پدر مهدی و اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[دانشمندان]] [[شیعه]]، با حفظ [[امانت]] کامل، برخی از این [[احادیث]] را - هر چند صحیح نمی‌‏دانسته‌‏اند- بدون کم و کاست از کتاب‏های [[اهل سنت]] [[نقل]] کرده‏‌اند؛ اما هرگز در این موضوع [[تردید]] به خود راه نداده‏‌اند. برخی از احادیثی که [[اهل سنت]] با استناد به آن‏ها، چنین دیدگاهی را [[انتخاب]] کرده‏‌اند، بدین قرار است: [[ابن ابی شیبه]]، [[طبرانی]] و [[حاکم]]، از [[عاصم بن ابی النجود]]، از [[زرّ بن حبیش]] از [[عبد اللّه بن مسعود]] [[روایت]] کرده‏‌اند که‏ [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "[[دنیا]] از میان نمی‏رود، مگر این‏که [[خداوند]] سبحانه و تعالی مردی را برمی‏انگیزاند که نام او هم نام من و نام پدرش نام پدر من است"<ref>{{عربی|" لَا تَذْهَبُ‏ الدُّنْيَا حَتَّى‏ يَبْعَثَ‏ اللَّهُ‏ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَيْتِي يُوَاطِئُ اسْمُهُ اسْمِي وَ اسْمُ أَبِيهِ اسْمَ أَبِي‏‏‏‏‏‏‏"}}</ref><ref>  ابن ابی شیبه، المصنف، ج ۱۵، ص ۱۹۸، ح ۱۹۴۹۳؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۰، ص ۱۶۳، ح ۱۰۲۱۳ و ص ۱۶۶، ح ۱۰۲۲۲؛ مستدرک حاکم، ج ۴، ص ۴۴۲؛ علی بن عیسی اربلی، کشف الغمة، ج ۳، ص ۲۶۱</ref>. [[ابو عمرو دانی]] و [[خطیب بغدادی]]، از [[عاصم بن ابی النجود]] از [[زرّ بن حبیش]]، از [[عبد اللّه بن مسعود]] [[نقل]] کرده‏‌اند که [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "[[قیامت]] برپا نمی‌‏شود؛ مگر آنکه مردی از [[خاندان]] من بر همه [[مردم]] پادشاهی کند، نام او نام من و نام پدرش، نام پدر من است"<ref> ابو عمرو دانی، سنن، ص ۹۴ و ۹۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۱، ص ۳۷۰</ref>. [[نعیم بن حماد]]، [[خطیب]] و [[ابن حجر]]، همگی از عاصم، از [[زرّ بن حبیش]] از [[ابن مسعود]] [[روایت]] کرده‏‌اند که [[رسول اکرم]]{{صل}} فرمود: "[[مهدی]] نامش هم‏نام من و نام پدرش نام پدر من است". [[نعیم بن حماد]] به [[سند]] خودش از [[ابو الطفیل]] آورده است که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: " [[مهدی]] نامش نام من و نام پدرش، نام پدر من است"<ref>  ابو عمرو دانی، سنن، ص ۹۴ و ۹۵؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۱، ص ۳۷۰</ref>. هیچ‏یک از این [[احادیث]]، نمی‏‌تواند دلیلی محکم، بر ادعای کسانی باشد که نام پدر [[امام مهدی|مهدی]]{{ع}} را "[[عبد]] اللّه" دانسته‏‌اند. [[سند]] [[حدیث]] چهارم به اتفاق همه [[محدثان]] ضعیف است؛ زیرا یکی از [[راویان]] آن [[رشدین بن سعد]] است؛ یعنی همان "[[رشدین بن ابی رشدین]]" است که همه بزرگان [[اهل سنت]] در [[علم رجال]] بر ضعف او اتفاق دارند<ref>  ر. ک: المزی، تهذیب الکمال، ج ۹، ص ۱۹۱؛ ابن حجر، تهذیب التهذیب، ج ۳، ص ۲۴۰</ref>. بدین ترتیب و بدون [[شک]] در چنین امر مهمّی، نمی‏‌توان [[سخن]] این‏گونه افراد را پذیرفت. سه [[حدیث]] نخستین، نیز نمی‌‏توانند [[حجّت]] و [[دلیل]] باشند؛ چون عبارت "نام پدرش نام پدر من است" را بزرگان و حافظان [[حدیث]] [[نقل]] نکرده‌‏اند و فقط جمله "نام او، نام من است" را همگان، بدون اضافه‏‌ای دیگر آورده‏‌اند.

*[[ترمذی]] می‌‏گوید: "[[حدیث]] از [[امام علی|علی]]{{ع}}، [[ابو سعید خدری]]، [[ام سلمه]] و [[ابو هریره]]، فقط با لفظ "نام او، نام من است" [[روایت]] شده است." آن‏گاه- بعد از [[نقل]] [[حدیث]] [[ابن مسعود]] با این لفظ - می‌‏افزاید: " در این باب، از [[امام علی|علی]]{{ع}}، [[ابو سعید]]، [[ام سلمه]] و [[ابو هریره]] [[روایت]] شده و این [[حدیث]] نیکو و صحیح است"<ref>  سنن ترمذی، ج ۴، ص ۵۰۵، ح ۲۲۳۰</ref>.