خلافت فردی: تفاوت میان نسخه‌ها

البته جانشینی جمعی با رهبری امام [[معصوم]] ـ که از طرف [[خدا]] مشخص می‌شود ـ آغاز می‌شود. او با [[رهبری]] خاص خود امتی را پرورش می‌دهد که [[توانایی]] [[اقامه عدل]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] دارند {{متن قرآن|كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ}}<ref>«شما بهترین گروهی بوده‌اید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از (کار) ناپسند باز می‌دارید» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref>.

در واقع، اراده جمعی [[مردم]] بر [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبری الهی]] است که جانشینی جمعی را محقق می‌سازد و در این هنگام، [[هدف]] بزرگ از جانشینی[[انسان]] بر زمین به دست می‌آید. آن هدف عبارت است از: [[آبادی زمین]]، [[آسایش]] و [[رفاه]] فراگیر و [[سعادت]] نهایی. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.

این عاقبت دردناک نتیجه دوری از [[هدایت]] [[خدا]] و پیروی نکردن از رهبری الهی است. بنابراین [[انسان]]، خود [[مسئول]] آثار تلخی است که از [[سوء]] اختیارش سرچشمه می‌گیرد. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«بگو: از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و اگر رو بگردانید جز این نیست که آنچه بر گردن او نهاده‌اند بر اوست و آنچه بر گردن شما نهاده‌اند بر شماست و اگر از او فرمان برید راهیاب می‌شوید و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> و {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى‌ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ دیاری پیامبری نفرستادیم مگر آنکه مردمش را به سختی و رنج دچار کردیم باشد که (به درگاه خدا) لابه کنند * سپس به جای خشکسالی، فراوانی آوردیم تا بسیار شدند و گفتند: به پدران ما (نیز) رنج و شادی رسیده است؛ ناگاه آنان را در حالی که خود آگاه نبودند فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۴-۹۵.</ref>.

این دو آیه بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و آماده‌سازی او برای [[پذیرش مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت از رهبری]] الهی تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.

این دو آیه از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، هشیاری، [[تربیت]] و آماده‌سازی آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را [[جامه]] عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه [[تشکیل جامعه]] [[الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.

تمامیت نعمت بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] الهی است، به‌گونه‌ای که او را شایسته [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت نعمت بر جامعه بشری، شایستگی برای به عهده گرفتن [[جانشینی خدا]] بر روی زمین است و این امر با [[تعیین رهبر]] الهی که سرپرستی [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.