وقف در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

«[[وقف]]» را چنین تعریف کرده‌اند: منعفت حاصل از چیزی را در راه به‌خصوصی [[خرج]] کردن. وقف عبارت است از اینکه عین [[مال]] [[حبس]] و منافع آن تسبیل شود. (ماده ۵۵ [[قانون]] مدنی). جمع این واژه [[اوقاف]] است. به مال و [[زمین]] وقف شده، موقوفه گفته می‌شود. وقف از جمله [[عقود]] معینی است که در [[فقه]] [[امامیه]] از اعتبار خاصی برخوردار است. در اواخر شاهنشاهی ساسانیان بنیادهای [[نیکوکاری]] به منظور [[رستگاری]] روان در [[ایران]] بنیاد شد که [[پول]] آن صرف کمک به تنگدستان و احداث تأسیسات عام‌المنفعه می‌شد. همین بنیادها بعدها الگویی برای وقف [[اسلامی]] شدند.

وقف و [[حبس]] جزء انباشت سرمایه از شیوه‌های عملی [[فقرزدایی]] محسوب می‌شود. وقف و حبس که در مقوله [[حقوقی]] مورد تأکید [[اسلام]] است، به‌طور دقیق در جهت کار افتادن سرمایه به شکل خارج از دست سرمایه‌دار طراحی و [[تشریع]] شده است؛ سرمایه‌هایی که وقف یا حبس می‌شود، از [[اختیار]] مالکیت آن [[آزاد]] می‌شود و منافع حاصل چه در [[تولید]] یا [[تجارت]] و خدمات به گروه‌های نیازمند اختصاص می‌یابد.