امر در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۹: خط ۹:
واژه «امر» به دو معنا به کار رفته است: یکی به معنای [[شأن]] و کار که جمع آن «امور» است و دیگری [[فرمان]] و [[دستور]] که جمع آن «[[اوامر]]» است<ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص۱۸۵.</ref>. برخی از [[اهل]] لغت، اصل در معنای «[[أمر]]» را طلب و [[تکلیف]] از سوی مافوق دانسته‌اند و معنای دیگر را نتیجه اولی برشمرده‌اند<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴]]، ص ۲۰۲.</ref>
واژه «امر» به دو معنا به کار رفته است: یکی به معنای [[شأن]] و کار که جمع آن «امور» است و دیگری [[فرمان]] و [[دستور]] که جمع آن «[[اوامر]]» است<ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص۱۸۵.</ref>. برخی از [[اهل]] لغت، اصل در معنای «[[أمر]]» را طلب و [[تکلیف]] از سوی مافوق دانسته‌اند و معنای دیگر را نتیجه اولی برشمرده‌اند<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۴]]، ص ۲۰۲.</ref>


در توضیحی دیگر واژه «امر» به معنای طلب چیزی از غیر و [[تکلیف]] دیگری بر انجام کاری همراه با [[استعلاء]] است؛ هرچند این معنا بعداً توسعه یافت و بر مطلق درخواست مطلوب، تکویناً و تشریعاً از جانب [[مولی]] یا خود [[مأمور]] نیز به کار رفت<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۳.</ref>. بنابراین، محور اصلی در معنای ماده «[[أمر]]»، [[تحمیل]] [[اراده]] مولای آمر بر مأمور است؛ تا آنچه را که مولی درخواست نموده، [[اجابت]] نماید. ماده امر در روابط غیر مولویّت به کار نمی‌رود<ref>المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۱۷.</ref>. با این توضیح روشن می‌گردد که [[امر و نهی]] ضد یکدیگرند و اگر اوّلی به معنای طلب آمرانه اتیان مأمورٌبه است، در [[نهی]]، طلب آمرانه ترک منهیٌّ‌عنه است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۲۶۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص ۳۰۰.</ref>
در توضیحی دیگر واژه «امر» به معنای طلب چیزی از غیر و [[تکلیف]] دیگری بر انجام کاری همراه با استعلاء است؛ هرچند این معنا بعداً توسعه یافت و بر مطلق درخواست مطلوب، تکویناً و تشریعاً از جانب [[مولی]] یا خود [[مأمور]] نیز به کار رفت<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱، ص۱۴۳.</ref>. بنابراین، محور اصلی در معنای ماده «[[أمر]]»، [[تحمیل]] [[اراده]] مولای آمر بر مأمور است؛ تا آنچه را که مولی درخواست نموده، [[اجابت]] نماید. ماده امر در روابط غیر مولویّت به کار نمی‌رود<ref>المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۱۷.</ref>. با این توضیح روشن می‌گردد که [[امر و نهی]] ضد یکدیگرند و اگر اوّلی به معنای طلب آمرانه اتیان مأمورٌبه است، در [[نهی]]، طلب آمرانه ترک منهیٌّ‌عنه است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۱۲، ص۲۶۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص ۳۰۰.</ref>


== نکاتی پیرامون واژه «امر» ==
== نکاتی پیرامون واژه «امر» ==
۱۳۰٬۲۶۲

ویرایش