*'''منذر بن جارود عبدی'''، فرماندار [[امام]] در شهر [[استخر]]، از نواحی [[فارس]]، مردی بهظاهر شریف و [[بخشنده]] بود. جارود، [[پدر]] منذر، ابتدا نصرانی بود و در [[ملاقات]] با [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در سال نهم هجری، [[اسلام]] آورد. [[اسلام]] جارود، [[اسلامی]] نیک بود و او در [[دین]] خویش راست و [[صادق]] بود. پس از [[ارتحال پیامبر]] {{صل}} نیز با اینکه برخی قبال [[عرب]] [[مرتد]] شدند و به [[آیین]] جاهلی گرویدند، جارود [[قبیله]] خویش را گرد آورد و آنها را به حفظ [[آیین اسلام]] [[دعوت]] کرد. [[امام]] {{ع}} که یکی از ملاکهای [[انتخاب]] افراد را [[نسب]] نیک میدانست، به منذر بهدلیل نیکسیرتی پدرش، جارود، [[اطمینان]] کرد. اما او [[نام نیک]] پدرش را لکهدار ساخت. او فردی بیبهره از [[تقوا]] بود، چنانکه خطاب به او فرمود: اما بعد، بهراستی که [[پاکی]] و صلاحیت پدرت مرا نسبت به تو فریفت و من [[گمان]] میکردم تو هم روش [[پدر]] را پیش خواهی گرفت و راه او را خواهی رفت<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۱</ref>. او فردی متکبر و فخرفروش بود. [[امام]] در [[وصف]] این حالت او اشارتی دارد که [[شریف رضی]] ذیل [[نامه]] ۷۱ بیان داشته است: از روی [[خودپسندی]] پیوسته به [[چپ و راست]] خود مینگرد و در دو برد گرانبهای خود میخرامد و کفشهای خود را فوت میکند که گرد از آنها بزداید.
*منذر پس از [[انتصاب]] به [[فرمانداری]]، در [[بیت المال]] [[مسلمانان]] [[خیانت]] روا داشت و چهارصد هزار درهم از [[اموال]] را اختلاس کرد. [[امام علی]] {{ع}} آنگاه که از خیانتش [[آگاه]] شد، در نامهای خطاب به او نوشت: تو از فرمانبرداری [[هوای نفس]] خود دستبردار نیستی و برای آخرتت توشهای [[ذخیره]] نکردی. آبادیِ دنیایت را با خرابیِ آخرتت به دست آوردی و با [[تباهی]] دینت، فاملیت را به نان و نوا رساندی. اگر این گزارش درست باشد، قطعاً "شتر [[قبیله]]" و "بند کفشت" از تو و امثال تو بهتر است. تو [[لیاقت]] آن را نداری که مرزدار [[اسلام]] باشی، یا کاری را به پیش بری، یا ارزشی را پاس داری، یا امانتی را [[امین]] باشی، یا از خیانتی بازداری. پس آنگاه که این نامهام به تو رسید به سویم بیان<ref>نهج البلاغه، نامه ۷۱</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 736.</ref>.
