مقام امانت الهی به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص'
جز (جایگزینی متن - ':"' به ': "')
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص')
خط ۲۷: خط ۲۷:
::::::آری خداوند متعال تضمین کرده که [[ائمه]] {{عم}} را از نظر شخصیت حفظ کند؛ هم‌چنانی که قرآن محفوظ است و هیچ کسی نتوانسته نسبت به قرآن مجید ایراد منطقی قابل بحث بگیرد. نخستین کسی که در تاریخ اسلام شخصیت [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} را قبل از ائمه {{عم}} هدف قرار دد و خواست شخصیت آن بزرگواران را از بین ببرد، معاویه بود. او دستور داد [[امام علی|امیرالمؤمنین]] {{ع}} را لعن کنند و نسبت‌های دروغ به [[ائمه]] {{عم}} در زمان امویان توسط معاویه باب شد. امّا بزرگان امویان تصریح کرده‌اند که هر چه ما به اینان بد گفتیم این‌ها بیشتر عزیز و بزرگ شدند. از این رو معاویه تصمیم گرفت آن بزرگواران را به شهادت برساند، و این بود که حضرت امیر {{ع}} را با همکاری خوارج به شهادت رساندند. همین طور برای به شهادت رساندن [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} هر کدام جداگانه طرحی ریخت و هر دو فرقۀ خوارج و امویان با هم همکاری کردند. خلاصه، خداوند متعال شخصیت [[ائمه]] اطهار {{عم}} را چنان حفظ کرده که احدی نمی‌تواند تا روز قیامت کم‌ترین خدشه‌ای وارد کند. البتّه حضرت امیر، [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} امویان را مفتضح و رسوا کردند که عمل هر سه بزرگوار مکمّل هم دیگر بود و نه تنها در کیان بنی امیه؛ بلکه در کیان قبل از بنی امیه که آنان را سرکار آورده بودند، تزلزل شد. از این رو دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} هم اکنون نیز با عزاداری سیّد الشهداء مبارزه می‌کنند و می‌گویند: اقامۀ عزا بر سیّد الشهداء {{ع}} موجب لعن بنی امیه و معاویه می‌گردد و اگر باب لعن معاویه باز شد، لعن، به ما فوق وی نیز سرایت می‌کند. پس حفظ عزاداری [[امام حسین]] {{ع}} جزء وظایف ماست.
::::::آری خداوند متعال تضمین کرده که [[ائمه]] {{عم}} را از نظر شخصیت حفظ کند؛ هم‌چنانی که قرآن محفوظ است و هیچ کسی نتوانسته نسبت به قرآن مجید ایراد منطقی قابل بحث بگیرد. نخستین کسی که در تاریخ اسلام شخصیت [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]] {{صل}} را قبل از ائمه {{عم}} هدف قرار دد و خواست شخصیت آن بزرگواران را از بین ببرد، معاویه بود. او دستور داد [[امام علی|امیرالمؤمنین]] {{ع}} را لعن کنند و نسبت‌های دروغ به [[ائمه]] {{عم}} در زمان امویان توسط معاویه باب شد. امّا بزرگان امویان تصریح کرده‌اند که هر چه ما به اینان بد گفتیم این‌ها بیشتر عزیز و بزرگ شدند. از این رو معاویه تصمیم گرفت آن بزرگواران را به شهادت برساند، و این بود که حضرت امیر {{ع}} را با همکاری خوارج به شهادت رساندند. همین طور برای به شهادت رساندن [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} هر کدام جداگانه طرحی ریخت و هر دو فرقۀ خوارج و امویان با هم همکاری کردند. خلاصه، خداوند متعال شخصیت [[ائمه]] اطهار {{عم}} را چنان حفظ کرده که احدی نمی‌تواند تا روز قیامت کم‌ترین خدشه‌ای وارد کند. البتّه حضرت امیر، [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] و [[امام حسین|سیّد الشهداء]] {{عم}} امویان را مفتضح و رسوا کردند که عمل هر سه بزرگوار مکمّل هم دیگر بود و نه تنها در کیان بنی امیه؛ بلکه در کیان قبل از بنی امیه که آنان را سرکار آورده بودند، تزلزل شد. از این رو دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} هم اکنون نیز با عزاداری سیّد الشهداء مبارزه می‌کنند و می‌گویند: اقامۀ عزا بر سیّد الشهداء {{ع}} موجب لعن بنی امیه و معاویه می‌گردد و اگر باب لعن معاویه باز شد، لعن، به ما فوق وی نیز سرایت می‌کند. پس حفظ عزاداری [[امام حسین]] {{ع}} جزء وظایف ماست.


::::::باب آزمایش: {{عربی|وَ البَابُ المُبتَلَی بِهِ النَّاسُ مَن أتَاکُم نَجا وَ مَن لَم یَاتِکُم هَلَکَ}}<ref>و شما دروازه آزمایش مردم هستید، کسی که به سوی شما آمد نجات یافت و آن که نیامد نابود شد.</ref>. ابتلا یعنی امتحان. راغب اصفهانی می‌گوید: {{عربی|بلوته: أختبرته}}. سپس می‌گوید: {{عربی|إذا قیل: ابتلی فلان کذا و أبلاه، فذلک یتضمّن أمرین}}: {{عربی|أحدهما: تعرّف حاله و الوقوف علی ما یجهل من أمره}}. {{عربی|و الثانی: ظهور جودته ورَداءته}}. {{عربی|و ربما قصد به الأمران و ربما یقصد به أحدهما}}. {{عربی|فإذا قیل فی الله تعالی بلا کذا، أو أبلاه، فلیس المراد إلّا ظهور جودته ورداءته دون التعرف لحاله.... إذا کان الله علّام الغیوب، و علی هذا قوله عزّوجل: {{متن قرآن|وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ}}<ref>سوره بقره آیه۱۲۴.</ref>}}.<ref>مفردات غریب القرآن: ۶۱.</ref> و معنای باب معروف است که به محلّ دخول به مکانی مثل خانه، و به چیزی که وسیلۀ رسیدن به علم است نیز باب می‌گویند» <ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۳ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۳، ص:۷۰ تا ۷۵.</ref>.
::::::باب آزمایش: {{عربی|وَ البَابُ المُبتَلَی بِهِ النَّاسُ مَن أتَاکُم نَجا وَ مَن لَم یَاتِکُم هَلَکَ}}<ref>و شما دروازه آزمایش مردم هستید، کسی که به سوی شما آمد نجات یافت و آن که نیامد نابود شد.</ref>. ابتلا یعنی امتحان. راغب اصفهانی می‌گوید: {{عربی|بلوته: أختبرته}}. سپس می‌گوید: {{عربی|إذا قیل: ابتلی فلان کذا و أبلاه، فذلک یتضمّن أمرین}}: {{عربی|أحدهما: تعرّف حاله و الوقوف علی ما یجهل من أمره}}. {{عربی|و الثانی: ظهور جودته ورَداءته}}. {{عربی|و ربما قصد به الأمران و ربما یقصد به أحدهما}}. {{عربی|فإذا قیل فی الله تعالی بلا کذا، أو أبلاه، فلیس المراد إلّا ظهور جودته ورداءته دون التعرف لحاله.... إذا کان الله علّام الغیوب، و علی هذا قوله عزّوجل: {{متن قرآن|وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ}}<ref>سوره بقره آیه۱۲۴.</ref>}}.<ref>مفردات غریب القرآن: ۶۱.</ref> و معنای باب معروف است که به محلّ دخول به مکانی مثل خانه، و به چیزی که وسیلۀ رسیدن به علم است نیز باب می‌گویند» <ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۳ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۳، ص۷۰ تا ۷۵.</ref>.
== پاسخ‌های دیگر==
== پاسخ‌های دیگر==
{{یادآوری پاسخ}}
{{یادآوری پاسخ}}
خط ۴۱: خط ۴۱:
::::## بر آنان صلوات فرستاده شود.
::::## بر آنان صلوات فرستاده شود.
::::##به یاد آنان باشند.
::::##به یاد آنان باشند.
::::##در شادی آنان شاد و در اندوه آنان اندوهگین باشند. اینها بخشی از وظایفی است که ما در پیشگاه [[اهل بیت ]]{{عم}} داریم<ref>اهل البیت فی الکتاب والسنّه، ص:۳۸۱ - ۳۵۱.</ref>.
::::##در شادی آنان شاد و در اندوه آنان اندوهگین باشند. اینها بخشی از وظایفی است که ما در پیشگاه [[اهل بیت ]]{{عم}} داریم<ref>اهل البیت فی الکتاب والسنّه، ص۳۸۱ - ۳۵۱.</ref>.
::::#. شما همان امانتی هستید که بر آسمان‌ها و زمین عرضه شد، آنان از پذیرش آن امانت سرباز زدند و انسان آن را پذیرفت<ref>سوره احزاب، آیه:۷۲.</ref>. مرحوم [[علامه مجلسی]] بعید نمی‌داند که در نسخه اصل {{عربی|" الْأَمَانَةِ الْمَعْرُوضَةِ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} باشد. روایات فراوانی از [[اهل بیت]]{{عم}} گویای آن است که مقصود از این امانت، ولایت معصومین{{عم}} است<ref>بحارالأنوار، ج۱۰۲، ص:۱۴۱.</ref>.
::::#. شما همان امانتی هستید که بر آسمان‌ها و زمین عرضه شد، آنان از پذیرش آن امانت سرباز زدند و انسان آن را پذیرفت<ref>سوره احزاب، آیه:۷۲.</ref>. مرحوم [[علامه مجلسی]] بعید نمی‌داند که در نسخه اصل {{عربی|" الْأَمَانَةِ الْمَعْرُوضَةِ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} باشد. روایات فراوانی از [[اهل بیت]]{{عم}} گویای آن است که مقصود از این امانت، ولایت معصومین{{عم}} است<ref>بحارالأنوار، ج۱۰۲، ص۱۴۱.</ref>.
::::#. مراد این است که: شما [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتی هستید که در کنار کتاب خدا حفظ شده‌اند و تا دامنه قیامت در کنار قرآن خواهید بود.
::::#. مراد این است که: شما [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتی هستید که در کنار کتاب خدا حفظ شده‌اند و تا دامنه قیامت در کنار قرآن خواهید بود.
::::#. آن‌که [[اهل بیت]]{{عم}} امانتداران شایسته امانت امامت‌اند که آن را در هر شرایطی حفظ کردند و از آسیب، در امان نگهداشتند؛ هر امامی با تمام توان خویش کیان [[امامت]] را حفظ کرده آن را به [[امام]] بعدی خود سپرده است. در روایتی که در ذیل آیه ۵۸ از سوره نساء از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} رسیده حضرت فرمود: "خداوند، [[امام]] را امر کرده که آنچه را نزد اوست، به امام بعد از خودش داده و به [[ائمه]]{{عم}} امر کرده که به عدالت حکم کنند و به مردم امر کرده تا از آنان اطاعت کنند"<ref>{{عربی|" أَمَرَ اللَّهُ‏ الْإِمَامَ‏ أَنْ‏ يَدْفَعَ‏ مَا عِنْدَهُ‏ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص:۲۷۸.</ref>. آنان در سخت‌ترین شرایط با مایه گذاشتن از جان و تمامی سرمایه‌های در اختیار خود، به پاسداری از "[[ولایت]]" (که روح و جان اسلام است) پرداخته‌اند. سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که امانت "[[امامت]] و [[ولایت]] را پاسداری و حفظ کردند»<ref>[[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۴۳تا ۵۴۵.</ref>.
::::#. آن‌که [[اهل بیت]]{{عم}} امانتداران شایسته امانت امامت‌اند که آن را در هر شرایطی حفظ کردند و از آسیب، در امان نگهداشتند؛ هر امامی با تمام توان خویش کیان [[امامت]] را حفظ کرده آن را به [[امام]] بعدی خود سپرده است. در روایتی که در ذیل آیه ۵۸ از سوره نساء از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} رسیده حضرت فرمود: "خداوند، [[امام]] را امر کرده که آنچه را نزد اوست، به امام بعد از خودش داده و به [[ائمه]]{{عم}} امر کرده که به عدالت حکم کنند و به مردم امر کرده تا از آنان اطاعت کنند"<ref>{{عربی|" أَمَرَ اللَّهُ‏ الْإِمَامَ‏ أَنْ‏ يَدْفَعَ‏ مَا عِنْدَهُ‏ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۷۸.</ref>. آنان در سخت‌ترین شرایط با مایه گذاشتن از جان و تمامی سرمایه‌های در اختیار خود، به پاسداری از "[[ولایت]]" (که روح و جان اسلام است) پرداخته‌اند. سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که امانت "[[امامت]] و [[ولایت]] را پاسداری و حفظ کردند»<ref>[[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۵۴۳تا ۵۴۵.</ref>.
{{پایان جمع شدن}}
{{پایان جمع شدن}}


۲۲۷٬۷۳۷

ویرایش