باطن: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
جز (جایگزینی متن - '|دانشنامه نهج البلاغه]]؛' به '|دانشنامه نهج البلاغه]]،') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
*[[امام علی]] {{ع}} ریشه [[اختلاف]] و جدایی میان [[انسانها]] را در باطن آنها میجوید و میفرماید: میان شما را جدایی نینداخته مگر ناپاکی باطنها و بدی [[اندیشهها]]؛ به این جهت بار یکدیگر را بر نمیدارید و [[پند]] و [[اندرز]] نمیدهید و به یکدیگر [[بذل و بخشش]] نمیکنید و با هم [[دوستی]] ندارید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۲</ref>. | *[[امام علی]] {{ع}} ریشه [[اختلاف]] و جدایی میان [[انسانها]] را در باطن آنها میجوید و میفرماید: میان شما را جدایی نینداخته مگر ناپاکی باطنها و بدی [[اندیشهها]]؛ به این جهت بار یکدیگر را بر نمیدارید و [[پند]] و [[اندرز]] نمیدهید و به یکدیگر [[بذل و بخشش]] نمیکنید و با هم [[دوستی]] ندارید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۲</ref>. | ||
==نحوه تأثیر باطن بر ظاهر== | ==نحوه تأثیر باطن بر ظاهر== | ||
*[[سلامت]] [[باطنی]] بهواسطه اثر اصلاحی که در بینش فرد میگذارد، سبب [[سلامت]] و نیرومندی ظاهر میشود، که "[[پاکی]] درونها، [[دلیل]] درستی بینشهاست"<ref>غررالحکم، ۱ / ۴۸۳</ref>؛ بینشهایی که منشأ و خاستگاه رفتارهای ما هستند. به همین [[دلیل]] "بینشمندترین فرد کسی است که عیبهای خود را ببیند و از [[گناهان]] خود دست شوید"<ref>غرر الحکم، ص ۹۴</ref>. اما [[سلامت]] و [[پاکی]] درون حاصل توجه به معبود است، زیرا "هر که به [[یاد خدا]] باشد بینش و [[بصیرت]] یابد"<ref>غرر الحکم، ص ۹۳</ref>، "[[یاد خدا]] جلادهنده بینشها و [[روشنایی]] درونهاست"<ref>غرر الحکم، ص ۹۳</ref> و "[[خداوند سبحان]] ذکر و یاد خود را [[صیقل]] و [[روشنایی]] دلها قرار داد"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]] | *[[سلامت]] [[باطنی]] بهواسطه اثر اصلاحی که در بینش فرد میگذارد، سبب [[سلامت]] و نیرومندی ظاهر میشود، که "[[پاکی]] درونها، [[دلیل]] درستی بینشهاست"<ref>غررالحکم، ۱ / ۴۸۳</ref>؛ بینشهایی که منشأ و خاستگاه رفتارهای ما هستند. به همین [[دلیل]] "بینشمندترین فرد کسی است که عیبهای خود را ببیند و از [[گناهان]] خود دست شوید"<ref>غرر الحکم، ص ۹۴</ref>. اما [[سلامت]] و [[پاکی]] درون حاصل توجه به معبود است، زیرا "هر که به [[یاد خدا]] باشد بینش و [[بصیرت]] یابد"<ref>غرر الحکم، ص ۹۳</ref>، "[[یاد خدا]] جلادهنده بینشها و [[روشنایی]] درونهاست"<ref>غرر الحکم، ص ۹۳</ref> و "[[خداوند سبحان]] ذکر و یاد خود را [[صیقل]] و [[روشنایی]] دلها قرار داد"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۱۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 159- 160.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == |
نسخهٔ ۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۲۳
- مدخلهای وابسته به این بحث:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل باطن (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- واژه باطن بهمعنای پنهان، نهان، حقیقت و اصل مورد نظر است. گرچه این واژه در نهج البلاغه گستره معنایی وسیعتری را به خود اختصاص داده است؛ مفاهیمی چون خدا، عالم غیب، دنیا، اشیاء، حوادث و انسان. باطل و درون انسان در ایجاد هنجارهای ماندگار در ساحتهای مختلف اهمیّت بسزایی دارد، تا جایی که میتوان یکی از اصول مهم تربیت و رفتارسازی را ناظر بر ایجاد تحوّل درونی دانست. از اینرو فرمود: هر که درونش نیکو باشد، بیرونش نیز نیکو خواهد بود[۱]. همچنین پلیدی ظاهر را ناشی از پلیدی باطن دانسته و اصلاح درون را موجب اصلاح ظاهر برمیشمرد. هرگاه درون آدمی سالم شود، ظاهر او نیز نیرومند و قوی خواهد شد. بنابراین آنچه در سیرت و رفتار آدمی نمایان میشود، نتیجه حالات درونی اوست که قابل کتمان هم نیست و به ناچار آثار خود را در جامعه بر جای میگذارد، زیرا: هیچ کس چیزی را در دل پنهان نکرد، مگر این که در لغزشهای زبان و حرکات چهرهاش نمودار شد[۲].
- امام علی (ع) ریشه اختلاف و جدایی میان انسانها را در باطن آنها میجوید و میفرماید: میان شما را جدایی نینداخته مگر ناپاکی باطنها و بدی اندیشهها؛ به این جهت بار یکدیگر را بر نمیدارید و پند و اندرز نمیدهید و به یکدیگر بذل و بخشش نمیکنید و با هم دوستی ندارید[۳].
نحوه تأثیر باطن بر ظاهر
- سلامت باطنی بهواسطه اثر اصلاحی که در بینش فرد میگذارد، سبب سلامت و نیرومندی ظاهر میشود، که "پاکی درونها، دلیل درستی بینشهاست"[۴]؛ بینشهایی که منشأ و خاستگاه رفتارهای ما هستند. به همین دلیل "بینشمندترین فرد کسی است که عیبهای خود را ببیند و از گناهان خود دست شوید"[۵]. اما سلامت و پاکی درون حاصل توجه به معبود است، زیرا "هر که به یاد خدا باشد بینش و بصیرت یابد"[۶]، "یاد خدا جلادهنده بینشها و روشنایی درونهاست"[۷] و "خداوند سبحان ذکر و یاد خود را صیقل و روشنایی دلها قرار داد"[۸][۹].