بنی قدم بن قادم: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - '،-' به ' -'
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
جز (جایگزینی متن - '،-' به ' -')
خط ۷: خط ۷:


==مقدمه==
==مقدمه==
بنی قدم را در شمار [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۴۱. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های [[بنی حاشد بن همدان]] و از منتسبین به قُدَم بن قادم بن زید بن عریب بن جشم بن حاشد بن جشم گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۰؛ ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۸۹؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳.</ref>. از قدم بن قادم ده پسر متولد شد که در میان آنها اعشب و شاور از اهمیت بیشتری نسبت به بقیه برخوردارند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳.</ref>. بنی اعشب بن قدم<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳-۲۴.</ref> و بنی شاوِر بن قدم<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۷۶.</ref> -دو شاخه اصلی بنی قدم بن قادم،- خود به شعب و فروعات متعدد دیگری تقسیم شده‌اند که از مهمترین انشعابات بنی أعشب می‌توان به [[بنی زید]]، [[بنی یرأم]]، [[بنی حضور]]، [[بنی کسا]] و [[بنی هنیء]] و از فروعات [[بنی شاور]] به [[بنی قطیل]]، [[بنی یعفر]]، [[بنی هنان]]، [[بنی حارث]] و [[بنی حبس]] اشاره کرد<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۴.</ref>. این [[طایفه]] خاستگاهی [[یمنی]] داشتند لیکن پس از [[فتوحات اسلامی]] علاوه بر [[یمن]]، در دیگر بلاد مفتوحه از جمله [[کوفه]] [[منزل]] گزیدند. مؤلف کتاب «[[تاریخ کوفه]]» از این طایفه در کنار بیست و سه شاخه دیگر [[بنی همدان]] همچون حجور، قدم، [[خیوان]]، [[غدر]]، [[وادعه]]، [[یام]]، [[شبام]]، جشم، [[تغلب]]، [[مذکر]]، هبیره، [[عزه]]، دعام، مرهبه، [[أرحب]]، [[شاکر]]، سفیان و... در شمار ساکنان کوفه یاد کرده است<ref>البراقی، تاریخ الکوفه، ص۲۲۶.</ref>.
بنی قدم را در شمار [[اعراب قحطانی]]<ref>عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۳، ص۹۴۱. نیز ر.ک: ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ص۳۹۲.</ref> و از شاخه‌های [[بنی حاشد بن همدان]] و از منتسبین به قُدَم بن قادم بن زید بن عریب بن جشم بن حاشد بن جشم گفته‌اند<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۲، ص۵۱۰؛ ابن حبیب بغدادی، مختلف القبائل و مؤتلفها، ج۱، ص۸۹؛ حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳.</ref>. از قدم بن قادم ده پسر متولد شد که در میان آنها اعشب و شاور از اهمیت بیشتری نسبت به بقیه برخوردارند<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳.</ref>. بنی اعشب بن قدم<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۳-۲۴.</ref> و بنی شاوِر بن قدم<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۷۶.</ref> -دو شاخه اصلی بنی قدم بن قادم - خود به شعب و فروعات متعدد دیگری تقسیم شده‌اند که از مهمترین انشعابات بنی أعشب می‌توان به [[بنی زید]]، [[بنی یرأم]]، [[بنی حضور]]، [[بنی کسا]] و [[بنی هنیء]] و از فروعات [[بنی شاور]] به [[بنی قطیل]]، [[بنی یعفر]]، [[بنی هنان]]، [[بنی حارث]] و [[بنی حبس]] اشاره کرد<ref>حسن بن احمد همدانی، الإکلیل من أخبار الیمن و أنساب حمیر، ص۲۴.</ref>. این [[طایفه]] خاستگاهی [[یمنی]] داشتند لیکن پس از [[فتوحات اسلامی]] علاوه بر [[یمن]]، در دیگر بلاد مفتوحه از جمله [[کوفه]] [[منزل]] گزیدند. مؤلف کتاب «[[تاریخ کوفه]]» از این طایفه در کنار بیست و سه شاخه دیگر [[بنی همدان]] همچون حجور، قدم، [[خیوان]]، [[غدر]]، [[وادعه]]، [[یام]]، [[شبام]]، جشم، [[تغلب]]، [[مذکر]]، هبیره، [[عزه]]، دعام، مرهبه، [[أرحب]]، [[شاکر]]، سفیان و... در شمار ساکنان کوفه یاد کرده است<ref>البراقی، تاریخ الکوفه، ص۲۲۶.</ref>.


از اسماعیل بن ابوبکر بن عبدالله بن ابراهیم شرجی حسینی شافعی معروف به «ابن المقری» - از [[علماء]] و [[حاکمان]] [[زیدی]] یمن -<ref>ابن عماد حنبلی، شذرات الذهب فی اخبار من ذهب، ج۹، ص۳۲۱؛ زرکلی، الاعلام، ج۱، ص۳۱۰-۳۱۱.</ref>، [[ابوالحسن علی]] بن [[مسعود]] بن [[علی بن عبدالله]] سباعی کثبی قدمی از [[ائمه]] بزرگ [[زیدیه]]<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۵۱۵؛ ابومخرمه عبدالله بن طیب بن عبدالله، قلادة النحر فی وفیات اعیان الدهر، ج۵، ص۲۲۱.</ref>، ابراهیم بن احمد بن زید بن علی بن حسن بن عطیّه شاوری<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref> و نوه‌اش ولی بن صدیق بن ابراهیم صاحب المرواح - روستایی در قسمت علیای الصَّلْبَه [[یمن]] -<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref>، امین بن صدیق بن عثمان بن صدیق بن ابراهیم از بزرگان علمای مرواح<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref>، ابوربیع سلیمان بن محمد بن زبیر بن محمد حبیشی شاوری [[فقیه]] و عالم زیدی<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۲، ص۱۰۰۱؛ ابومخرمه عبدالله بن طیب بن عبدالله، قلادة النحر فی وفیات اعیان الدهر، ج۵، ص۴۴۸.</ref> و [[ابومحمد عبدالله بن عباس شاوری]]<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۲۱۸-۱۲۱۹.</ref> به عنوان جمعی از معاریف و مشاهیر این [[قوم]] یاد شده است. ابومحمد از خصیصین داعی اسماعیلی منصور بن حسن ملقب به «منصور الیمن» بود و منصور او را در دوران [[حکومت]] [[عبیدالله بن مهدی فاطمی]] با هدایایی نزد وی فرستاد<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۲۱۸-۱۲۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.
از اسماعیل بن ابوبکر بن عبدالله بن ابراهیم شرجی حسینی شافعی معروف به «ابن المقری» - از [[علماء]] و [[حاکمان]] [[زیدی]] یمن -<ref>ابن عماد حنبلی، شذرات الذهب فی اخبار من ذهب، ج۹، ص۳۲۱؛ زرکلی، الاعلام، ج۱، ص۳۱۰-۳۱۱.</ref>، [[ابوالحسن علی]] بن [[مسعود]] بن [[علی بن عبدالله]] سباعی کثبی قدمی از [[ائمه]] بزرگ [[زیدیه]]<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۵۱۵؛ ابومخرمه عبدالله بن طیب بن عبدالله، قلادة النحر فی وفیات اعیان الدهر، ج۵، ص۲۲۱.</ref>، ابراهیم بن احمد بن زید بن علی بن حسن بن عطیّه شاوری<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref> و نوه‌اش ولی بن صدیق بن ابراهیم صاحب المرواح - روستایی در قسمت علیای الصَّلْبَه [[یمن]] -<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref>، امین بن صدیق بن عثمان بن صدیق بن ابراهیم از بزرگان علمای مرواح<ref>زبیدی، تاج العروس، ج۷، ص۶۵.</ref>، ابوربیع سلیمان بن محمد بن زبیر بن محمد حبیشی شاوری [[فقیه]] و عالم زیدی<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۲، ص۱۰۰۱؛ ابومخرمه عبدالله بن طیب بن عبدالله، قلادة النحر فی وفیات اعیان الدهر، ج۵، ص۴۴۸.</ref> و [[ابومحمد عبدالله بن عباس شاوری]]<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۲۱۸-۱۲۱۹.</ref> به عنوان جمعی از معاریف و مشاهیر این [[قوم]] یاد شده است. ابومحمد از خصیصین داعی اسماعیلی منصور بن حسن ملقب به «منصور الیمن» بود و منصور او را در دوران [[حکومت]] [[عبیدالله بن مهدی فاطمی]] با هدایایی نزد وی فرستاد<ref>علی بن حسن خزرجی، العقد الفاخر الحسن فی طبقات أکابر أهل الیمن، ج۳، ص۱۲۱۸-۱۲۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>.
۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش