مقدس اردبیلی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''احمد بن محمد اردبیلی نجفی''' (متوفای ۹۹۳ق نجف) مشهور به '''مقدس اردبیلی'''، از علمای بزرگ و ثقات فقهای [[شیعه]] است و شخصیتی است که به زهد و ورع و امانت و دیانت ضرب المثل بوده و مجلسی او را در شمار کسانی که به ملاقات امام عصر {{ع}} نائل آمده‌اند، آورده است. از سید نعمت اله جزایری که از شاگردان او بوده، نقل شده که مقدس اردبیلی در سال‌های قحطی، خوراک خود را میان بینوایان پخش می‌کرد و برای خود بخشی، چون آنان می‌گذاشت. در یکی از سال‌ها که چنین کرد همسرش بر وی خشم نمود و گفت: فرزندان ما را در چنین سالی فرومی‌گذاری، تا دست به سوی مردم دراز کنند؟ مقدس زن را ترک گفت و به قصد اعتکاف، به سوی مسجد کوفه رهسپار شد. روز دوم، مردی بارهای گندم و آردی پاکیزه به خانه آورد و گفت: صاحب خانه که در مسجد معتکف است فرستاده. پس از آن‌که مقدس اردبیلی به خانه بازگشت، همسرش به وی گفت: آردی که با آن عرب فرستادی، آردی نیکو است. مقدس اردبیلی خدای را شکر کرد و از سر آن امر، بی‌خبر بود. در حالات او آمده است که هرگاه هنگام زیارت مخصوصه به کربلا می‌رفت، نماز را جمع می‌خواند و می‌گفت: زیارت، سنت است و تحصیل علم، فریضه؛ می‌ترسم که سنت چون با فریضه مزاحمت کند، مورد نهی باشد و سفر، سفر معصیت؛ از این‌رو تمام را هم می‌خوانم. مقدس اردبیلی، علوم معقول و منقول را نزد بعضی از شاگردان شهید ثانی در نجف اشرف خوانده و مرحوم صاحب مدارک از شاگردان او است. وی در عصر شاه طهماسب و شاه عباس اول صفوی و [[شیخ بهایی]] می‌زیسته و میان او و شاه عباس مکاتباتی بود<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ۶۹۰.</ref>.