←معجزه
(←روایات) |
(←معجزه) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۴۶: | خط ۴۶: | ||
=== [[معجزه]] === | === [[معجزه]] === | ||
معجزات و | یکی از [[راههای شناخت امام]] و [[حجت خدا]] توانمندیهای خاصی است که از [[امام]] آشکار میشود و نشانه آن است که این شخص مورد [[تأیید الهی]] بوده و با قدرتی که [[پروردگار]] به او [[عنایت]] کرده، چنین توانائیهایی را دارد. این [[قدرت]] ویژه، گاه به صورت کارهای خارقالعادهای نمایان میشود و گاه در پاسخ به سؤالات و گاه در نوع برخوردهایی است که از امام ظاهر شده و حاکی از [[پشتیبانی]] و [[اراده]] و [[اذن]] خاص [[خداوند]] است. این فرازهای خواندنی از [[زندگی امام مهدی]]{{ع}}، هم در سالهای نخستین تولد و پیش از [[دوران غیبت]] رخ داده، و هم در دوران غیبت کوتاه و بلند مدت. ما در این بخش به برخی از [[معجزات]] و کرامتهایی از ایشان میپردازیم که در [[دوران کودکی]] و یا [[غیبت]] کوتاه مدت انجام گرفته و معمولاً این بخش از [[حیات امام عصر]]{{ع}}، مورد [[غفلت]] واقع شده است. | ||
# [[سخن گفتن]] در آغاز تولد: [[حکیمه خاتون]]{{ع}} میگوید: فرزند را به نزد [[امام حسن]]{{ع}} بردم. آن حضرت به نوزاد فرمود: {{متن حدیث|تكلم يا بني فقال أشهد أن لا إله الله و ثني بالصلاة علي محمد و علي أميرالمؤمنين و على الأئمة الطاهرين صلوات الله عليهم أجمعين حتي وقف علي أبيه ثم تلا هذه الآية بسم الله الرحمن الرحيم}} {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شدهاند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص۴۲۵؛ غیبت طوسی، ص۲۳۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)| معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref> | |||
از جمله [[معجزات]] آشکار حضرت، [[حاجت]] گرفتن [[مردم]] از آن حضرت است که هر از گاهی زبان به زبان میچرخد و [[مشتاقان]] را امیدوارتر و مشتاقتر میکند. شفا یافتن بیماران لاعلاج در [[مسجد جمکران]] از آن جمله است. در کتابهای [[کمال الدین]] [[شیخ صدوق]]، [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]] و [[نجم الثاقب]] [[میرزا حسین نوری]] از [[معجزات]] حضرت بسیار آمده است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۹.</ref>. | # از [[علی بن محمد سمری]] [[نقل]] شده که به محضر [[مقدس]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} نامه نوشت و درخواست کفن کرد. جواب آمد که در سال هشتاد یا هشتاد و یکم به آن [[نیازمند]] خواهی شد. پس در همان وقتی که آن حضرت برایش تعیین کرده بود [[وفات]] یافت و یک ماه پیش از فوتش کفن برایش فرستاده شد<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۱. </ref>. | ||
# از جمله [[معجزات]] آشکار حضرت، [[حاجت]] گرفتن [[مردم]] از آن حضرت است که هر از گاهی زبان به زبان میچرخد و [[مشتاقان]] را امیدوارتر و مشتاقتر میکند. شفا یافتن بیماران لاعلاج در [[مسجد جمکران]] از آن جمله است. در کتابهای [[کمال الدین]] [[شیخ صدوق]]، [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]] و [[نجم الثاقب]] [[میرزا حسین نوری]] از [[معجزات]] حضرت بسیار آمده است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۹.</ref>. | |||
با [[شهادت]] یازدهمین پیشوای [[شیعیان]] در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ ق<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>، در حالی که بیش از پنج بهار<ref> شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹.</ref> از عمر آخرین ذخیره الهی سپری نشده بود، فصل بهرهمندی مستقیم انسانها از [[امام]] ظاهر به پایان رسید و در پی آن، دورانی بسیار مهّم در [[زندگی]] [[پیروان]] [[اهل بیت]] {{عم}} پیش آمد. این دوران، همزمان با دو رخداد مهم آغاز شد: رسیدن آخرین [[حجّت الهی]] به مقام [[امامت]] و دیگر؛ قرار گرفتن آن حضرت در پرده پنهانزیستی. | با [[شهادت]] یازدهمین پیشوای [[شیعیان]] در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ ق<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>، در حالی که بیش از پنج بهار<ref> شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹.</ref> از عمر آخرین ذخیره الهی سپری نشده بود، فصل بهرهمندی مستقیم انسانها از [[امام]] ظاهر به پایان رسید و در پی آن، دورانی بسیار مهّم در [[زندگی]] [[پیروان]] [[اهل بیت]] {{عم}} پیش آمد. این دوران، همزمان با دو رخداد مهم آغاز شد: رسیدن آخرین [[حجّت الهی]] به مقام [[امامت]] و دیگر؛ قرار گرفتن آن حضرت در پرده پنهانزیستی. | ||