غصب خلافت: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|') |
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص') |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''غصب خلافت''' جانشینی [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] و پیشوایی امّت پس از آن حضرت، امری تعیینی از سوی خداست. بارها از جمله در [[غدیر خم]]، [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} جانشین خود را تعیین کرد و [[امام علی|علی]]{{ع}} را به [[خلافت]] نصب نمود و از مردم هم [[بیعت]] گرفت<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، | '''غصب خلافت''' جانشینی [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] و پیشوایی امّت پس از آن حضرت، امری تعیینی از سوی خداست. بارها از جمله در [[غدیر خم]]، [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} جانشین خود را تعیین کرد و [[امام علی|علی]]{{ع}} را به [[خلافت]] نصب نمود و از مردم هم [[بیعت]] گرفت<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۴۶.</ref>. | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*پس از [[پیامبر]]، توطئهای در [[سقیفه]] شکل گرفت و [[امام علی|امیر المؤمنین]] را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که [[امامان]] [[معصوم]] از [[اهل بیت]] در دورهها و قرنهای بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. [[امامان]]، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج میکردند. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} در [[خطبه شقشقیه]] میفرماید: {{عربی|اری تراثی نهبا}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳</ref> میراث خلافت را که از آن من بود، غارتشده میبینم. در جای دیگر میفرماید: {{عربی|اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲</ref> با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایستهتر میداند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت میداند<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴</ref> و در موردی [[اهل بیت]] را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق میداند.<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲</ref> غصب خلافت از [[آل محمد|آل پیغمبر]]، بزرگترین ظلمی بود که هم به [[اهل بیت]] شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح [[اسلام]] و امّت در پای ریاستطلبی و قبیلهگرایی عدّهای قربانی شد. [[شیعه]] پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی [[سقیفه]] را به محاکمه کشیدهاند. حتی در خطبۀ [[فاطمه زهرا|حضرت زهرا]]{{عم}} در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن [[امام علی|علی]]{{ع}} انتقاد شده است.<ref>دربارۀ فتنههای پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد</ref> [[امام حسین]]{{ع}} نیز به نقل از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] که فرموده است {{عربی|انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان}}<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵</ref>، خلافت یزید را نامشروع میدانست و با او بیعت نکرد. خانهنشینی [[امام علی|علی]]، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعتهای خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصبهای بزرگ و ستمهای بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارتها و قتلعامها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعهای سنگین برای بشریّت.<ref>فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، | *پس از [[پیامبر]]، توطئهای در [[سقیفه]] شکل گرفت و [[امام علی|امیر المؤمنین]] را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که [[امامان]] [[معصوم]] از [[اهل بیت]] در دورهها و قرنهای بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. [[امامان]]، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج میکردند. [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} در [[خطبه شقشقیه]] میفرماید: {{عربی|اری تراثی نهبا}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳</ref> میراث خلافت را که از آن من بود، غارتشده میبینم. در جای دیگر میفرماید: {{عربی|اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی}}<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲</ref> با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایستهتر میداند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت میداند<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴</ref> و در موردی [[اهل بیت]] را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق میداند.<ref>نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲</ref> غصب خلافت از [[آل محمد|آل پیغمبر]]، بزرگترین ظلمی بود که هم به [[اهل بیت]] شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح [[اسلام]] و امّت در پای ریاستطلبی و قبیلهگرایی عدّهای قربانی شد. [[شیعه]] پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی [[سقیفه]] را به محاکمه کشیدهاند. حتی در خطبۀ [[فاطمه زهرا|حضرت زهرا]]{{عم}} در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن [[امام علی|علی]]{{ع}} انتقاد شده است.<ref>دربارۀ فتنههای پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد</ref> [[امام حسین]]{{ع}} نیز به نقل از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] که فرموده است {{عربی|انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان}}<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵</ref>، خلافت یزید را نامشروع میدانست و با او بیعت نکرد. خانهنشینی [[امام علی|علی]]، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعتهای خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصبهای بزرگ و ستمهای بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارتها و قتلعامها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعهای سنگین برای بشریّت.<ref>فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۴۶.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۵۷
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل غصب خلافت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
غصب خلافت جانشینی پیامبر اکرم و پیشوایی امّت پس از آن حضرت، امری تعیینی از سوی خداست. بارها از جمله در غدیر خم، رسول خدا(ص) جانشین خود را تعیین کرد و علی(ع) را به خلافت نصب نمود و از مردم هم بیعت گرفت[۱].
مقدمه
- پس از پیامبر، توطئهای در سقیفه شکل گرفت و امیر المؤمنین را از صحنه کنار زدند و با دیگری بیعت کردند و این نقطۀ انحراف، سبب شد که امامان معصوم از اهل بیت در دورهها و قرنهای بعدی هم مظلوم و از حق خود محروم شدند. امامان، پیوسته مدّعی این حق بودند و برای اثبات آن برای خود و غصب آن توسط دیگران احتجاج میکردند. حضرت علی(ع) در خطبه شقشقیه میفرماید: اری تراثی نهبا[۲] میراث خلافت را که از آن من بود، غارتشده میبینم. در جای دیگر میفرماید: اجمعوا علی منازعتی أمرا هو لی[۳] با من به منازعۀ حق و حکومتی برخاستند و هماهنگ شدند که از آن من است. در جای دیگر خود را به خلافت شایستهتر میداند و کوتاه آمدن خود را برای مراعات مصلحت مسلمین و حفظ وحدت میداند[۴] و در موردی اهل بیت را محور و مدار دین و رهبری و شایستۀ وصایت و وراثت معرفی کرده، و به خلافت رسیدن خویش را بازگشت حق به صاحب حق میداند.[۵] غصب خلافت از آل پیغمبر، بزرگترین ظلمی بود که هم به اهل بیت شد، هم به امّت محمّدی، چراکه زیان آن به همۀ مسلمین رسید و مصالح اسلام و امّت در پای ریاستطلبی و قبیلهگرایی عدّهای قربانی شد. شیعه پیوسته بر ضدّ این غصب خروشیده و شاعران متعهد شیعی سقیفه را به محاکمه کشیدهاند. حتی در خطبۀ حضرت زهرا(ع) در مسجد نبوی نیز از آن غصب و کنار نهادن علی(ع) انتقاد شده است.[۶] امام حسین(ع) نیز به نقل از رسول خدا که فرموده است انّ الخلافة محرّمة علی آل أبی سفیان[۷]، خلافت یزید را نامشروع میدانست و با او بیعت نکرد. خانهنشینی علی، آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد، بیعتهای خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک، سرآغاز غصبهای بزرگ و ستمهای بزرگ فردا خواهد بود. فردا، سیاه و هولناک و خونین است و فرداها و فرداها و فرداها و غارتها و قتلعامها، و "خلافتهای فردا" مصیبتی بزرگ برای اسلام، فاجعهای سنگین برای بشریّت.[۸][۹].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۴۶.
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۳
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۱۷۲
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۷۴
- ↑ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبۀ ۲
- ↑ دربارۀ فتنههای پس از پیامبر، ر. ک: «بحار الأنوار» ، ج ۲۸ به بعد
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص ۲۸۵
- ↑ فاطمه فاطمه است، شریعتی، ص ۱۷۹
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۴۶.