ارتباط دین و حکومت: تفاوت میان نسخه‌ها

== رابطه [[دین]] و [[حکومت]] ==

# ارزش‌پسند: [[دین]]، تنها به اصول ارزشیِ حکومت، همچون تکلیف دولت در برابر [[مردم]]، [[مالکیّت]] [[اجتماعی]] [[بیت المال]]<ref>نظام الاسلام الحکم والدوله، ص۲۹-۵۰.</ref>، [[مساوات]]، [[آزادی]]<ref>احیای فکر دینی، ص۱۷۷.</ref>، با محوریّت اصل [[عدالت]] در همه موارد اشاره کرده است. مسائل ویژه [[شکل حکومت]]، به اوضاع ویژه صدر اسلام وابسته است<ref>هرمنوتیک کتاب و سنت، ص۶۹.</ref>.

# آرمان‌پسند: پیوند دین با حکومت در بُعد [[جهان بینی]] خاصّ [[دینی]] است و حکومت باید در جهت خدمت به اهداف دینی قانون‌گذارد؛ بدون آنکه در چگونگی قانونگذاری دخالت و حدود و [[تکالیف]] ویژه‌ای را معیّن کند<ref>جامعه مدنی و حاکمیت دینی، ص۱۳۰.</ref>.

# پیوند دستوری محدود: دین با یادکرد اصول کلّی، بخشی از راهبردهای خاصّ [[حکومتی]] را نیز در نظر داشته و بخش دیگر را به عهده [[عقل]] و [[تجربه]] گذارده است<ref>زاد المسیر، ج ۲، ص۵۷۸؛ الکشاف، ج ۲، ص۶۲۸؛ سیاست و حکومت در قرآن، ص۸۹.</ref>.

# پیوند دستوری جامع: مجموعه راهبردهای [[حکومتی]] را از [[دین]] می‌توان برداشت کرد<ref>النظریات السیاسیة الاسلامیه، ص۲۸.</ref>. [[قرآن کریم]] در بردارنده اصولی است که [[عقل‌ها]] بی‌نیاز از فراگیری آن نیستند<ref>تفسیر ثعلبی، ج ۶، ص۳۷؛ المیزان، ج ۷، ص۸۱-۸۲.</ref>. بازکاوی ماهیّت [[حکومت]] که کامل‌ترین راه دستیابی به [[اهداف دین]] است و تجلّی‌گاه [[ولایت]] که شرط [[کمال دین]] خوانده شده: {{متن قرآن|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا}}<ref>«امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانيدم، و اسلام را براى شما [به عنوان‏] آيينى برگزيدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>.<ref>تفسیر قمی، ج ۱، ص۱۶۲؛ الکافی، ج ۱، ص۱۹۸؛ نک: الدر المنثور، ج ۲، ص۲۵۹.</ref> در کنار لحاظ [[دین]] که تشریعِ برآمده از [[فطرت]] است: {{متن قرآن|فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ}}<ref>«بنابراین با درستی آیین روی (دل) را برای این دین راست بدار! بر همان سرشتی که خداوند مردم را بر آن آفریده است؛ هیچ دگرگونی در آفرینش خداوند راه ندارد؛ این است دین استوار اما بیشتر مردم نمی‌دانند» سوره روم، آیه ۳۰.</ref> و [[احیاگر]] [[معرفت]]<ref>نهج البلاغه شرح عبده، ج ۱، ص۱۴.</ref> و اعمّ از هدایت‌های [[عقلانی]] و نقلی جریان‌پذیری [[آموزه‌های قرآنی]]، بر متغیّرها و مدیریّت [[تغییر]] است<ref>تفسیر عیاشی، ج ۲، ص۲۰۳؛ الغیبه، ص۱۳۳.</ref>.