←جهاد با اهل بغی
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۱۱۷: | خط ۱۱۷: | ||
== جهاد با اهل بغی == | == جهاد با اهل بغی == | ||
{{اصلی|جهاد با باغیان}} | {{اصلی|جهاد با باغیان}} | ||
مقابله با [[اهل بغی]] باید با ظرافت و دقت و استفاده از راهحلهای [[فرهنگی]] و سیاسی انجام شود و دولت اسلامی پس از گفتوگو و بحث و [[مذاکره]] در راه حل مشکل [[اعتقادی]]، [[فقهی]] و [[اجتماعی]] آنان بکوشد و از آنان به روش | مقابله با [[اهل بغی]] باید با ظرافت و دقت و استفاده از راهحلهای [[فرهنگی]] و سیاسی انجام شود و دولت اسلامی پس از گفتوگو و بحث و [[مذاکره]] در راه حل مشکل [[اعتقادی]]، [[فقهی]] و [[اجتماعی]] آنان بکوشد و از آنان به روش مسالمتآمیز بخواهد که از حکومت و امام [[پیروی]] کنند و [[وحدت]] [[جامعه اسلامی]] و [[رفتار]] به مقتضای [[اخوت اسلامی]] و [[انصاف]] و [[عدل]] را رعایت کنند. | ||
[[شورشیان]] هرگاه مهلت بطلبند، باید به آنها | [[شورشیان]] هرگاه مهلت بطلبند، باید به آنها فرصت داده شود و در این مدت لازم است دولت اسلامی از جریان امر مطلع باشد و با [[مراقبت]] کامل مقاصد آنها را دریابد. اگر تمایلی به [[فرمانبرداری]] از آنها مشاهده کرد، مهلت کافی بدهد، و هرگاه نیاز به مطالعه و بحث و تحقیق دارند از مساعدت و [[همکاری]] فروگذار نباشد و در صورتی که قصد [[فریب]] دارند و به این بهانه درصدد تقویت خود و جمعآوری نیرو و امکانات هستند، چنین فرصتی را از آنان بگیرد<ref>جواهرالکلام، ج۲۱، ص۵۵۶.</ref> و همچنین اگر خطر به حدی باشد که فرصتی برای اعمال راههای مسالمتآمیز در میان نباشد<ref>جواهرالکلام، ج۲۱، ص۵۵۴.</ref>. | ||
علی{{ع}} قبل از | علی{{ع}} قبل از سرکوب [[خوارج]]، [[شخصیت]] بزرگی چون [[ابن عباس]] را برای مذاکره و حل مشکلات و مسائل آنان فرستاد، ولی با تمام تلاشی که مبذول داشت نتیجهای گرفته نشد. [[امام]] پس از پیمودن راههای مسالمتآمیز و [[یأس]] از امکان راهحل [[فرهنگی]] و [[سیاسی]] میتواند با استفاده از عنوان {{متن قرآن|الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ}}<ref>«دلجوییشدگان» سوره توبه، آیه ۶۰.</ref> از راه کمکهای مادی و [[اقتصادی]] به عادیسازی شرایط و فرونشاندن [[شورش]] بپردازد و از [[بیتالمال]] ([[زکوة]]) در این راه سود ببرد. با فرض ناکامی در همه این راهها هنگامی که امام تصمیم به [[مجازات]] و سرکوب [[شورشیان]] میگیرد، بر همه اقشار [[امت]] [[واجب]] است به ندای امام پاسخ مثبت بدهند. [[سرپیچی]] از خواسته امام [[گناه کبیره]] است و کسانی که مخاطب خاص امام باشند، مشارکت در این امر بر آنها واجب عینی خواهد بود. | ||
[[علامه حلی]] در تذکرة میگوید: هر کسی که بر | [[علامه حلی]] در تذکرة میگوید: هر کسی که بر امام عادل که امامتش با [[نص]] ثابت شده (از نظر [[شیعه]]) و یا با [[انتخاب]] امت برگزیده شده (از نظر [[فقه]] [[سنی]])، شورش نماید واجب است که [[مسلمانان]] با او بجنگند و این [[حکم]] مورد اتفاق و [[اجماع]] همه فقهای اسلام است<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۴.</ref>. | ||
[[جنگ]] با [[بغاة]] مانند [[جهاد]] با [[مشرکین]] است و به مقتضای [[آیه]] ۹ [[سوره زخرف]] تا دست از شورش برنداشته و به [[حکم خدا]] [[راضی]] نشده و به [[اطاعت امام]] بازنگشتهاند، تحت تعقیب نظامی قرار میگیرند<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۵؛ جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۲۶.</ref>. درخواست [[آتشبس]] و [[مهادنه]] از شورشیان پذیرفته نمیشود<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۶.</ref> و به خاطر جنایاتی که به هنگام شورش مرتکب شدهاند، پس از سرکوب و فرونشاندن [[فتنه]] طبق [[مقررات اسلامی]] مجازات میشوند<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۷.</ref>. | [[جنگ]] با [[بغاة]] مانند [[جهاد]] با [[مشرکین]] است و به مقتضای [[آیه]] ۹ [[سوره زخرف]] تا دست از شورش برنداشته و به [[حکم خدا]] [[راضی]] نشده و به [[اطاعت امام]] بازنگشتهاند، تحت تعقیب نظامی قرار میگیرند<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۵؛ جواهر الکلام، ج۲۱، ص۳۲۶.</ref>. درخواست [[آتشبس]] و [[مهادنه]] از شورشیان پذیرفته نمیشود<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۶.</ref> و به خاطر جنایاتی که به هنگام شورش مرتکب شدهاند، پس از سرکوب و فرونشاندن [[فتنه]] طبق [[مقررات اسلامی]] مجازات میشوند<ref>تذکرةالفقهاء، ج۱، ص۴۵۷.</ref>. | ||