مظلومیت امام جواد: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

یکی از بزرگ‌ترین ظلم‌هایی که به حضرت [[جوادالائمه]] وارد کردند این بود که بعضی از [[نزدیکان]] و شکاکان در نسب حضرت به تردید افتادند و در نسل [[امامت]] حضرت تردید را رواج دادند. [[امام رضا]]{{ع}} تا سن ۴۷ سالگی پسر نداشت، به همین جهت بعضی در امامت حضرت توقف کردند، تا اینکه در سن ۴۷ سالگی [[حضرت جواد]]{{ع}} متولد شد. تولد [[امام جواد]]{{ع}} سال ۱۹۵ (ه. ق) اتفاق افتاد.

علی{{ع}} وارد آبدارخانه شده، جریح بر بالای درخت بود. باد پیراهن جریح را بالا زده بود و او را نشان داد که به کلی ممسوح است و آلت مردی در او نیست. حضرت فرمود: فرود بیا که تو در امانی! جریح از درخت پایین آمد. علی{{ع}} او را خدمت [[پیامبر]] آورده عرض کرد: یا [[رسول الله]] جریح ممسوح و از مردی [[محروم]] است. پیامبر فرمود: [[خدا]] از شما نمی‌گذرد و [[توبه]] شما را نمی‌پذیرد و [[استغفار]] من برای شما سودی ندارد، در صورتی که چنین جرأت و جسارتی را بر خدا و [[رسول]] او نمود‌اید. عرض کردند: یا رسول الله اگر برای ما [[طلب آمرزش]] کنی ما امیدواریم که خدا ما را بیامرزد! از جانب [[خداوند]] این [[آیه]] درباره آنها نازل شد: {{متن قرآن|إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}}<ref>«اگر هفتاد بار برای آنها آمرزش بخواهی هیچ‌گاه خداوند آنان را نخواهد آمرزید» سوره توبه، آیه ۸۰.</ref>.<ref>مناقب، ج۲، ص۴۳؛ بحار الانوار، ج۵۰، ص۹.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام جواد (کتاب)|مظلومیت امام جواد]]، ص ۴ ـ ۹.</ref>

[[خلافت]] و [[امامت]] حقی است که در انحصار ذات حق‌تعالی است و به هر فرد مستعد و قابل که خودش صلاح بداند عنایت می‌کند. اعطاء موهبت امامت یا [[نبوت]] دائر مدار سن خاصی نیست، چون قابلیت‌ها را فراتر از سن، خداوند به هر کس مشیتش تعلق گیرد عنایت می‌کند. [[قرآن مجید]] وقتی طول عمر انبیای عظام و [[رهبران الهی]] را ذکر می‌کند در مورد [[حضرت نوح]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا}}<ref>«و به راستی ما نوح را به سوی قومش فرستادیم و هزار سال- جز پنجاه سال- میان آنان به سر برد» سوره عنکبوت، آیه ۱۴.</ref>. تا [[مردم]] وقتی با طول عمر [[حجج الهی]] مواجه شوند استبعاد نکنند، مثلاً وقتی با [[طول عمر امام]] عصر{{ع}} مواجه شدند، حجتی از [[قرآن]] داشته باشند و [[تعجب]] نکنند و [[انکار]] ننمایند.

[[علی بن ابراهیم]] از پدر خود نقل کرد که گفت: خدمت [[حضرت جواد]]{{ع}} بودم، [[صالح بن محمد بن سهل همدانی]] که [[وکیل]] آن جناب بود وارد شد. عرض کرد: آقا مرا در مورد آن ده هزار درهم [[حلال]] کن که [[خرج]] کرده‌ام! حضرت جواد{{ع}} فرمود: حلالت باد. وقتی [[صالح]] خارج شد حضرت جواد{{ع}} فرمود: [[حق]] [[آل محمد]]{{صل}} را تصرف می‌کنند و از دادن به [[مستمندان]] و بیچارگان این [[خانواده]] امتناع می‌‌ورزند و خود صرف می‌‌نمایند، آن‌گاه می‌گویند ما را حلال کن. او [[گمان]] می‌کند من خواهم گفت حلال نمی‌کنم! به [[خدا]] قسم [[روز قیامت]] [[خداوند]] از اینها در این مورد، سؤال دقیقی خواهد کرد<ref>کافی، ج۱، ص۵۴۸؛ بحار الانوار، ج۵۰، ص۱۰۶.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام جواد (کتاب)|مظلومیت امام جواد]]، ص ۲۸.</ref>

تولد دیرهنگام [[حضرت امام جواد]]{{ع}} باعث [[امتحان]] [[سختی]] برای عموهای حضرت شد، آنها که برق [[دنیا]] چشمانشان را گرفته بود، به [[امید]] [[منصب امامت]] می‌نشستند و با پاسخ‌های کاذب و من‌درآوردی سؤالات [[مردم]] را [[جواب]] داده و دَین [[آخرتی]] را به [[ذمه]] می‌گرفتند. [[علی بن جعفر]] که [[عموی امام رضا]]{{ع}} بود آن‌چنان دید وسیعی نسبت به [[امامت]] داشت که [[معتقد]] بود که خداوند ریش سفید مرا دیده و امامت را به حضرت جواد{{ع}} داده و لذا با [[کبر]] سن نسبت به [[امام جواد]]{{ع}} تعبیر «به ابی انت» دارد.