بنی حارث بن خزرج: تفاوت میان نسخه‌ها

حضور [[ابوسعید خدری]] در [[جنگ نهروان]]<ref>ابن جوزی، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۶، ص۱۴۴.</ref> و جریان فتنه [[خریت بن راشد]] و [[ناجیه]] در [[سال ۳۸ هجری]] هم از دیگر موارد ذکر شده در [[تاریخ]] است که به نقش بنی حارث بن خزرج و مردانش در دوران [[حکومت امام علی]]{{ع}} پرداخته است. در بسیاری از منابع، از [[قرظة بن کعب انصاری]] و [[نامه]] او به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در بیان گزارشی از [[اعمال]] فتنه گران، سخن به میان آمده است<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۲؛ ثقفی کوفی، الغارات، ج۱، ص۳۳۹-۳۴۱؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۱۱۷؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۳۶۵.</ref>.

علاوه بر میادین نظامی، عرصه [[کارگزاری]] نیز از امور مهم دوران حکومت امام علی{{ع}} بود که مردانی از بنی حارث بن خزرج در آن به خوبی ایفای نقش نمودند. همان‌گونه که پیشتر اشاره شد، امیرالمؤمنین{{ع}}، قرظة بن کعب انصاری را در جریان [[جنگ جمل]]، بعد از [[عزل]] [[ابوموسی اشعری]] از [[امارت کوفه]]، به عنوان [[والی]] آن‌جا [[منصوب]] نمود. او بر این [[منصب]] بود تا اینکه پس از استقرار امیرالمؤمنین{{ع}} در [[کوفه]]، حضرت، او را بر بِهقباذات<ref>نام سه ناحیه است در بغداد که از فرات مشروب می‌شود. بهقباذ اعلی که شش طسوج است، بهقباذ اوسط چهار طسوج و بهقباذ اسفل پنج طسوج. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۵۱۶)</ref> گماشت<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۱؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۳؛ مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۲، ص۵۰۳.</ref>. به گزارش ابن ابی‌الحدید(م. ۶۵۶ [[هجری]]) «وی بعد از عزل شدن از امارت [[بهقباذات]]، [[مسئولیت]] جمع‌آوری [[مالیات]] عین‌التمر را عهده دار گردید و در آستانه [[نبرد نهروان]]، از جانب [[امام]]{{ع}} عهده دار امارت نواحی سواد گردید»<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۳؛ ابن ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۲، ص۳۰۲.</ref>. [[ابو مسعود انصاری]] هم از دیگر [[کارگزاران امام علی]]{{ع}} به شمار رفته که نامی از او در صفحات [[تاریخ]] به یادگار مانده است. نقل است که در جریان [[نبرد صفین]]، زمانی که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} عازم [[جنگ]] شد، ایشان، [[ابو مسعود انصاری]] را در [[کوفه]] [[جانشین]] خویش قرار داد<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۱۰؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۳۵۰-۳۵۱.</ref>.

== منابع ==