بحث:آیه ابتلا: تفاوت میان نسخه‌ها

مقصود از [[مقام امامت]] در [[آیه]]، [[الگو]] و [[اسوه]] بودن همه جانبه و تمام عیار ابراهیم ‏{{ع}} است. شرط رسیدن به این [[مقام]] آن است که فرد به درجه‌‏ای از [[کمال معنوی]] نایل شود که حتی [[ترک اولی]] کارهایی که ترکش سزاوارتر است نیز از او سرنزند. اگرچه [[پیامبران]] پیش از ابراهیم‏{{ع}} از [[مقام عصمت]] برخوردار بوده‌‏اند ولی چنانکه [[قرآن]] یادآور شده است گاهی از آنان کارهایی سرزده که ترکش سزاوارتر بوده است <ref>سوره طه، آیه115.</ref>. این پیامبران از چنان مقام بلندی که به ابراهیم{{ع}} عطا گردید، برخوردار نبوده‌‏اند و نمی‌‏توان گفتار و [[رفتار]] آنان را به صورت کامل و همه جانبه اسوه و الگوی [[بشریت]] در همه اعصار دانست. ولی ابراهیم ‏{{ع}} پس از انجام آزمون‏‌های سخت به مقامی نایل شد که اسوه و الگوی تمام عیار همه [[انسان‌‏ها]] به شمار می‏‌رود. <ref>جعفر سبحانی، منشور جاوید، ج۵، ص۲۳۴ـ ۲۳۷.</ref>.

چنان که پیش از این یادآور شدیم مقام امامت به [[فرزندان]] [[پاک]] و [[معصوم]] ابراهیم‏{{ع}} همچون اسحاق و [[یعقوب]] عطا شده است و بدون [[شک]] مقام و [[منزلت]] [[معنوی]] و [[کمال وجودی]] [[پیامبران اولوالعزم]] مانند نوح، [[موسی]] و عیسی‏{{عم}} [[برتر]] از چنین پیامبرانی بوده و از مقام امامت بهره‌‏مند بوده‌‏اند؛ بر این اساس نمی‌‏توان تنها ابراهیم ‏{{ع}} را الگوی تمام عیار بشریت دانست.<ref>علی ربانی گلپایگانی، مقاله: آیه ابتلای ابراهیم، نشریه کلام اسلامی، شماره 54.</ref>.