تلقین میت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[تلقین]] میّت به [[توحید]]، [[نبوّت]] و [[امامت]] و [[ولایت]] [[ائمّه]]{{عم}} با ذکر نام مبارکشان، پس از گذاشتن وی در [[قبر]] و پیش از چیدن لحد و نیز بعد از [[دفن]] و پراکنده شدن [[تشییع]] کنندگان، بر [[ولیّ]] یا [[نایب]] او [[مستحب]] است.<ref>غنیة النزوع/ صص ۱۰۳ و ۱۰۶؛ جواهر الکلام ج۴، ص۳۰۵ و ۳۲۴</ref>از برخی [[استحباب]] تلقین میّت هنگام کفن کردن وی نیز نقل شده است<ref>جواهرالکلام ج۴، ص۳۰۷</ref>.

به تصریح بعضی [[فقها]]، در تلقین، گفتن الفاظ خاصّی که وارد شده لازم نیست<ref>جواهرالکلام ج۴، ص۳۲۴</ref>. تلقین با هر لفظی که محتوای آن اعتراف به [[اصول دین]] و [[مذهب]] است کفایت می‌کند<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲ (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲]]، ص ۶۲۶.</ref>.