کوفه: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳۸: خط ۳۸:
*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در پی بیان فتنه‌هایی در [[مصر]] و [[بصره]] به [[ابن عباس]] فرمود:... سپس فتنه‌ای در کوفه پدیدار خواهد شد و در آن وقت [[سفیانی]] در [[شام]] به سر می‌‌برد، زمانی که [[سفیانی]] به کوفه لشکرکشی کند، [[منتظر]] باشید که [[بهترین]] شخص از دودمان [[رسول خدا]] (یعنی [[مهدی]]{{ع}}) از کنار [[کعبه]] [[ظهور]] کند. آن روز (به حدی زیباست که) زنده‌ها [[آرزو]] می‌‌کنند که ای کاش گذشتگان ما بودند و این روزها را می‌‌دیدند که چگونه [[دنیا]] از [[عدل و داد]] پر شده است و [[ظلم]] و بیدادی که [[جهان]] را پر کرده بود رخت بربسته است<ref>ملاحم: ص ۱۲۵.</ref>.  [[جابر]] از [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} سؤال نمود، [[حضرت]] پاسخ داد: این [[ظهور]] زمانی پدید خواهد آمد که در میان [[حیره]] و کوفه کشتاری بزرگ رخ دهد<ref>ارشاد مفید: ص ۳۶۰.</ref>. در [[حدیثی]] [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: در [[روز عاشورا]] [[امام حسین]]{{ع}} [[یاران]] خود را جمع نمود و به آنها خبر داد که همه به [[شهادت]] خواهند رسید، اما در [[زمان رجعت]] باز خواهند گشت. در آن [[حدیث]] [[حضرت]] از [[مسجد کوفه]] یاد می‌‌کند و می‌‌فرماید: [[خداوند]] در [[مسجد کوفه]] چشمه‌ای از طلا و چشمه‌ای [[آب]] و چشمه‌ای از شیر و چشمه‌ای از روغن ظاهر می‌‌کند<ref>الحرائج والجرائج: ج ۲، ص ۸۴۸.</ref>.  
*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در پی بیان فتنه‌هایی در [[مصر]] و [[بصره]] به [[ابن عباس]] فرمود:... سپس فتنه‌ای در کوفه پدیدار خواهد شد و در آن وقت [[سفیانی]] در [[شام]] به سر می‌‌برد، زمانی که [[سفیانی]] به کوفه لشکرکشی کند، [[منتظر]] باشید که [[بهترین]] شخص از دودمان [[رسول خدا]] (یعنی [[مهدی]]{{ع}}) از کنار [[کعبه]] [[ظهور]] کند. آن روز (به حدی زیباست که) زنده‌ها [[آرزو]] می‌‌کنند که ای کاش گذشتگان ما بودند و این روزها را می‌‌دیدند که چگونه [[دنیا]] از [[عدل و داد]] پر شده است و [[ظلم]] و بیدادی که [[جهان]] را پر کرده بود رخت بربسته است<ref>ملاحم: ص ۱۲۵.</ref>.  [[جابر]] از [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} سؤال نمود، [[حضرت]] پاسخ داد: این [[ظهور]] زمانی پدید خواهد آمد که در میان [[حیره]] و کوفه کشتاری بزرگ رخ دهد<ref>ارشاد مفید: ص ۳۶۰.</ref>. در [[حدیثی]] [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: در [[روز عاشورا]] [[امام حسین]]{{ع}} [[یاران]] خود را جمع نمود و به آنها خبر داد که همه به [[شهادت]] خواهند رسید، اما در [[زمان رجعت]] باز خواهند گشت. در آن [[حدیث]] [[حضرت]] از [[مسجد کوفه]] یاد می‌‌کند و می‌‌فرماید: [[خداوند]] در [[مسجد کوفه]] چشمه‌ای از طلا و چشمه‌ای [[آب]] و چشمه‌ای از شیر و چشمه‌ای از روغن ظاهر می‌‌کند<ref>الحرائج والجرائج: ج ۲، ص ۸۴۸.</ref>.  
*[[امام باقر]]{{ع}} درباره این [[آیه]] فرمود: {{متن قرآن|وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ}}<ref>«و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی می‌آزماییم» سوره بقره، آیه ۱۵۵.</ref> این [[آیه]] خاص و عام است، اما معنی خاص در کوفه رخ خواهد داد و آن گرسنگی‌ای است که فقط [[دشمنان]] [[آل محمد]]{{صل}} را در بر خواهد گرفت با این [[گرسنگی]] آنان را به [[هلاکت]] خواهد رساند. ولی معنای عام آن در [[شام]] اتفاق می‌‌افتد، و آن [[ترس]] و گرسنگی‌ای است که همه را فرا خواهد گرفت و چنان سخت خواهد بود که کسی تاکنون نظریش را ندیده است این [[قحطی]] و [[گرسنگی]] پیش از [[قیام]] [[حضرت قائم]] خواهد بود و [[ترس]] پس از [[قیام]] رخ خواهد داد<ref>تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۶۸.</ref>.  
*[[امام باقر]]{{ع}} درباره این [[آیه]] فرمود: {{متن قرآن|وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ}}<ref>«و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی می‌آزماییم» سوره بقره، آیه ۱۵۵.</ref> این [[آیه]] خاص و عام است، اما معنی خاص در کوفه رخ خواهد داد و آن گرسنگی‌ای است که فقط [[دشمنان]] [[آل محمد]]{{صل}} را در بر خواهد گرفت با این [[گرسنگی]] آنان را به [[هلاکت]] خواهد رساند. ولی معنای عام آن در [[شام]] اتفاق می‌‌افتد، و آن [[ترس]] و گرسنگی‌ای است که همه را فرا خواهد گرفت و چنان سخت خواهد بود که کسی تاکنون نظریش را ندیده است این [[قحطی]] و [[گرسنگی]] پیش از [[قیام]] [[حضرت قائم]] خواهد بود و [[ترس]] پس از [[قیام]] رخ خواهد داد<ref>تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۶۸.</ref>.  
*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} به کوفه خواهد رفت. زمانی که [[حضرت]] به کوفه می‌‌رسد، سه گروه در آن [[شهر]] به [[نزاع]] مشغولند. [[لشکر]] [[یمنی]] و [[حسنی]] و [[سفیانی]]. [[جنگ]] میان این سه [[لشکر]] پایان می‌‌پذیرد (یعنی [[سفیانی]] کشته می‌‌شود و [[یمانی]] و [[حسنی]] نیز با [[حضرت]] [[بیعت]] می‌‌کنند) [[حضرت]] در کوفه به [[منبر]] رفته و شروع به [[خطبه]] [[خواندن]] می‌‌نماید، اما [[مردم]] از شدت [[گریه]] متوجه سخنان [[حضرت]] نمی‌شوند. در [[جمعه]] دوم [[مردم]] نزد [[حضرت]] می‌‌آیند و می‌‌گویند ما [[دوست]] داریم همگی پشت سر شما [[نماز]] بخوانیم، زیرا [[اقتدا]] به شما مانند [[نماز خواندن]] پشت سر [[رسول خدا]]{{صل}} است، اما این [[مسجد]] (کوفه کوچک است و) گنجایش تعداد ما را ندارد [[حضرت]] می‌‌فرماید: برای آن تدبیری اندیشیده‌ام؛ آنگاه به سوی [[نجف]] می‌‌رود و مسجدی در آن می‌‌سازد که هزار درب دارد تا تمام [[مردم]] را بتواند در خود جا دهد. سپس از کنار [[قبر امام حسین]]{{ع}} در [[کربلا]] نهری حفر می‌‌کند تا [[آب]] [[شهر]] کوفه و [[نجف]] را از آن تأمین نماید و در میان راه [[نجف]] تا [[کربلا]] بر روی این نهر پل‌های متعدد و آسیاهای زیادی خواهد ساخت. گویا هم‌اکنون می‌‌بینیم که پیر زنی یک زنبیل گندم بر روی سر نهاده و به سوی [[کربلا]] می‌‌رود تا آن را آرد نماید!<ref>غیبت طوسی: ص ۲۸۱ و یأتی: ص ۶۹۸.</ref> <ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۵۹۱.</ref>.
*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} به کوفه خواهد رفت. زمانی که [[حضرت]] به کوفه می‌‌رسد، سه گروه در آن [[شهر]] به [[نزاع]] مشغولند. [[لشکر]] [[یمنی]] و [[حسنی]] و [[سفیانی]]. [[جنگ]] میان این سه [[لشکر]] پایان می‌‌پذیرد (یعنی [[سفیانی]] کشته می‌‌شود و [[یمانی]] و [[حسنی]] نیز با [[حضرت]] [[بیعت]] می‌‌کنند) [[حضرت]] در کوفه به [[منبر]] رفته و شروع به [[خطبه]] [[خواندن]] می‌‌نماید، اما [[مردم]] از شدت [[گریه]] متوجه سخنان [[حضرت]] نمی‌شوند. در [[جمعه]] دوم [[مردم]] نزد [[حضرت]] می‌‌آیند و می‌‌گویند ما [[دوست]] داریم همگی پشت سر شما [[نماز]] بخوانیم، زیرا [[اقتدا]] به شما مانند [[نماز خواندن]] پشت سر [[رسول خدا]]{{صل}} است، اما این [[مسجد]] (کوفه کوچک است و) گنجایش تعداد ما را ندارد [[حضرت]] می‌‌فرماید: برای آن تدبیری اندیشیده‌ام؛ آنگاه به سوی [[نجف]] می‌‌رود و مسجدی در آن می‌‌سازد که هزار درب دارد تا تمام [[مردم]] را بتواند در خود جا دهد. سپس از کنار [[قبر امام حسین]]{{ع}} در [[کربلا]] نهری حفر می‌‌کند تا [[آب]] [[شهر]] کوفه و [[نجف]] را از آن تأمین نماید و در میان راه [[نجف]] تا [[کربلا]] بر روی این نهر پل‌های متعدد و آسیاهای زیادی خواهد ساخت. گویا هم‌اکنون می‌‌بینیم که پیر زنی یک زنبیل گندم بر روی سر نهاده و به سوی [[کربلا]] می‌‌رود تا آن را آرد نماید!<ref>غیبت طوسی: ص ۲۸۱ و یأتی: ص ۶۹۸.</ref> <ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۵۲۱-۵۲۲-۵۲۳-۵۲۴.</ref>.





نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۳۰

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل کوفه (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

کوفه از شهرهای مهم و تاریخی عراق، که پیشتر در قلمرو حکومت ساسانیان بود و در زمان خلیفۀ دوم به تصرف مسلمانان درآمد و ابتدا نقشۀ مسجد جامع طرّاحی شد و گسترش شهر بر محور آن انجام گرفت و محلّ استقرار نیروهای رزمنده و قبایل عرب مسلمان گشت و عظمت یافت. [۱].


مقدمه

کوفه در مباحث مهدویت

کوفه در فرهنگنامه آخرالزمان


پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۵۱۵.
  2. ارشاد، مفید، ج ۲ ص ۳۷۹
  3. سفینة البحار، ج ۲ ص ۴۹۹
  4. در این زمینه ر. ک: «فرهنگ عاشورا»، مدخل کوفیان و کوفه
  5. از جمله ر. ک: «فضل الکوفه و مساجدها» مشهدی، «تاریخ الکوفه» براقی، «کوفه از نظر مذهبی» سیّد عباس حسینی، «العتبات المقدسه فی الکوفه» طریحی، «معجم البلدان» حموی، ذیل نام این شهر، «دانشنامۀ امام علی»، ج ۹ مقالۀ کوفه، «سیمای کوفه» گلی زواره‌ای، «فرهنگ عاشورا»، ذیل عنوان کوفه، «کوفه، پیدایش شهر اسلامی»، هشام جعیط، ترجمه ابو الحسن سروقد مقدم، فصلنامۀ «مشکوة» ، شمارۀ ۵۳ مقالۀ «مردم‌شناسی کوفه»
  6. محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۵۱۵.
  7. مفاتیح الجنان، ص ۶۳۳.
  8. تهذیب، ج ۳، ص ۳۵۲.
  9. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۸۶.
  10. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۱.
  11. نشریه موعود، شماره ۳۲، ص ۷۵.
  12. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۵۹۷-۵۹۴.
  13. ملاحم: ص ۱۸۰.
  14. ر.ک: قرآن.
  15. ر.ک: مسجد سهله.
  16. تهذیب: ج ۶، ص ۳۱.
  17. قرمطیان گروهی بودند که به مکه یورش بردند و سنگ حجر الاسود را ربوده و به کوفه آوردند و در این مسجد قرار دادند.
  18. یأتی: ص ۵۹۹.
  19. شهری است که در ۵ / ۶ کیلومتری کوفه قرار دارد.
  20. شاید اشاره به رجعت پیامبر و امامان دیگر باشد.
  21. تهذیب، ج ۳، ص ۲۵۳.
  22. کافی، ج ۲، ص ۴۹۱ و ۴۹۳.
  23. ر.ک: سفیانی، خراسانی.
  24. ر.ک: دجال.
  25. غیب طوسی: ص ۲۸۳ و یأتی: ص ۴۶۵ و بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۳۵۱.
  26. ملاحم: ص ۱۲۵.
  27. ارشاد مفید: ص ۳۶۰.
  28. الحرائج والجرائج: ج ۲، ص ۸۴۸.
  29. «و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی می‌آزماییم» سوره بقره، آیه ۱۵۵.
  30. تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۶۸.
  31. غیبت طوسی: ص ۲۸۱ و یأتی: ص ۶۹۸.
  32. حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان صفحه ۵۲۱-۵۲۲-۵۲۳-۵۲۴.