تکالیف منتظران امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از این مرور سریع به بحث در باره مسأله مهم [[انتظار فرج]] می‌پردازیم که عمل به آن به عنوان بزرگترین تکلیف عصر غیبت دربر دارنده بیشتر وظایف و تکالیفی است که در بالا به آنها اشاره کردیم.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۴]]، ج۱۴، ص ۲۴۵.</ref>.

احادیثی که از آثار و [[فواید انتظار]] سخن به میان آورده‌اند بسیارند و چنین بر می‌آید که تفاوت مراتبی که برای [[منتظرین]] در آنها ذکر شده است [[کشف]] از تفاوت عمل [[مؤمنان]] به مقتضیات [[انتظار حقیقی]] دارد و هر چه مرتبه [[انتظار]] [[مؤمن]] بالاتر برود فواید و آثار [[مبارک]] آن نیز بیشتر خواهد بود. این امر طبیعتاً به [[میزان]] پیاده کردن [[حقیقت]] و مقتضیات انتظار باز می‌گردد و به همین دلیل باید معنی [[حقیقی]] آن را بشناسیم. در بخش بعد به این مهم خواهیم پرداخت.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۴]]، ج۱۴، ص ۲۴۹.</ref>.

از آنچه گذشت روشن می‌شود که [[انتظار]] مطلوب [[شرعی]] دارای شرایطی است که بدون آنها محقق نخواهد شد و محقق کردن این شرایط از اهم [[تکالیف مؤمنان]] در [[عصر غیبت]] بوده، [[احادیث شریف]] از آنها داد سخن داده‌اند. [[حضرت امام سجاد]]{{ع}} این شرایط را در یک [[حدیث]] جمع نموده و در آن فرموده‌اند: همانا اهل [[زمان غیبت]] او که به امامتش [[اعتقاد]] داشته، [[منتظر]] ظهورش هستند [[برتر]] از [[مردم]] هر [[زمان]] دیگری هستند؛ زیرا [[خداوند متعال]] [[عقل]] و فهمی به آنها [[عنایت]] می‌کند که زمان غیبت در نظر آنان با زمان حضور و [[مشاهده]] عینی تفاوتی ندارد و آنان را در آن زمان به منزله مجاهدانی قرار داده است که در رکاب [[رسول خدا]]{{صل}} [[شمشیر]] زده‌اند. آنها از [[مخلصان]] [[حقیقی]] و [[شیعیان راستین]] ما بوده آنانند که آشکارا و پنهانی [[مردمان]] را به [[دین خدا]] فرامی خوانند<ref>کمال الدین، ۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۴]]، ج۱۴، ص ۲۵۳.</ref>.

در پرتو آنچه تا کنون ذکر کردیم روشن می‌شود که [[انتظار حقیقی]] علیرغم سختی شرایط و [[ضرورت]] [[فداکاری]] در راه آن، در بر دارنده حرکتی سازنده و مستمر و [[آمادگی فردی]] و [[اجتماعی]] برای [[ظهور منجی]] [[منتظَر]] است. [[حضرت امام خمینی]] [[قدس سره]] در فراز پایانی پیامی که در آخرین [[نیمه شعبان]] پیش از رحلتشان‌ به مناسبت میلاد [[حضرت مهدی]]{{ع}} صادر نمودند، آورده‌اند: «... [[سلام]] بر او، سلام بر [[منتظران واقعی]] او، سلام بر [[غیبت]] و ظهور او و سلام بر آنان که ظهورش را با [[حقیقت]] [[درک]] می‌کنند و از جام [[هدایت]] و [[معرفت]] او لبریز می‌شوند. سلام بر [[ملت]] بزرگ [[ایران]] که با فداکاری و [[ایثار]] و [[شهادت]] راه ظهورش را هموار می‌کنند»...<ref>صحیفه نور ۲۱، ۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۴]]، ج۱۴، ص ۲۵۷.</ref>.

برای کامل شدن بحث [[وجوب]] انتظار که از مهمترین [[واجبات]] [[عصر غیبت]] است، ضروری است به مسأله [[حرمت]] [[یأس]] از ظهور نیز اشاره‌ای داشته باشیم که این امر برخاسته از ادله‌ای [[قرآنی]] و عامی است که خود نیز یکی از [[ادله]] وجوب انتظار را تشکیل می‌دهد. آیت الله [[سید محمد تقی اصفهانی]] به صورت مفصل از این موضوع بحث کرده و متون [[شرعی]] مربوط به آن را ذکر نموده و دلالت آنها و احکامی که از آن متون [[استنباط]] می‌شود را بیان نموده است ایشان در باره انواع مختلفی از یأس که نسبت به ظهور حضرت مهدی{{ع}} تصور می‌شود بحث کرده و نتیجه گرفته است که به طور کلی یأس از ظهور آن حضرت [[حرام]] است؛ زیرا همه [[مسلمانان]] بر حتمی بودن آن [[اتفاق نظر]] دارند. همچنین [[اثبات]] نموده است که یأس از وقوع ظهور در مدتی معین، یا یأس از نزدیک بودن ظهور هم حرام است‌<ref>مکیال المکارم ۲، ۱۵۷- ۱۶۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۴ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۱۴]]، ج۱۴، ص ۲۶۰.</ref>.