وحی در قرآن: تفاوت میان نسخهها
←کاربرد وحی در امور تکوینی
| خط ۱۴۳: | خط ۱۴۳: | ||
=== کاربرد وحی در امور [[تکوینی]] === | === کاربرد وحی در امور [[تکوینی]] === | ||
در این حوزه که موحی، [[خداوند]] و موحی الیه، همه موجودات است، وحی به معنای الهام و [[مشیت]] و [[تقدیر الهی]] است. مانند: | در این حوزه که موحی، [[خداوند]] و موحی الیه، همه موجودات است، وحی به معنای الهام و [[مشیت]] و [[تقدیر الهی]] است. مانند: | ||
# '''[[هدایت]] غریزی''': هر موجودی بهطور غریزی راه بقا و تداوم [[حیات]] خود را میداند. که در [[قرآن]] از آن با نام وحی یاد شده است: {{متن قرآن|وَ | # '''[[هدایت]] غریزی''': هر موجودی بهطور غریزی راه بقا و تداوم [[حیات]] خود را میداند. که در [[قرآن]] از آن با نام وحی یاد شده است: {{متن قرآن|وَ أَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْل}}. وحی در مواردی که درباره هدایتهای غریزی حیوانات یا الهام به حیوانات به کار رفته، در حوزه کاربردهای وحی در امور تکوینی قرار میگیرد. | ||
# '''[[مقدرات]] هستی''': خداوند میفرماید {{متن قرآن|وَ أَوْحى في كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها}}. [[مفسرین]] معانی متعددی برای آیۀ مذکور بیان داشتهاند: برخی گیرنده وحی را [[اهل]] هر آسمانی میدانند<ref>علامه طباطبایی، [[المیزان]]، ج۱۷، ص۳۶۷.</ref>. برخی دیگر وحی در [[آیه]] را به معنای تقدیر گرفتهاند<ref>آیتالله [[محمد هادی معرفت]]، التمهید فی علوم القرآن.</ref>. و دیگری قائل است: "[[آسمان]] و [[زمین]] گوش شنوا دارند و از وحی خداوند [[فرمان]] میبرند<ref>[[عبدالله جوادی آملی]]، تفسیر موضوعی وحی و نبوت در قرآن، ج۳، ص۶۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] آمده که [[وحی]] به معنای [[خلقت]] است و امر موجودات [[آسمانها]]، یا اینکه وحی به معنای انتقال پنهان چیزی به دیگری است و مراد از امر، [[تکلیف الهی]] متوجه [[اهل]] هر [[آسمان]] است. اما معنا کردن وحی به خلقت و معنا کردن "امر" به موجودات داخل آسمانها بدون دلیل است و عبارت [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَ أَوْحى في كُلِّ سَماءٍ}}. بعید است به معنای وحی معمولی باشد. منتها در تفسیر آیۀ مذکور، چنین [[استدلال]] شده است: | # '''[[مقدرات]] هستی''': خداوند میفرماید {{متن قرآن|وَ أَوْحى في كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها}}. [[مفسرین]] معانی متعددی برای آیۀ مذکور بیان داشتهاند: برخی گیرنده وحی را [[اهل]] هر آسمانی میدانند<ref>علامه طباطبایی، [[المیزان]]، ج۱۷، ص۳۶۷.</ref>. برخی دیگر وحی در [[آیه]] را به معنای تقدیر گرفتهاند<ref>آیتالله [[محمد هادی معرفت]]، التمهید فی علوم القرآن.</ref>. و دیگری قائل است: "[[آسمان]] و [[زمین]] گوش شنوا دارند و از وحی خداوند [[فرمان]] میبرند<ref>[[عبدالله جوادی آملی]]، تفسیر موضوعی وحی و نبوت در قرآن، ج۳، ص۶۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[روح المعانی]] آمده که [[وحی]] به معنای [[خلقت]] است و امر موجودات [[آسمانها]]، یا اینکه وحی به معنای انتقال پنهان چیزی به دیگری است و مراد از امر، [[تکلیف الهی]] متوجه [[اهل]] هر [[آسمان]] است. اما معنا کردن وحی به خلقت و معنا کردن "امر" به موجودات داخل آسمانها بدون دلیل است و عبارت [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|وَ أَوْحى في كُلِّ سَماءٍ}}. بعید است به معنای وحی معمولی باشد. منتها در تفسیر آیۀ مذکور، چنین [[استدلال]] شده است: | ||
## [[آسمان]] محل عبور و مرور [[ملائکه]] است: {{متن قرآن|وَ لَقَدْ خَلَقْنا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرائِقَ}}. | ## [[آسمان]] محل عبور و مرور [[ملائکه]] است: {{متن قرآن|وَ لَقَدْ خَلَقْنا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرائِقَ}}. | ||
## آسمان محل نازل شدن امر از ناحیه [[خدا]] به سوی [[زمین]] است: {{متن قرآن|يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ}}. بعد از {{متن قرآن|يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ}} از این جهت قرار گرفته است که کلمه {{متن قرآن|يُدَبِّرُ}} معنای [[تنزیل]] را متضمن است و منظور از کلمه "امر" همان [[امر الهی]] است، در [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ}} یعنی همان کلمه ایجاد. پس امر از هر آسمان پایینتر نازل میشود. | ## آسمان محل نازل شدن امر از ناحیه [[خدا]] به سوی [[زمین]] است: {{متن قرآن|يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ}}. بعد از {{متن قرآن|يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ}} از این جهت قرار گرفته است که کلمه {{متن قرآن|يُدَبِّرُ}} معنای [[تنزیل]] را متضمن است و منظور از کلمه "امر" همان [[امر الهی]] است، در [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ}} یعنی همان کلمه ایجاد. پس امر از هر آسمان پایینتر نازل میشود. | ||
# '''حاملین امر الهی ملائکه هستند''': {{متن قرآن|تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ}}. در واقع [[ملائک]] هر آسمان [[امر خدا]] را از آسمان بالاتر دریافت و به آسمان پایینتر نازل میکنند. | # '''حاملین امر الهی ملائکه هستند''': {{متن قرآن|تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ}}. در واقع [[ملائک]] هر آسمان [[امر خدا]] را از آسمان بالاتر دریافت و به آسمان پایینتر نازل میکنند. | ||
# '''آسمانها جایگاه ملائکه است''': {{متن قرآن|وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ}}: جایگاه ملائک در آسمانها هفت مرتبه دارد، که هر مرتبهاش را آسمانی خواندهاند. جمله {{متن قرآن|ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ}} اشعار بر این مطلب دارد که منظور از آسمان در این آیه آسمان مادی نیست. [[خدای سبحان]] در هر آسمانی امر الهی را که متعلق به آن آسمان است، به اهلش یعنی ملائکه ساکن در آن وحی میکند"<ref>[[رحمتالله احمدی|احمدی، رحمتالله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه | # '''آسمانها جایگاه ملائکه است''': {{متن قرآن|وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ}}: جایگاه ملائک در آسمانها هفت مرتبه دارد، که هر مرتبهاش را آسمانی خواندهاند. جمله {{متن قرآن|ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ}} اشعار بر این مطلب دارد که منظور از آسمان در این آیه آسمان مادی نیست. [[خدای سبحان]] در هر آسمانی امر الهی را که متعلق به آن آسمان است، به اهلش یعنی ملائکه ساکن در آن وحی میکند"<ref>[[رحمتالله احمدی|احمدی، رحمتالله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبائی (کتاب)|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبائی]]، ص۳۰ ـ ۳۷.</ref>. | ||
=== کاربرد [[وحی]] در حوزه ارتباطات [[انسانها]] === | === کاربرد [[وحی]] در حوزه ارتباطات [[انسانها]] === | ||