ایمان در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

ایمان به معنای خاصّ یکی از [[فرائض]] و [[واجبات]]، بلکه اصل و رکن آنهاست و شرط صحّت و قبولی تمامی عبادت‌ها نیز هست. بر شرط بودن ایمان در صحّت [[عبادات]] و بطلان عبادات فاقد ایمان ادّعای [[اجماع]] شده است<ref>جواهر الکلام، ج۱۵، ص۶۳</ref>. [[ایمان]] در [[مرجع تقلید]]<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۹</ref>، [[امام جماعت]]<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۷۹۷</ref> و [[جمعه]]<ref>جواهرالکلام، ج۱۱، ص۲۹۶</ref>، مستحقّ [[زکات]]<ref>جواهرالکلام، ج۱۵، ص۳۷۸</ref> و [[خمس]]<ref>جواهرالکلام، ج۱۶، ص۱۱۵</ref>، [[قاضی]]<ref>جواهرالکلام، ج۱۲، ص۴۰</ref>، [[شاهد]]<ref>جواهرالکلام، ج۴۱، ص۱۶</ref> و تقسیم کننده [[اموال]] که از جانب [[حاکم شرع]] [[نصب]] شده<ref>العروة الوثقی، ج۴۰، ص۳۲۷</ref> شرط است. بسیاری از [[فقیهان]] در مؤذّن جماعت<ref>العروة الوثقی، ج۱، ص۶۰۸</ref> و [[نایب]] در [[حج]]<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۵۰۴</ref> نیز تصریح به شرط بودن ایمان کرده‏‌اند.