جایگاه امامت در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۲۹۰: خط ۲۹۰:
[[روایات]] متعددی وجود دارد که نقش [[ولایت تکوینی امام]] را فراتر از نقش او در [[رهبری]] [[باطنی]] [[اعمال انسان]] و تأثیر او در [[برقراری نظم]] [[طبیعی]] زمین خاطرنشان می‌سازد و آشکارا گویای آن است که نظام جهان هستی، مرهون وجود [[جسمانی]] امام و زندگانی او در زمین است. در [[زیارت جامعه کبیره]] که از [[امام هادی]]{{ع}} روایت شده است، [[خطاب]] به [[امامان معصوم]]{{عم}} می‌خوانیم:
[[روایات]] متعددی وجود دارد که نقش [[ولایت تکوینی امام]] را فراتر از نقش او در [[رهبری]] [[باطنی]] [[اعمال انسان]] و تأثیر او در [[برقراری نظم]] [[طبیعی]] زمین خاطرنشان می‌سازد و آشکارا گویای آن است که نظام جهان هستی، مرهون وجود [[جسمانی]] امام و زندگانی او در زمین است. در [[زیارت جامعه کبیره]] که از [[امام هادی]]{{ع}} روایت شده است، [[خطاب]] به [[امامان معصوم]]{{عم}} می‌خوانیم:
{{متن حدیث|بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ}}<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۱۵، ح٣٢١٣؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۹، ح۱۷۷؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۲۷۶، ح۱؛ در کمال الدین، ص۲۰۷، ح۲۲، امام صادق{{ع}} از زین العابدین{{ع}} روایت می‌کند: {{متن حدیث|نَحْنُ الَّذِينَ بِنَا يُمْسِكُ اللَّهُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ... وَ بِنَا يُنَزِّلُ الْغَيْثَ}}.</ref>
{{متن حدیث|بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ}}<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۱۵، ح٣٢١٣؛ تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۹، ح۱۷۷؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۲۷۶، ح۱؛ در کمال الدین، ص۲۰۷، ح۲۲، امام صادق{{ع}} از زین العابدین{{ع}} روایت می‌کند: {{متن حدیث|نَحْنُ الَّذِينَ بِنَا يُمْسِكُ اللَّهُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ... وَ بِنَا يُنَزِّلُ الْغَيْثَ}}.</ref>
[[خداوند]] به خاطر شما [[باران]] را فرو فرستد و به خاطر شما [[آسمان]] را نگه می‌دارد که بر زمین فرود نیاید.<ref>[[عزت‌اله فرشادفر|فرشادفر، عزت‌اله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵۵.</ref>
[[خداوند]] به خاطر شما [[باران]] را فرو فرستد و به خاطر شما [[آسمان]] را نگه می‌دارد که بر زمین فرود نیاید.
 
[[امام صادق]]{{ع}} از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[روایت]] کرده است که [[خداوند عزّوجلّ]] فرمود:
{{متن حدیث|... لَوْ لَمْ يَكُنْ مِنْ خَلْقِي فِي الْأَرْضِ فِيمَا بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ إِلَّا مُؤْمِنٌ وَاحِدٌ مَعَ إِمَامٍ عَادِلٍ لَاسْتَغْنَيْتُ بِعِبَادَتِهِمَا عَنْ جَمِيعِ مَا خَلَقْتُ فِي أَرْضِي وَ لَقَامَتْ سَبْعُ سَمَاوَاتٍ وَ أَرَضِينَ بِهِمَا...}}<ref>کافی، ج۲، ص۳۵۰؛ بحار الانوار، ج۷۵، ص۱۵۲، ح۲۲؛ ج۶۷، ص۱۴۹، ح۹.</ref>.
اگر در سراسر [[زمین]] از میان آفریده‌هایم کسی نباشد جز یک [[باایمان]] به همراه امامی [[عادل]]، با [[عبادت]] این دو از هر آنچه روی زمین آفریده‌ام بی‌نیازم و [[هفت آسمان]] و [هفت]زمین به خاطر این دو نفر برپا می‌ماند.
بدین بیان روشن می‌شود که [[فلسفه امامت]] از دیدگاه [[اهل بیت]]{{عم}} منحصر به [[زمان حضور امام]] و [[رهبری]] [[علمی]]، [[اخلاقی]] و [[سیاسی]] او نیست، بلکه [[امامت]] دو [[فلسفه]] دیگر نیز دارد، یکی: رهبری [[باطنی]] [[جامعه]] و دیگر: [[حفظ]] [[نظام هستی]]. از این‌رو، [[پیروان اهل بیت]]{{عم}} بر این باورند که در عصر حاضر [[نظام]] [[جهان]] وابسته به [[حیات]] دوازدهمین [[امام از اهل بیت]] [[رسول خدا]]{{صل}} می‌باشد. ایشان هم‌اکنون زنده است و انسان‌های شایسته، از [[برکات]] رهبری باطنی او بهره‌مند می‌باشند. {{عربی|عَجَّلَ اللَّهُ تَعَالَى فَرَجَهُ وَ جَعَلَنَا مِنْ أَعْوَانِهِ وَ أَنْصَارِهِ}}...<ref>[[عزت‌اله فرشادفر|فرشادفر، عزت‌اله]]، [[امامت در نهج البلاغه (کتاب)|امامت در نهج البلاغه]]، ص ۵۵.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
۸۲٬۱۳۴

ویرایش