌کرد. [[امام حسین]]{{ع}} خود فرمود: {{متن حدیث|أَمَا وَ الله إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ خَيْراً مَا أَرَادَ الله بِنَا قُتِلْنَا أَمْ ظَفِرْنَا}}<ref>اعیان الشیعه، ج۱، ص۵۹۷.</ref>. به [[خدا]] [[سوگند]]، امیدوارم آنچه را [[خداوند]] برای ما بخواهد، “خیر” باشد، چه کشته شویم، چه پیروز گردیم!