حمس: تفاوت میان نسخه‌ها

۴ بایت حذف‌شده ،  ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۵
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱۳: خط ۱۳:
# نزول از دیوار. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.
# نزول از دیوار. در ایام [[منی]] از دیوار و پشت بام‌ها وارد [[خانه]] می‌شدند، نه از درب خانه.
# [[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در حال [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.
# [[سکونت]] در [[خیمه]]. در ایام منی در حال [[احرام]] در خیمه‌هایی از چرم سرخ رنگ سکونت می‌کردند و داخل شدن در چادرهای پشمی و مویی را [[حرام]] می‌شمردند.
# خوراک خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از [[گیاه]] حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).
# خوراک خاص. آنها روغن داغ نمی‌کردند و «اقط» (شیر خشکانده) نمی‌پختند و گوشت نمی‌خوردند و از گیاه حرم [[مصرف]] نمی‌کردند (و غیر از اهل حرم می‌بایست از طعام اهل حرم بخورند بر وجه مهمانی یا از راه خریدن).
# [[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به طور حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده مجدد از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>.
# [[لباس]] خاص. آنها از مو و پشم شتر و گوسفند و بز و پنبه پارچه نمی‌بافتند و لباس جدید بر تن می‌کردند و [[طواف]] بایست در لباس حمس انجام شود. به این نحو هر کس (که اول بار به [[حج]] یا [[عمره]] می‌آمد) می‌بایست اولین طواف خود را در جامه‌ای انجام دهد که حمس (به عاریه یا به [[اجاره]]) گرفته باشد و اگر کسی از آن لباس نمی‌یافت و با لباس غیر حمس طواف می‌کرد بایست به طور حتم پس از طواف لباس را در مکانی نزدیک [[مکه]] به دور افکند نه خود [[حق]] استفاده مجدد از آن را داشت و نه دیگران (و این لباس‌ها «ثیاب لقی» معروف بود) و چنان چه کسی نمی‌خواست از لباس خود چشم بپوشد و آن را دور افکند می‌بایست برهنه طواف نماید<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۵۳.</ref>.


۱۳۰٬۲۶۲

ویرایش