عهد در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ}}<ref>«و چون با خداوند پیمان بستید وفا کنید و سوگندهای خود را چون استوار کردید در حالی که خداوند را بر خود گواه گرفته‌اید مشکنید؛ بی‌گمان خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره نحل، آیه ۹۱.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ}} برای پیمانی که [[انسان]] به آن [[متعهد]] می‌شود در پیشگاه [[خداوند]] حرمتی است که پاس داشتن آن [[حرمت]] [[واجب]] است و [[خداوند]] [[اراده]] کرده که [[انسان]] باید به تعهدات خود [[وفا]] کند و به آن ملتزم باشد تفاوتی نمی‌کند که این تعهدات عملی یا رابطه‌ای یا [[مالی]] باشد. طرف [[تعهد]] [[انسان]] دیگر و یا [[خداوند]] یا خود [[انسان]] و یا جهات دیگر باشد زیرا این [[التزام]] شخصی به [[التزام]] [[شرعی]] تبدیل می‌شود و [[خداوند]] [[اراده]] کرده [[حرمت]] او در [[قانون]] [[پیمان‌ها]] پاس داشته شود و همانند یک [[قانون]] [[شرعی]] [[انسان‌ها]] خود را ملزم به رعایت آن بدانند و شاید [[ارزش]] این [[التزام]] [[شرعی]] این باشد که روابط [[انسانی]] را در همه [[پیمان‌ها]] و [[قوانین]] و سوگندها به یک قاعده ثابتی تبدیل می‌کند و به آن قداستی میدهد که [[زندگی]] [[انسان‌ها]] را در [[صراط مستقیم]] قرار میدهد و پای‌بند نبودن و لزران بودن تعهدات و [[پیمان‌ها]] همه [[قوانین اجتماعی]] [[سیاسی]] [[اقتصادی]] را متزلزل می‌کند و [[انسان‌ها]] فاقد [[جایگاه]] محکمی برای [[زندگی]] حال وآینده میشوند {{متن قرآن|وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا}}<ref>من وحی القرآن، ج۱۳، ص۲۸۴.</ref>.