شیخ صدوق

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی مشهور به شیخ صدوق (متولد ۳۰۵ ق، متوفی ۳۸۱ ق)، تحصیلات حوزوی خود را در محضر اساتیدی همچون حضرات آیات: احمد بن علی بن ابراهیم بن هاشم قمی، علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی و محمد بن موسی بن متوکل به اتمام رساند. او به تألیف کتب دینی و جمع‌آوری احادیث مبادرت ورزیده است و چندین جلد کتاب به رشته تحریر درآورده است. «امالی»، «من لایحضره الفقیه»، «عیون اخبار الرضا (ع)»، «معانی الاخبار»، «التوحید»، «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال»، «الخصال»، «من لا یحضره الفقیه»، «علل الشرائع»، «کمال الدین و تمام النعمة» و «الخصال» ‏برخی از این آثار است.[۱]


جستارهای وابسته

آثار معرفی‌شدهٔ شیخ صدوق

پانویس