بحث:آیه ابتلا: تفاوت میان نسخه‌ها

کلمه «ابتلاء» مصدر ثلاثی مزید است از باب افتعال از ریشه «[[بلاء]]». این واژه و مشتقات آن در [[قرآن]] کریم37 بار در ضمن 34 [[آیه]] به کار رفته است. <ref>موسوی نسب، سید جعفر؛ ابتلاء و آزمایش انسان در قرآن، ص15</ref>. در لغت، کلمه «ابتلاء» به معنای [[آزمون]]، [[تجربه]] و [[کشف]] کردن به کار می رود؛ {{متن عربی|یقال بلاه و ابتلاء اذا اختبره و امتحنه}}. بعضی در معنای لغوی گفته‌اند: بلاء بر وزن «[[علم]]» و به معنای کهنه شدن گویند: {{متن عربی|بلی الثوب بلی و بلاء}}؛ یعنی [[لباس]] کهنه شد. به [[غم]] و [[اندوه]] نیز از آن سبب بلاء گویند که بدن را کهنه و فرسوده می کند. <ref>قریشی،سید علی اکبر؛ قاموس قرآن، ج1، ص291.</ref>. همچنین گفته‌اند: {{متن عربی|ان الاصل الواحد فیها هو ایجاد التحول، ای التقلب و التحویل و هذا المعنی ینطبق بجمیع مواردها و مصادیقها من دون ای تجوز او یتکلف فیها و اما الامتحان و الاختبار والابتلاء والتجربه.......... فکل هذه من معانی مجازیه و من لوازم الاصل و آثاره بحسب الموارد}} <ref>مصطفوی، حسن؛ التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج1، ص318.</ref>.