اصل صحت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#[[شک]] در صحت گاه از جهت قابلیت فاعل است و گاه از جهت قابلیت مورد و گاه از جهت احتمال نبودن شرط یا وجود مانع؛ برخی [[معتقد]] به شمول اصل صحت نسبت به هر سه مورد هستند؛<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref> لیکن علاّمه و محقق، قدر مسلّم از جریان اصل صحت را مورد اخیر دانسته و نسبت به مورد اول و دوم آن جاری نمی‌دانند. <ref>تذکره‌الفقهاء، ج ۱، ص۸۷؛ فرائدالاصول، ج ۲، ص۷۲۳. </ref>

#[[آیات قرآن]]: در [[قرآن کریم]] [[آیات]] زیادی وجود دارد که بر اعتبار اصل صحت دلالت می‌کند: برخی از این آیات از [[گمان]] بد نسبت به دیگران [[نهی]] می‌کند: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از بسیاری از گمان‌ها دوری کنید که برخی از گمان‌ها گناه است» سوره حجرات، آیه ۱۲.</ref>. بنابراین باید فعل دیگران را بر [[مباح]] حمل نمود. همچنین در جریان [[داستان افک]] از [[تهمت]] زدن به دیگران و [[بدگمانی]] در موارد [[شک]] نهی نموده است: {{متن قرآن|لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُبِينٌ}}<ref>«از چه رو چون آن را شنیدید مردان و زنان مؤمن نیک‌اندیشی نکردند و نگفتند که این دروغی آشکار است؟» سوره نور، آیه ۱۲.</ref>. همچنین در [[قرآن]] دستور داده شده که با تمام [[مردم]] با [[نیکی]] برخورد کنید: {{متن قرآن|وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا}}<ref>«و با مردم سخن خوب بگویید» سوره بقره، آیه ۸۳.</ref>. مقصود از «قول» در جمله {{متن قرآن|قُولُوا}} اعم از سخن و کنایه از مطلق برخورد است؛ خواه با قول باشد یا فعل. برای [[اثبات]] قاعده [[اصل صحت]] به [[آیه]] مورد بحث: {{متن قرآن|وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا}} [[استدلال]] نموده‌اند. لیکن مفاد آیه اعم از [[مسلمان]] است و نسبت به غیر مسلمان نیز در موردی که آنان به [[قبح]] آن عمل معترفند؛ مانند مشروبات الکلی باید عمل آنان در فرض [[شک]] بر فعل [[مباح]] حمل شود<ref>تفسیر انوار ثقلین، ج۳، ص۴۸۰.</ref>. در [[تفسیر]] این آیه [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: درباره [[مردم]] تا وقتی که [[بدی]] کارشان معلوم نشده جز به خیر سخن مگویید<ref>الکافی، ج۲، ص۱۶۴.</ref>.