حسین بن روح نوبختی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'کمال الدین، ج' به 'شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج'
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'کمال الدین، ج' به 'شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج')
خط ۲۷: خط ۲۷:
*سومین [[نائب خاص]] از [[نواب اربعه]] "[[ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی]]" است. وی در میان [[شیعیان]] [[بغداد]]، از اشتهار خاصی برخوردار بود و یکی از افراد مورد [[اطمینان]] و اعتماد "[[محمد بن عثمان عمری]]" به شمار می‌رفت. بعد از "[[ابو سهل اسماعیل بن علی]]" مشهورترین افراد [[خاندان نوبختی]]، [[ابوالقاسم]] [[حسین بن روح]] بن ابی بحر است و عمده اشتهار او به واسطه [[مقام]] دینی بزرگی است که در میان [[شیعه]] [[امامیه]] دارد و از نوّاب اربعه [[حضرت قائم]] {{ع}} محسوب می‌شود<ref>خاندان نوبختی، اقبال آشتیانی، ص ۲۱۲.</ref>.
*سومین [[نائب خاص]] از [[نواب اربعه]] "[[ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی]]" است. وی در میان [[شیعیان]] [[بغداد]]، از اشتهار خاصی برخوردار بود و یکی از افراد مورد [[اطمینان]] و اعتماد "[[محمد بن عثمان عمری]]" به شمار می‌رفت. بعد از "[[ابو سهل اسماعیل بن علی]]" مشهورترین افراد [[خاندان نوبختی]]، [[ابوالقاسم]] [[حسین بن روح]] بن ابی بحر است و عمده اشتهار او به واسطه [[مقام]] دینی بزرگی است که در میان [[شیعه]] [[امامیه]] دارد و از نوّاب اربعه [[حضرت قائم]] {{ع}} محسوب می‌شود<ref>خاندان نوبختی، اقبال آشتیانی، ص ۲۱۲.</ref>.
*[[تاریخ]] تولد وی در کتب [[تاریخ]] و [[رجال]] مشخص نشده است و همین مقدار روشن است که در زمان حیات "[[محمد بن عثمان]]" یکی از [[کارگزاران]] وی بوده است و در بین سال‌های ۳۰۵- ۳۲۶ ه‍‌.ق به‌عنوان [[نایب]] [[امام زمان]] {{ع}}، واسطه میان [[امام]] و [[شیعیان]] بوده است.
*[[تاریخ]] تولد وی در کتب [[تاریخ]] و [[رجال]] مشخص نشده است و همین مقدار روشن است که در زمان حیات "[[محمد بن عثمان]]" یکی از [[کارگزاران]] وی بوده است و در بین سال‌های ۳۰۵- ۳۲۶ ه‍‌.ق به‌عنوان [[نایب]] [[امام زمان]] {{ع}}، واسطه میان [[امام]] و [[شیعیان]] بوده است.
*برخی گفته‌اند "[[حسین بن روح]]" قمی بوده است. [[روایت]] کشّی او را ملقب به قمی ذکر می‌کند<ref>اختیار معرفة الرجال، ج ۲، ص ۸۳۱.</ref>. در [[تاریخ]] الاسلام ذهبی، اشاره به قمی بودن او شده است<ref>تاریخ الاسلام ذهبی، ص ۱۹۰-تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم {{ع}}، ص ۲۱۲.</ref>. وی به زبان "آبه" از نواحی [[قم]] تکلم می‌کرده است<ref>کمال الدین، ج ۲، ص ۵۰۳.</ref>. باوجود این، بین "[[نوبختی]]" بودن و "قمی" بودن [[نایب سوم]]، به یکی از دو صورت می‌شود، ارتباط‍‌ برقرار کرد و آن‌ها را جمع کرد:
*برخی گفته‌اند "[[حسین بن روح]]" قمی بوده است. [[روایت]] کشّی او را ملقب به قمی ذکر می‌کند<ref>اختیار معرفة الرجال، ج ۲، ص ۸۳۱.</ref>. در [[تاریخ]] الاسلام ذهبی، اشاره به قمی بودن او شده است<ref>تاریخ الاسلام ذهبی، ص ۱۹۰-تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم {{ع}}، ص ۲۱۲.</ref>. وی به زبان "آبه" از نواحی [[قم]] تکلم می‌کرده است<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۳.</ref>. باوجود این، بین "[[نوبختی]]" بودن و "قمی" بودن [[نایب سوم]]، به یکی از دو صورت می‌شود، ارتباط‍‌ برقرار کرد و آن‌ها را جمع کرد:
#وی در اصل، قمی بوده و از طرف مادر، [[نوبختی]] نامیده شده است<ref>غیبة طوسی، ص ۳۷۱؛ خاندان نوبختی، ص ۲۱۴.</ref>.
#وی در اصل، قمی بوده و از طرف مادر، [[نوبختی]] نامیده شده است<ref>غیبة طوسی، ص ۳۷۱؛ خاندان نوبختی، ص ۲۱۴.</ref>.
#وی از شاخه "بنو نوبخت" [[قم]] بوده و در زمان نخستین سفیر، به [[بغداد]] مهاجرت کرده است<ref>تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم {{ع}}، ص ۱۹۲.</ref>. "[[محمد بن عثمان]]" از دو یا سه سال قبل از [[وفات]] خود، با ارجاع بعضی از [[شیعیان]] به "[[حسین بن روح]]" که اموالی از [[سهم امام]] و غیر آن پیش او می‌بردند، زمینه را برای [[نیابت]] وی از طرف [[امام زمان]] {{ع}} همواره می‌نمود. نخستین توقیعی که راجع به "[[حسین بن روح]]" از [[ناحیه مقدسه]] صدور یافت، در سال ٣٠٥ ه‍‌.ق بود. در آن [[توقیع]] آمده است: "او کاملاً مورد وثوق و [[اطمینان]] ماست و در نزد ما [[مقام]] و جایگاهی دارد که او را مسرور می‌گرداند."  
#وی از شاخه "بنو نوبخت" [[قم]] بوده و در زمان نخستین سفیر، به [[بغداد]] مهاجرت کرده است<ref>تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم {{ع}}، ص ۱۹۲.</ref>. "[[محمد بن عثمان]]" از دو یا سه سال قبل از [[وفات]] خود، با ارجاع بعضی از [[شیعیان]] به "[[حسین بن روح]]" که اموالی از [[سهم امام]] و غیر آن پیش او می‌بردند، زمینه را برای [[نیابت]] وی از طرف [[امام زمان]] {{ع}} همواره می‌نمود. نخستین توقیعی که راجع به "[[حسین بن روح]]" از [[ناحیه مقدسه]] صدور یافت، در سال ٣٠٥ ه‍‌.ق بود. در آن [[توقیع]] آمده است: "او کاملاً مورد وثوق و [[اطمینان]] ماست و در نزد ما [[مقام]] و جایگاهی دارد که او را مسرور می‌گرداند."  
۲۲۴٬۹۰۳

ویرایش