رجعت: تفاوت میان نسخه‌ها

رجعت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۱:۰۷

۸۸٬۴۰۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۰

←‏رجعت در فرهنگنامه آخرالزمان

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۸۰۱

ویرایش

@@ خط ۳۰۴: / خط ۳۰۴: @@
 *بنابراین درباره مجازات و [[پاداش]] می‌‌توان گفت فقط مجازات [[کافران]] در رجعت، دیدن [[حکومت عدل جهانی]] است که از این طریق [[عذاب]] خواهند شد، اگر چه [[روایات]] فراوانی نیز گرفتن [[انتقام]] از [[دشمنان]] [[اهل بیت]]{{عم}} را در رجعت بیان نموده‌اند. بیش از این مجازات و [[پاداش]] موکول به [[قیامت]] خواهد شد<ref>[http://fa.imamatpedia.com/wiki/%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA_%D8%AC%DB%B4_(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8) درسنامه مهدویت: ج۴ ، ص ۲۲۸.]</ref>
 *در پایان یادآوری این نکته بایسته است که برخی از پرسش‌ها و شبهه‌ها به خاطر ابهام‌ها و اجمال‌هایی است که در [[روایات رجعت]] به سبب [[حقیقت]] زنده‌شدن مردگان است که بررسی‌های کارشناسانه و ژرف می‌تواند به هر چه روشن‌تر شدن حقایق این باور سترگ بیانجامد<ref>[http://fa.imamatpedia.com/wiki/%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA_%D8%AC%DB%B4_(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8) درسنامه مهدویت: ج۴ ، ص ۲۲۸.]</ref>
-==رجعت در فرهنگنامه آخرالزمان==
-*"رجعت" در لغت به معنای [[رجوع]] و برگشت، و در اصطلاح [[دینی]] "رجعت" بازگشت [[انسان]] پس از [[مرگ]] است. این بازگشت ممکن است محشور شدن برای [[قیامت]]، یا بازگشت به [[دنیا]] باشد. در اینجا صحبت و از رجعت مربوط به بازگشت گروهی است که در [[زمان ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} به [[دنیا]] باز می‌‌گردند. بازگشت و زنده شدن پس از [[مرگ]] از نظر [[عقلی]] امری محال تلقی نمی‌شود و بارها در امت‌های پیشین اتفاق افتاده است. [[آیات]] و [[روایات]] زیادی وقوع این امر را تأیید می‌‌کنند و علمای [[شیعه]] تماماً بر [[حقانیت]] رجعت متفق القول‌اند. رجعت فقط مخصوص [[مؤمنین]] نیست، بلکه گروهی از [[کافران]] نیز در آن زمان زنده خواهند شد. البته رجعت برای این نیست که فرد به [[دنیا]] برگشته و از [[گناهان]] خود [[توبه]] کند یا جبران کاستی‌های خود را بنماید بلکه رجعت مانند محشور شدن در [[قیامت]] برای برداشت حاصل [[اعمال]] است؛ از این روست که در [[روایات]] فرموده‌اند کسانی در [[زمان ظهور]] [[حضرت]] به [[دنیا]] برمی‌گردند که در [[ایمان]] یا [[کفر]] [[خالص]] باشند، یعنی [[مؤمنین]] [[حقیقی]] هیچ‌گاه از [[ایمان]] و [[کافران]] واقعی هیچگاه از کفرشان دست نخواهند کشید. بنابر این بازنده شدن [[کافران]] و [[مؤمنان]] تغییری در [[کفر]] و [[ایمان]] آنها پیش نمی‌آید و توبه‌ای در میان نخواهد و فقط [[کافر]] به جزای [[دنیایی]] [[اعمال]] خود می‌‌رسد و [[مؤمن]] به [[زندگی]] و [[آسایش]] دست می‌‌یابد. [[اعتقاد به رجعت]] در نزد علمای [[شیعه]] جزو [[اعتقادات]] اصلی [[دین]] و ضروریات [[مذهب]] به شمار می‌‌آید و انکارکننده رجعت از [[مذهب]] خارج می‌‌شود. در [[قرآن]] [[آیات]] بسیاری به رجعت اشاره کرده است. رجعت مردگان و زنده شدن اموات در امت‌های پیشین، مکرر اتفاق افتاده است، و یکی از [[معجزات]] [[انبیای گذشته]] نیز زنده کردن مردگان بوده است. در [[قرآن]] نیز آیاتی وجود دارد که به این امر [[گواهی]] می‌‌دهد<ref>. برای اطلاع از این [[آیات]] به [[تفاسیر]] مختلف درباره [[آیات]] ذیل [[رجوع]] نمایید. بقره / ۵۵ و ۶۷ و ۲۴۳ و ۲۵۹ و ۲۶۰؛ [[اعراف]] / ۱۵۵ و ۱۵۷؛ [[آل عمران]] / ۴۹ و ۸۱؛ [[انبیا]] / ۸۴ و ۹۵؛ کهف / ۴۷ و ۸۳؛ نساء / ۱۵۳ و ۱۵۹؛ نحل / ۳۸ و ۲۶؛ نمل / ۸۳؛ ص / ۴۳؛ نازعات / ۶ و ۷ و ۱۲ و ۱۴؛ تکاثر / ۳ و ۴؛ مؤمنون / ۷۷؛ [[جن]] / ۲۴؛ عبس / ۲۳ و ۱۷؛ حجر / ۲؛ [[غافر]] / ۵۱: طه / ۱۲۴؛ اسرا / ۶ و ۵ و ۴؛ قصص / ۶۱ و ۵ و ۶ و ۸۵؛ [[شمس]] / ۱۵؛ [[نور]] / ۵۵.</ref>. [[روایات]] بسیاری در دسترس ما هست که از زنده شدن مردگان در [[امت]] [[رسول]]{{صل}} به خبر می‌‌دهد و [[ائمه هدی]]{{عم}} در طول مدت [[امامت]] خود معجزاتی از جمله زنده کردن مردگان انجام داده‌اند.
-*[[امام رضا]]{{ع}} فرمود: [[قریش]] نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آمده و از ایشان خواستند که مردگان آنها را زنده کند. [[رسول خدا]]{{صل}} [[حضرت]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را همراه آنان فرستاد و به او فرمود: [[یا علی]]! به سوی این صحرا برو و کسانی را که [[قریش]] می‌‌خواهند با صدای بلند فراخوان و بگو: [[محمد]] به شما می‌‌گوید "به [[اذن]] [[خدا]] برخیزید". [[حضرت علی]]{{ع}} همان گونه انجام داد و آن افراد از قبرهای خود برخاستند در حالی که [[خاک]] از سر و روی خود می‌‌زدودند. [[قریش]] به طرف آنان رفته و شروع به سؤال نمودند...
-*در [[ادعیه]] و [[زیارت‌ها]] به موضوع رجعت اشاره شده و ما در [[زیارات]] و دعاهای بسیاری از [[خداوند]] حضور در رجعت را می‌‌خواهیم. از اینجا می‌‌توان دریافت که رجعت فقط مخصوص گروهی از [[شیعیان]] خواهد بود زیرا اگر رجعت برای تمام [[شیعیان]] باشد، دیگر [[دعا کردن]] کاری بیهوده خواهد بود، از این روست که درباره [[قیامت]] که همگان زنده می‌‌شوند، کسی [[دعا]] نمی‌کند که خدایا مرا در [[قیامت]] محشور کن. از جملاتی که در این [[دعاها]] گفته می‌‌شود می‌‌توان فهمید تمام [[اهل بیت]]{{عم}} و امام‌زادگانی چون [[حضرت]] قمر [[بنی هاشم]] [[ابوالفضل العباس]]{{ع}} در [[زمان رجعت]] به [[دنیا]] باز خواهند گشت و همگی به [[حکومت]] خواهند رسید. حتی [[حضرت مهدی]]{{ع}} نیز پس از اینکه از [[دنیا]] می‌‌روند، دوباره رجعت کرده و به [[دنیا]] باز می‌‌گردد.
-*در [[زیارت جامعه]] که از [[امام هادی]]{{ع}} [[روایت]] شده است می‌‌خوانیم: {{متن حدیث|أُشْهِدُ اللَّهَ وَ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي... مُعْتَرِفٌ بِكُمْ مُؤْمِنٌ بِإِيَابِكُمْ مُصَدِّقٌ بِرَجْعَتِكُمْ مُنْتَظِرٌ لِأَمْرِكُمْ مُرْتَقِبٌ لِدَوْلَتِكُمْ.... وَ نُصْرَتِي لَكُمْ مُعَدَّةٌ حَتَّى يُحْيِيَ اللَّهُ تَعَالَى دِينَهُ بِكُمْ وَ يَرُدَّكُمْ فِي أَيَّامِهِ وَ يُظْهِرَكُمْ لِعَدْلِهِ وَ يُمَكِّنَكُمْ فِي أَرْضِهِ... وَ جَعَلَنِي مِمَّنْ... يُحْشَرُ فِي زُمْرَتِكُمْ وَ يَكُرُّ فِي رَجْعَتِكُمْ وَ يُمَلَّكُ فِي دَوْلَتِكُمْ وَ يُشَرَّفُ فِي عَافِيَتِكُمْ وَ يُمَكَّنُ فِي أَيَّامِكُمْ وَ تَقَرُّ عَيْنُهُ غَداً بِرُؤْيَتِكُمْ}}؛ (من [[خداوند]] و شما را [[گواه]] می‌‌گیرم که... به [[اهل بیت]] [[رسول خدا]]{{صل}} [[ایمان]] دارم، و به بازگشت شما [[ایمان]] دارم و رجعت شما را قبول دارم [[چشم به راه]] [[ظهور]] [[آل محمد]]{{صل}} و برپایی [[دولت]] شما هستم... من نیرو و [[توان]] خود را برای [[یاری]] شما مهیا کرده‌ام تا زمانی که [[خداوند]] [[دین]] خود را به واسطه شما دوباره زنده کند و شما را در آن روزهای [[الهی]] به زندگانی [[دنیا]] بازگرداند و شما را برای برپایی [[عدالت]] ظاهر کند و در روی [[زمین]] شما را [[حاکم]] و [[فرمانروا]] گرداند... [[خداوند]] مرا تا زمانی که زنده‌ام بر [[دوستی]] شما [[اهل بیت]] [[باقی]] گذارد، و مرا از جمله کسانی قرار دهد که در گروه شما محشور خواهد شد و در رجعت شما به [[دنیا]] باز می‌‌گردد و در [[حکومت]] شما [در [[آخرالزمان]]] به [[توانگری]] می‌‌رسد و در دوران [[آرامش]] شما [در [[زمان ظهور]] به دور از هر گونه [[ترس]] و [[جنگ]]] بهره‌مند می‌‌شود و در روزهایی که شما حضور دارید [در زمان رجعتِ شما به [[دنیا]]] به [[قدرت]] دست پیدا می‌‌کند و چشمان او به [[دیدار]] شما روشن می‌‌شود...)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت جامعه کبیره.</ref>.
-*[[امام هادی]]{{ع}} فرمودند: پس از [[زیارت جامعه]] زمانی که خواستی برگردی، در [[زیارت وداع]] چنین بگوی: "... [[سلام]] [[خدا]] بر شما [[باد]]، [[خداوند]] مرا در گروه شما محشور گرداند و در کنار [[حوض کوثر]] با شما باشم و از [[پیروان]] شما قرارم بدهد و در زمان [[حکومت]] شما مرا بهره‌مند سازد و زمانی که شما رجعت می‌‌نماید مرا نیز زنده کنید و در روزهایی که شما بر [[جهان]] [[حکومت]] می‌‌کنید مرا به [[قدرت]] برساند"<ref>من لا یحضره الفقیه: ج ۲، ص ۳۷۵.</ref>. روز بیست و پنجم از [[ماه]] [[ذی‌قعده]]، روز دحوالارض است. در دعای این روز می‌‌خوانیم: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ وَ عَلَى جَمِيعِ آبَائِهِ وَ اجْعَلْنَا مِنْ صَحْبِهِ وَ أُسْرَتِهِ وَ ابْعَثْنَا فِي كَرَّتِهِ حَتَّى نَكُونَ فِي زَمَانِهِ مِنْ أَعْوَانِهِ اللَّهُمَّ أَدْرِكْ بِنَا قِيَامَهُ وَ أَشْهِدْنَا أَيَّامَهُ وَ صَلِّ عَلَيْهِ وَ ارْدُدْ إِلَيْنَا سَلَامَهُ...}}؛ (خداوندا بر [[حضرت مهدی]]{{ع}} و تمامی [[پدران]] او [[درود]] فرست و مرا جزو [[یاران]] و اطرافیان او قرار ده و زمانی که او رجعت می‌‌نماید، مرا نیز دوباره زنده گردان تا زمانی که او [[سلطنت]] می‌‌نماید من از [[یاوران]] او باشم، بارالها مرا موفق به [[درک]] [[قیام]] آن جناب گردان و روزهای [[سلطنت]] او را به ما بنمایان و بر او [[درود]] و [[صلوات]] فرست و [[سلام]] ما را به حضرتش برسان...<ref>مفاتیح الجنان: اعمال ماه ذی‌قعده.</ref>.در [[زیارت]] [[اربعین]] می‌‌گوییم: {{متن حدیث|وَ أَشْهَدُ أَنِّي بِكُمْ مُؤْمِنٌ وَ بِإِيَابِكُمْ مُوقِنٌ... وَ نُصْرَتِي لَكُمْ مُعَدَّةٌ حَتَّى يَأْذَنَ اللَّهُ لَكُمْ فَمَعَكُمْ مَعَكُمْ لَا مَعَ عَدُوِّكُمْ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ}}؛ (من [[گواهی]] می‌‌دهم که من به شما [[ایمان]] دارم و به بازگشت شما [[یقین]] دارم... و همواره آماده‌ام و خود را مهیا نموده‌ام تا زمانی که [[خداوند]] به شما اجازه دهد به [[یاری]] شما برخیزم، آری با شما خواهم بود، با شما نه با [[دشمنان]] شما)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت اربعین.</ref>.
-*در [[زیارت]] [[وارث]] این گونه آمده است: {{متن حدیث|وَ أُشْهِدُ اللَّهَ وَ مَلَائِكَتَهُ وَ أَنْبِيَاءَهُ وَ رُسُلَهُ أَنِّي بِكُمْ مُؤْمِنٌ وَ بِإِيَابِكُمْ مُوقِنٌ}}؛ ([[خداوند]] و [[ملائکه]] و [[پیامبران]] و فرستادگان [[الهی]] را [[گواه]] می‌‌گیرم که به [[راستی]] من به شما [[ایمان]] دارم و به بازگشت شما معتقدم)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت وارث امام حسین{{ع}}.</ref>. در [[زیارت]] [[حضرت ابوالفضل]]{{ع}} نیز به رجعت اشاره شده است: {{متن حدیث|أَنَا لَكُمْ تَابِعٌ وَ نُصْرَتِي لَكُمْ مُعَدَّةٌ- حَتَّى يَحْكُمَ اللَّهُ وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ فَمَعَكُمْ مَعَكُمْ لَا مَعَ عَدُوِّكُمْ إِنِّي بِكُمْ وَ بِإِيَابِكُمْ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ بِمَنْ خَالَفَكُمْ وَ قَتَلَكُمْ مِنَ الْكَافِرِينَ}}؛ (من پیرو شما هستم، و [[یاری]] خویش را برای رکاب شما [[ذخیره]] نموده‌ام، تا زمانی که [[خداوند]] به [[داوری]] [میان شما و دشمنانتان] برخیزد و او [[بهترین]] [[حاکم]] است. پس من با شما هستم، با شما، نه با [[دشمنان]] شما، به [[راستی]] که من به بازگشت شما [به [[دنیا]]] [[ایمان]] دارم و به مخالفین و کشندگان شما [[کفر]] می‌‌ورزم)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت حضرت عباس{{ع}}.</ref>. در [[دعای عهد]] که [[امام صادق]]{{ع}} فرموده هر کس [[چهل]] روز صبح این [[دعا]] را بخواند از [[یاوران]] آن [[حضرت]] خواهد بود و اگر پیش از آمدن [[حضرت]] از [[دنیا]] برود، در [[زمان ظهور]] به [[دنیا]] باز خواهد گشت: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنْ حَالَ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ الْمَوْتُ الَّذِي جَعَلْتَهُ عَلَى عِبَادِكَ حَتْماً مَقْضِيّاً فَأَخْرِجْنِي مِنْ قَبْرِي مُؤْتَزِراً كَفَنِي شَاهِراً سَيْفِي مُجَرِّداً قَنَاتِي مُلَبِّياً دَعْوَةَ الدَّاعِي فِي الْحَاضِرِ وَ الْبَادِي}}؛ (بار خدایا اگر مرگی که گریبان همه [[بندگان]] را خواهد گرفت، میان من و آن [[حضرت]] فاصله انداخت، مرا از قبرم دوباره بیرون آور، در حالی که کفنم را به کمر بسته و شمشیرم را از نیام بر کشیده‌ام و نیزه‌ام را برافراشته‌ام و [[دعوت]] شما را در هر نقطه از [[زمین]]، چه در آب‌ها و خشکی‌ها لبیک می‌‌گویم)<ref>مفاتیح الجنان: دعای عهد.</ref>.
-*در زیارتی که از [[امام حسن عسکری]]{{ع}} برای [[امام حسین]]{{ع}} در روز سوم [[شعبان]] وارد شده است می‌‌خوانیم: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِي هَذَا الْيَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِهِ... الْمَمْدُودِ بِالنَّصْرَةِ يَوْمَ الْكَرَّةِ... إِلَيْكَ أَتَوَسَّلُ}}؛ (خداوندا، تو را به [[حق]] [[[امام حسین]]{{ع}}] آن فرزندی که در این روز به [[دنیا]] آمد، کسی که پیش از ولادت و قبل از آن‌که صدای [[گریه]] ی او در این [[دنیا]] شنیده شود، خبر [[شهادت]] او داده شده بود... کسی که در [[زمان رجعت]] [بر [[دشمنان]]] [[ظفر]] می‌‌یابد... می‌‌خوانم و به سویت دست [[نیاز]] بلند می‌‌کنم)<ref>مفاتح الجنان: اعمال روز سوم شعبان.</ref>.
-*جناب [[ابوالقاسم]] [[حسین بن روح]] زیارتی [[نقل]] می‌‌کند که هرگاه در [[ماه رجب]] به [[زیارت]] یکی از [[قبور]] [[اهل بیت]]{{عم}} برویم، خوانده می‌‌شود. در آن [[زیارت]] می‌‌خوانیم {{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَشْهَدَنَا مَشْهَدَ أَوْلِيَائِهِ فِي رَجَبٍ... وَ السَّلَامُ عَلَيْكُمْ... حَتَّى الْعَوْدِ إِلَى حَضْرَتِكُمْ وَ الْفَوْزِ فِي كَرَّتِكُمْ وَ الْحَشْرِ فِي زُمْرَتِكُمْ}}؛ ([[سپاس]] خدایی را که در [[ماه رجب]] مرا [[توفیق]] داد تا یکی از [[قبور]] [[مطهر]] اولیائش را [[زیارت]] کنم... [[سلام]] و [[رحمت]] و [[برکت]] [[خداوند]] بر شما [[[خاندان رسول خدا]]{{صل}}] [[باد]]، امیدوارم دوباره به محضرتان شرفیاب شوم و روزگاری را که شما به [[دنیا]] رجعت می‌‌کنید ببینم و [[سعادت]] حضور پیدا کنم و [[عاقبت]] در [[قیامت]] نیز در گروه شما محشور شوم)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت رجبیه.</ref>.
-*در زیارتی که [[امام زمان]]{{ع}} در [[توقیع شریف]] خود بدان [[دستور]] داده‌اند می‌‌فرماید: زمانی که [[اراده]] کردید به واسطه ما به سوی [[خداوند]] توجه کنید بگویید: {{متن حدیث|أُشْهِدُكَ يَا مَوْلَايَ أَنَّ... رَجْعَتَكُمْ حَقٌّ لَا رَيْبَ فِيهَا يَوْمَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ}}؛ (ای مولای من! تو را [[شاهد]] می‌‌گیرم که بدون [[شک]]، رجعت شما [[حق]] است و در آن روز دیگر [[ایمان آوردن]] برای کسی سودی نخواهد داشت مگر کسی که از قبل [[ایمان]] آورده باشد...)<ref>مفاتیح الجنان: زیارت آل یاسین.</ref>. در [[زیارت]] دیگری که برای [[امام زمان]]{{ع}} در [[حرم عسکریین]] [[نقل]] شده است می‌‌خوانیم: "بارالها رخسار [[مبارک]] ولی خود را در [[دنیا]] و [[آخرت]] به ما نشان ده، خدایا من با [[اعتقاد به رجعت]] در پیشگاه [[صاحب]] این بارگاه به تو [[ایمان]] دارم<ref>مصباح الزائر: ص ۴۴۵.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} زیارتی طولانی را برای [[ائمه]]{{ع}} [[نقل]] می‌‌کند که از راه دور می‌‌توان با آن [[اهل بیت]]{{عم}} را [[زیارت]] نمود. در آن [[زیارت]] می‌‌خوانیم: "... من [[یاری]] خود را برای شما [[ذخیره]] کرده‌ام تا زمانی که [[خداوند]] [[دین]] [[حقیقی]] و [[راستین]] را [[حاکم]] کند. در آن روز من با شما خواهم بود، با شما، نه با [[دشمنان]] شما. من به [[برتری]] شما معتقدم و به رجعت شما [[ایمان]] دارم و [[قدرت خداوند]] را (در بازگرداندن مردگان) [[انکار]] نمی‌کنم و گمانم نمی‌رود جز به آنچه [[خداوند]] می‌‌خواهد". این [[دعا]] را [[شیخ طوسی]] در "مصباح" در [[اعمال]] [[روز جمعه]] آورده است<ref>مصباح المتهجد: ص ۲۵۳.</ref>.
-*در زیارتی که در روز [[نیمه شعبان]] برای [[حضرت مهدی]]{{ع}} وارد شده، خوانده می‌‌شود: "... اگر روزهای درخشان ([[ظهور]]) شما را دریافتم و [[پرچم]] برافراشته [[حکومت]] شما را [[درک]] کردم و [[سلطنت]] نیرومند شما را دیدم، پس مانند بنده‌ای در [[خدمت]] شما خواهم بود... ولی اگر [[پیش از ظهور]] شما از [[دنیا]] رفتم، شما را نزد [[خداوند عزوجل]] شفیع می‌‌کنم، و از [[خدا]] می‌‌خواهم که بر [[محمد]] و [[آل محمد]] [[صلوات]] بفرستد و مرا در ایام [[ظهور]] شما بازگرداند و در روزهایی که شما بر [[زمین]] [[حکومت]] می‌‌کنید مرا از [[قبر]] برانگیزد، تا با [[پیروی]] از شما به آرزوهایم برسم و دلم را با [[انتقام]] از [[دشمنان]] آرام کنم"<ref>مصباح کفعمی: فصل ۴۱ زیارات.</ref>.
-*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: هر کسی که [[زیارت]] "[[امین]] [[الله]]" را نزد [[قبر]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} با [[قبر]] یکی از [[اهل بیت]]{{عم}} بخواند، در صندوقی از [[نور]] قرار داده می‌‌شود و به مهر [[رسول خدا]]{{صل}} ممهور می‌‌شود. زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[ظهور]] نماید، این [[دعا]] را به ایشان می‌دهند و [[حضرت]] خواننده [[دعا]] را [[ملاقات]] نموده و او را [[تکریم]] نموده و [[بشارت]] می‌دهد<ref>مفاتیح الجنان: زیارت امین الله.</ref>.
-*در [[زیارت]] [[امام هادی]] و [[امام عسکری]]{{عم}} نیز آمده: "به بازگشت شما [[ایمان]] دارم و [[حکومت]] شما را قبول داشته و [[منتظر]] برپایی آن هستم و به بزرگی شما اعتراف می‌‌کنم"<ref>بحار الانوار: ج ۲۲، ص ۲۳۶.</ref>. علاوه بر [[دعاها]]، [[روایات]] نیز در موضوع رجعت فراوان است، در این [[روایات]] علاوه بر [[رجعت ائمه]]{{عم}} و [[مؤمنین]]، به رجعت برخی از [[کفار]] نیز اشاره شده است. [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: زمانی که جدم [[حضرت]] اباعبدالله الحسین{{ع}} به [[شهادت]] رسید، [[ملائکه]] به درگاه [[خدا]] صدا به شیون و ناله بلند کردند. [[خداوند]] به آنها [[وحی]] کرد: ای [[ملائکه]] من! آرام باشید، به [[عزت و جلال]] خود [[سوگند]] یاد می‌‌کنم که به [[راستی]] از تمام آنها [[انتقام]] خواهم گرفت، هر چند مدت‌های طولانی گذشته باشد. آنگاه [[خدای عزوجل]] [[امامانی]] را که از [[فرزندان حضرت]] [[امام حسین]]{{ع}} می‌‌آیند به [[ملائکه]] نشان داد که یکی از آنها [[ایستاده]] بود و مشغول [[نماز خواندن]] بود. آنگاه [[خداوند عزوجل]] فرمود: با این شخص که [[ایستاده]] است از آنها [[انتقام]] خواهم کشید<ref>علل الشرایع: ص ۱۶۰. </ref>. [[امام باقر]]{{ع}} در [[حدیثی]] خبر از بازگشت برخی [[زنان]] و مردانی می‌‌دهد که در [[صدر اسلام]] مرتکب جنایت‌های زیادی شده‌اند و به [[دست حضرت]] از آنان [[انتقام]] خواهم کشید<ref>علل الشرایع: ص ۵۷۹. ر.ک: انتقام.</ref>.
-*[[ابوذر غفاری]] [[روایت]] می‌‌کند که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: کسانی که در [[صدر اسلام]] با من جنگیدند و آنان که پس از من با [[اهل بیت]] من خواهند جنگید، در [[آخرالزمان]] دوباره می‌‌آیند و در [[لشکر]] [[دجال]] خواهند بود<ref>امالی طوسی: ص ۴۵۹. </ref>. [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: به [[راستی]] که [[خداوند]] به [[حضرت]] [[امام حسین]]{{ع}} [[وعده]] داد تا دوباره او را به [[دنیا]] بازگرداند و با دست خود از کسانی که او را [[شهید]] نموده‌اند [[انتقام]] بگیرد<ref>کامل الزیارات: ص ۶۳. </ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} درباره این [[آیه]] {{متن قرآن|وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا}}<ref>«و (یاد کن) روزی (را) که از هر امتی دسته‌ای از آنان را گرد می‌آوریم» سوره نمل، آیه ۸۳.</ref> فرمود: کسانی که [[گمان]] می‌‌کنند این [[آیه]] درباره [[قیامت]] است، در اشتباهند. این [[آیه]] درباره رجعت است، زیرا [[خداوند]] در [[روز قیامت]] گروهی را محشور نمی‌کند در حالی که گروهی دیگر را محشور نکرده باشد؛ بلکه آن آیه‌ای که درباره زنده شدن [[مردم]] در [[روز قیامت]] است، این است: {{متن قرآن|وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا}}<ref>«و مردم را گرد آوریم و هیچ یک از ایشان را وا نمی‌نهیم» سوره کهف، آیه ۴۷.</ref>.<ref>تفسیر قمی: ج ۱، ص ۲۴.</ref>
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هر گروهی که [[خداوند]] بر آنها [[عذاب]] نازل کرد و هلاکشان ساخت در [[زمان رجعت]] باز نمی‌گردند، بلکه در [[قیامت]] محشور خواهند شد؛ اما کسانی که [[ایمان]] [[خالص]] دارند و کسانی که [[کفر]] محض دارند و اقوامی که با [[عذاب الهی]] به [[هلاکت]] نرسیده‌اند، در رجعت برمی‌گردند<ref>تفسیر قمی: ج ۱، ص ۲۴.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود:... زمانی که [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} فرا رسد، [[آسمان]] [[چهل]] روز، از [[جمادی الثانی]] تا دهم [[ماه رجب]]، بارانی بی‌نظیر ببارد که کسی تا آن موقع مانندش را ندیده است، و [[خداوند]] با آن [[باران]] [[بدن]] [[مؤمنین]] را در قبرهایشان دوباره می‌‌رویاند. سپس [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: گویا می‌‌بینم که آنها از سوی "[[جهینه]]"<ref>یکی از نواحی بصره است. </ref> برانگیخته شده‌اند و گرد و غبار از سر و روی خود [[پاک]] می‌‌کنند<ref>ارشاد مفید: ج ۲، ص ۳۸۶.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} به [[مفضل]] فرمود: [[حضرت قائم]]{{ع}} از منطقه‌ای که در [[پشت کوفه]] قرار دارد، بیست و هفت نفر را زنده می‌‌کند؛ پانزده نفر از [[قوم]] [[موسی]] که [[مردم]] را به سوی [[حق]] [[راهنمایی]] می‌‌کردند و به [[راه الهی]] می‌‌خواندند. هفت نفر [[اصحاب کهف]] هستند، یوشع بن نون، [[سلمان]]، [[أبودجانه]] أنصاری، [[مقداد]] و [[ملک]] أشتر؛ این بیست و هفت نفر در [[خدمت]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} خواهند بود و او را [[یاری]] خواهند کرد و از سوی او به [[امارت]] مناطق مختلف منسوب خواهند شد<ref>ارشاد مفید: ج ۲، ص ۳۸۶. </ref>.
-*مرحوم [[شیخ حر عاملی]] در کتاب [[شریف]] ایقاظ [[حدیثی]] را [[نقل]] فرموده که تمام [[قاتلین]] [[سیدالشهدا]]{{ع}} در [[کربلا]] دوباره زنده می‌‌شوند و به دست تک‌تک [[ائمه]]{{عم}} و [[فرزندان]] ایشان به [[قتل]] می‌‌رسند [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: زمانی که [[قیامت]] (صغری یعنی رجعت) فرارسد [[خداوند]] جایگاهی از [[نور]] برای [[حضرت]] [[فاطمه]]{{س}} می‌‌نماید و [[امام حسین]]{{ع}} در حالی که سر [[مبارک]] خویش را به روی دست دارد به سوی او می‌‌رود. [[حضرت زهرا]]{{س}} شیونی سوزناک سر می‌‌دهد... آنگاه [[خداوند]] به [[امام حسین]]{{ع}} را در [[بهترین]] شکل نمایان می‌‌کند و او [[قاتلین]] خود را به [[محاکمه]] می‌‌کشد. آنگاه [[خداوند]] تمام کسانی که او را کشتند و تمام افرادی که برای [[لشکر]] دشمنش تجهیزات فراهم می‌‌کردند و در [[شهادت]] او شرکت نمودند، حاضر می‌‌نماید و [[امام حسین]]{{ع}} تک‌تک آنها را تا آخرین نفر می‌‌کشد. سپس دوباره زنده می‌‌شوند و به دست [[امام حسن]]{{ع}} کشته می‌‌شوند، و همین طور تا آخرین نفر از [[فرزندان]] [[اهل بیت]]{{ع}}، به دست خود [[انتقام]] می‌‌گیرند و آنها را شخصاً به [[قتل]] می‌‌رسانند. در این زمان [[خداوند]] [[ناراحتی]] آنان را برطرف می‌‌کند و اندوه‌شان پایان می‌‌پذیرد<ref>الایقاظ: ص ۲۳۸.</ref>.
-*[[علی بن ابراهیم قمی]] در کتاب [[تفسیر]] خود درباره [[آیه]] {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِي الْأَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهِ وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ}}<ref>«و اگر آنچه در زمین است از آن هر کسی که ستم ورزیده است می‌بود با آن (رهایی) خویش را باز می‌خرید و چون عذاب را بنگرند پشیمانی خویش را پنهان می‌دارند و میان آنان به دادگری داوری می‌شود و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره یونس، آیه ۵۴.</ref> [[روایت]] می‌‌کند: "در [[زمان رجعت]] هر [[ستمگری]] که [[حق]] [[آل محمد]]{{عم}} را پایمال نموده، [[آرزو]] می‌‌کند که ای کاش تمام [[زمین]] برای او بود و آن را برای بازخرید خود می‌‌پرداخت تا از [[عذاب]] رهایی یابد، اما زمانی که می‌‌بینند [[عذاب]] روی آورده، [[پشیمانی]] خود را مخفی می‌‌کنند. در این هنگام در میان آنها به [[عدالت]] [[قضاوت]] خواهد شد و به هیچ کس ستمی نمی‌شود<ref>تفسیر قمی: ج ۱، ص ۳۱۳.</ref>. در روایتی از رجعت با واژه "[[آخرت]]" یاد شده، زیرا نام دیگر رجعت [[قیامت]] صغری است. [[ابوحمزه ثمالی]] از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] می‌‌کند درباره [[آیه]] {{متن قرآن|فَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ}}<ref>«بنابراین آنان که به جهان واپسین بی‌ایمانند دل‌هایی ناباور دارند و سرکشند» سوره نحل، آیه ۲۲.</ref> فرمود: [[تأویل]] این [[آیه]] درباره کسانی است که به رجعت [[ایمان]] نمی‌آورند و آنها کسانی‌اند که در [[دل]] کافرند و [[ولایت]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را نمی‌پذیرند<ref>تفسیر قمی: ذیل آیه نحل / ۲۲.</ref>.
-*در کتاب [[تفسیر قمی]] [[حدیث]] دیگری درباره رجعت [[دشمنان اهل بیت]]{{عم}} آمده است. در [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن|وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و با آنان به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۶.</ref> روایتی [[نقل]] می‌‌کند که منظور این [[آیه]] کسانی هستند که [[حقوق]] [[آل محمد]]{{عم}} را [[غصب]] نمودند و [[خداوند]] آنها و [[دشمنان]] [[آل محمد]]{{عم}} را دوباره به [[دنیا]] برمی‌گرداند تا [[رنج]] [[عذاب]] و کشته شدن [[دنیا]] بچشند<ref>تفسیر قمی: ذیل آیه ۶ سوره قصص.</ref>. در [[احادیث]] بسیاری از بازگشت [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[دنیا]] به عنوان "[[دابة الأرض]]" یاد شده است. در [[قرآن]] نیز از این کلمه استفاده شده است. روایاتی که در [[تأویل]] این [[آیه]] آمده است حاکی از آن است که [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به این [[دنیا]] باز خواهد گشت و هر مؤمنی را نشان [[ایمان]] و هر کافری را نشان [[کفر]] می‌‌دهد. در این [[روایات]] برای [[حضرت]] چندین رجعت گفته شده است<ref>ر.ک: دابة الأرض.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[رسول خدا]]{{صل}} به [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌‌فرمود: [[یا علی]]! هنگامی که [[آخرالزمان]] فرارسد، [[خداوند]] تو را در [[بهترین]] [[شمایل]] دوباره ظاهر خواهد کرد و تو چوب دستی‌ای همراه خواهی داشت که علامت [[کفر]] را بر پیشانی دشمنانت حک خواهی نمود<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۱۳۰.</ref>. در [[حدیثی]] [[امام صادق]]{{ع}} به [[مفضل]] فرمود: هر مؤمنی که کشته شده باشد، در رجعت زنده خواهد شد تا این که به [[مرگ طبیعی]] از [[دنیا]] برود و کسانی که [[ایمان]] آنها [[خالص]] بوده و کفاری که [[کفر]] مطلق داشتند، باز خواهند گشت<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۱۳۱. </ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن|قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ}}<ref>«می‌گویند: پروردگارا! ما را دو بار میراندی و دو بار زنده گرداندی، اینک ما به گناهان خویش اعتراف کرده‌ایم، آیا راه بیرون شدی از اینجا هست؟» سوره غافر، آیه ۱۱.</ref> فرمود: [[آیه]] درباره رجعت است<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۲۵۶.</ref>. در [[روایت]] دیگری [[امام باقر]]{{ع}} درباره [[آیه]] {{متن قرآن|وَتَرَى الظَّالِمِينَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلَى مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ}}<ref>«و هر کس را خداوند در گمراهی گذارد پس از او، دیگر وی را سروری نیست و ستمگران را خواهی دید که چون عذاب را بنگرند می‌گویند: آیا برای بازگشت راهی هست؟» سوره شوری، آیه ۴۴.</ref> فرمود: این [[آیه]] درباره کسانی است که در [[حق]] [[آل محمد]]{{صل}} [[ستم]] روا داشتند، زمانی که آنها در رجعت به دست [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} به [[عذاب]] دچار می‌‌شوند، می‌‌گویند آیا می‌‌شود اکنون از [[دشمنی]] با [[اهل بیت]]{{عم}} دست برداریم و جزو [[محبان]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} شویم؟<ref>تفسیر قمی: ج ۳، ص ۲۷۸. </ref>. البته زمانی که [[امام زمان]]{{ع}} [[ظهور]] کند دیگر در [[توبه]] بسته خواهد بود و توبه‌ای پذیرفته نیست، زیرا بعد از اتمام [[حجت‌ها]] دیگر راهی برای [[توبه]] نیست. کسانی که در [[دنیا]] [[ایمان]] نیاورده و با [[کفر]] از [[دنیا]] رفته‌اند، اکنون با [[اقرار]] به [[حق]] می‌‌خواهند خود را از [[عذاب]] وارهانند در حالی که [[مؤمنین]] در [[دنیا]] همواره از [[حق]] [[پیروی]] می‌‌کردند و به این خاطر همیشه مورد [[آزار]] و [[ستم]] [[کفار]] قرار می‌‌گرفتند، از این روست که برای کناری که به [[دنیا]] رجعت می‌‌کنند توبه‌ای نخواهد بود. در [[احادیث]] مختلفی از بسته شدن باب [[توبه]] برای [[مردم]]، بعد از اتمام [[حجت‌ها]] و [[احتجاج‌ها]] سخن به میان رفته است و [[امام زمان]]{{ع}} [[پس از ظهور]]، ابتدا [[کفار]] را [[دعوت]] به [[حق]] می‌‌نماید و زمانی که نپذیرفتند، [[شمشیر]] در میان آنها [[حاکم]] خواهد بود و توبه‌ای را هم قبول نخواهد کرد<ref>ر.ک: توبه.</ref>.
-*پیرامون بسته شدن باب [[توبه]] در [[زمان رجعت]]، در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن|وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ...  فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ * فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا}}<ref>«و نشانه‌های خود را به شما نشان می‌دهد...  و چون عذاب ما را دیدند گفتند: به خداوند یگانه ایمان آوردیم و به آنچه شریک (خداوند) می‌پنداشتیم کافریم  اما همین که عذاب ما را دیدند دیگر ایمانشان برای آنها سودی نداشت» سوره بقره، آیه ۷۳، ۸۴-۸۵.</ref>، یعنی [[خداوند]] [[امیرالمؤمنین]] و [[ائمه هدی]]{{عم}} را در [[زمان رجعت]] بدان‌ها نشان می‌‌دهد، پس وقتی آنها را می‌‌بینند، (از ظلم‌هایی که نسبت به آنان روا داشتند به واهمه می‌‌افتند و) [[توبه]] می‌‌کنند، اما این [[توبه]] سودی نخواهد داشت<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۲۶۱. </ref>.
-*[[خداوند]] در [[قرآن]] نیز از [[کفر]] درونی [[کافران]] [[حقیقی]] یاد کرده، آنان در هر صورت با [[دل]] و [[جان]] [[ایمان]] نمی‌آورند: {{متن قرآن|وَلَوْ رُدُّوا لَعَادُوا لِمَا نُهُوا عَنْهُ}}<ref>«و اگر بازگردانده شوند به همان چیزهایی که از آن نهی شده بودند باز می‌گردند» سوره انعام، آیه ۲۸.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه]] {{متن قرآن|يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذَلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ * إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا الْمَصِيرُ * يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ذَلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ}}<ref>«روزی که بانگ آسمانی راستین را بشنوند، همان، روز رستخیز است * بی‌گمان ماییم که زنده می‌گردانیم و می‌میرانیم و بازگشت (هر چیز) به سوی ماست * روزی که زمین از آنان که شتابانند، بشکافد؛ این گردآوردنی است که بر ما آسان است» سوره ق، آیه ۴۲-۴۴.</ref> فرمود: [[تأویل]] این [[آیه]] [[زمان رجعت]] خواهد بود<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۳۲۷.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} درباره [[تأویل]] [[آیه]] {{متن قرآن|فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا}}<ref>«پس کافران را فرصتی ده و اندکک به خود واگذار» سوره طارق، آیه ۱۷.</ref> فرمود: یعنی تا [[زمان ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} به آنان مجال بده تا او بیاید و [[انتقام]] مرا از جنایت‌کاران و ستم‌کاران، از [[قریش]] و [[بنی‌امیه]] و سایر [[مردم]] بگیرد<ref>تفسیر قمی، ج ۲، ص ۴۱۶. </ref>.
-*[[داوود]] رقی یکی از [[اصحاب امام]] [[صادق]]{{ع}} بود و تا زمان [[امام جواد]]{{ع}} نیز زنده بود و در سال دویست و یک هجری، اندکی پس از [[شهادت امام رضا]]{{ع}}، از [[دنیا]] رفت. او کسی است که در [[زمان ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} دوباره زنده خواهد شد. [[امام صادق]]{{ع}} درباره او فرمود: به [[راستی]] [[داوود]] رقی از [[اصحاب حضرت قائم]]{{ع}} است. در [[روایت]] دیگری [[داوود]] رقی [[خدمت]] [[امام صادق]]{{ع}} عرض کرد: من سنم بالا رفته و پیر و فرتوت شده‌ام؛ [[دوست]] دارم که [[عاقبت]] من با کشته شدن در راه [[محبت]] شما تمام شود! [[حضرت]] فرمود: بی‌تردید همین طور خواهد شد، اگر اکنون (به [[مرگ طبیعی]] از [[دنیا]] بروی و) نتوانی [[شهید]] شوی، حتماً در [[آخرالزمان]] (در رجعت تو) [[شهید]] خواهی شد. [[امام صادق]]{{ع}} به [[داوود]] رقی نظری انداخت، در حالی که او داشت از محضر [[امام]] خارج می‌‌شد، آنگاه فرمود: هر کس که [[دوست]] دارد یکی از [[یاوران]] [[حضرت قائم]]{{ع}} را ببیند به این مرد نگاه کند<ref>رجال کشی: ص ۴۰۷ ـ ۴۰۲.</ref>. دیگر از افرادی که در رجعت بازخواهد گشت، یکی از [[اصحاب]] [[حضرت]] [[امام باقر]]{{ع}} است. او "[[عبدالله بن شریک عامری]]" است که به "أبی محجل" معروف است و از [[امام سجاد]] و [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] [[نقل]] نموده است. [[امام باقر]]{{ع}} درباره‌اش فرمود: گویا می‌‌بینم او را که دستاری سیاه رنگ به سر بسته و دو سر [[عمامه]] را بر دو کتف خود انداخته و در رکاب [[حضرت]] [[قائم اهل بیت]]{{عم}} در بالا رفتن از کوهی تلاش می‌‌کند. چهار هزار نفر [[تکبیر]] گویان همراه او هستند<ref>بحار الأنوار: ج ۵۳، ص ۷۶. </ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: من از [[خداوند]] خواستم که [[اسماعیل]]، فرزندم را پس از من زنده نگاه دارد، اما [[خداوند]] (به جای این [[دعا]]) رتبه دیگری به او [[عنایت]] فرمود؛ او اولین نفری است که از یک گروه ده نفری در [[زمان رجعت]] زنده می‌‌شوند و به [[یاران]] [[حضرت]] می‌‌پیوندد. یکی دیگر از این گروه [[عبدالله بن شریک عامری]] است که [[پرچمدار]] [[حضرت قائم]]{{ع}} است<ref>رجال کشی: ص ۲۱۷.</ref>. در [[روایت]] دیگری [[عبدالله]] بن عجلان نیز یکی دیگر از [[اصحاب امام]] [[صادق]]{{ع}} نیز از کسانی معرفی شده است که در [[زمان ظهور]] [[حضرت]] رجعت خواهد کرد<ref>رجال کشی: ص ۲۴۳. </ref>. میسر بن عبدالعزیز نیز از جمله [[یاران امام]] [[صادق]]{{ع}} است که [[اهل بیت]]{{عم}} بسیار او را ستوده‌اند و او در [[زمان رجعت]] بازخواهد گشت و جزو [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود. او در زمان [[امام صادق]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت<ref>رجال العلامة: ص ۲۷۹. </ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} درباره [[نجم]] ابن أعین نیز فرمود: به [[راستی]] او از کسانی خواهد بود که در [[زمان رجعت]] باز می‌گردد و در رکاب [[حضرت]] می‌‌جنگد<ref>رجال علامه: ص ۲۸۶.</ref>. [[مفضل]] می‌‌گوید: نزد [[امام صادق]]{{ع}} از [[حضرت قائم]]{{ع}} و کسانی که در [[انتظار]] او از [[دنیا]] رفتند، به میان آمد؛ [[حضرت]] فرمود: زمانی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] نماید، شخصی نزد [[مؤمن]] در قبرش آمده و می‌‌گوید: ای [[مؤمن]]، [[صاحب]] تو ([[حضرت ولی عصر]]{{ع}}) [[ظهور]] کرده است، اگر می‌‌خواهی که به او بپیوندی، پس برخیز و به او ملحق شو و اگر [[دوست]] داری که در نعمت‌های خداوندی [[باقی]] بمانی، پس بر جای خود بمان<ref>غیبت طوسی: ص ۴۵۸.</ref>. [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: تمام [[مؤمنین]] یک بار کشته می‌‌شوند و یک بار می‌‌میرند، هر کسی که اول کشته شده باشد، دوباره (در رجعت) زنده می‌‌شود، تا به [[مرگ طبیعی]] بمیرد و هر کسی که قبلاً به [[مرگ]] عادی از [[دنیا]] رفته باشد، دوباره برانگیخته شده تا به [[شهادت]] برسد. بدانید که تمام [[نیکوکاران]] و بدکاران این [[امت]] دوباره زنده می‌‌شوند، ولی [[مؤمنین]] به چشم روشنی زنده می‌‌شوند و ستم‌کاران برای [[عذاب الهی]] باز می‌‌گردند، و این معنی [[آیه]] {{متن قرآن|وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذَابِ الْأَدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ}}<ref>«و بی‌گمان به آنان از عذاب نزدیک‌تر (این جهان) پیش از عذاب بزرگ‌تر (در جهان واپسین) خواهیم چشاند» سوره سجده، آیه ۲۱.</ref> است. ما به این مضمون [[احادیث]] زیادی داریم، اما این [[روایت]] عام است و با روایتی که قبلاً ذکر شد تخصیص می‌‌خورد، یعنی فقط کسانی زنده می‌‌شوند که در [[کفر]] و [[ایمان]] [[خالص]] باشند.
-*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: همانا [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} با [[امام حسین]]{{ع}} دوباره به [[دنیا]] باز خواهند گشت و [[حضرت علی]]{{ع}} [[پرچم]] [[امام حسین]]{{ع}} را به دست می‌‌گیرد و از [[بنی‌امیه]] و [[معاویه]] و آل [[معاویه]] [[انتقام]] می‌‌گیرد. سپس از [[کوفه]] سی هزار تن از [[یاران]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} زنده می‌‌شوند و هفتاد هزار نفر نیز از [[مردم]] (که با [[حضرت]] [[دشمن]] بودند) زنده شده و با هم در [[ناحیه]] [[صفین]] به [[جنگ]] می‌‌پردازند، مانند [[جنگ]] صفینی که [[حضرت علی]]{{ع}} انجام داده بود، و احدی از آنان زنده نخواهد ماند<ref>مختصر البصائر: ص ۱۲۰.</ref>. [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} رجعت دیگری نیز خواهد داشت. در آن رجعت با [[رسول خدا]]{{صل}} باز خواهد گشت، او [[خلیفه رسول خدا]]{{صل}} در [[زمین]] خواهد شد و [[خداوند]] تمام [[دنیا]] را تحت [[سلطنت]] او قرار می‌‌دهد تا [[وعده]] [[خدا]] محقق شود، همان وعده‌ای که می‌‌فرماید: {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>«اوست که پیامبرش را با رهنمود و دین راستین فرستاد تا آن را بر همه دین‌ها برتری دهد اگر چه مشرکان نپسندند» سوره توبه، آیه ۳۳.</ref>. در [[حدیث]] دیگری [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: چقدر عجیب است! اینکه مردگانی از [[گور]] برخاسته و زنده شوند و چندین بار بمیرند و زنده شوند، [[شمشیر]] کشیده و بر [[ستمکاران]] و [[پیروان]] آنها بزنند، تا اینکه [[وعده الهی]] به [[حقیقت]] بپیوندد (و سرتاسر [[زمین]] به [[توحید]] [[ایمان]] آورند و از [[شرک]] و [[کفر]] خبری نباشد)<ref>مختصر البصائر: ص ۱۳۰. </ref>. أبان می‌‌گوید: نزد [[أبوالطفیل]] در منزلش بودم. او برای من [[حدیثی]] [[نقل]] کرد که جماعتی از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} در [[جنگ بدر]]، در [[زمان رجعت]] باز خواهند گشت، و [[سلمان]] و [[مقداد]] و [[ابوذر]] و أبی ابن کعب نیز رجعت خواهند کرد. من این [[حدیث]] را نزد [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} گفتم. [[حضرت]] فرمود: این [[علمی]] است که مخصوص ما [[اهل بیت]]{{ع}} است و هیچ کس از [[امت]] [[رسول خدا]]{{صل}} نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد و [[انکار]] کند، بلکه باید [[علم]] آن را به [[خدا]] واگذار کند. سپس [[حضرت]] فرمود: آنچه شنیدی درست است، و آنقدر برای من از این گونه [[احادیث]] فرمود و آن را تفسیری روشن نمود، که اکنون من به رجعت مانند [[قیامت]] [[یقین]] دارم<ref>کتاب سلیم بن قیس هلالی: ج ۲، ص ۵۶۲.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: سه روز از روزهای [[الهی]] به شمار می‌‌رود: روزی که [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، روزی که [[رجعت کنندگان]] زنده شوند و به [[دنیا]] بازگردند و [[روز قیامت]]<ref>خصال: ص ۱۰۸. </ref>. [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] به بازگشت دو تن از [[اصحاب]] خویش اشاره کرده و فرمودند: گویا می‌‌بینم که [[حمران بن اعین]] و میسر بن عبدالعزیز در بین [[صفا]] و مرده با [[شمشیر]] با [[دشمنان]] می‌‌جنگند<ref>مختصر البصائر: ص ۱۱۰.</ref>. در [[روایت]] مفصلی [[مفضل]] از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال کرد: مولای من! آیا آن هفتاد و دو نفری که با [[امام حسین]]{{ع}} به [[شهادت]] رسیدند، رجعت می‌‌کنند و با [[حضرت مهدی]]{{ع}} خواهند بود؟ [[حضرت]] فرمود: "بله، آنها خواهند آمد و [[امام حسین]]{{ع}} نیز با [[دوازده]] هزار نفر از [[شیعیان]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} رجعت می‌‌کند. آنگاه [[دابة الأرض]] (یعنی [[علی بن ابی طالب]]{{ع}}) از میان [[رکن و مقام]] به [[دنیا]] باز می‌‌گردد و بر روی [[مؤمن]] نشان [[ایمان]] و بر روی [[کافر]]، نشان [[کفر]] می‌‌زند. سپس [[حضرت مهدی]]{{ع}} دو نفر از [[دشمنان]] [[رسول خدا]]{{صل}} (جبت و [[طاغوت]]) را از [[قبر]] خارج می‌‌کند و آنان را به إذن [[خدا]] زنده می‌‌گرداند و [[مردم]] را جمع نموده و ستم‌های آنان را یک‌یک می‌‌شمرد و از آنان [[اقرار]] می‌‌گیرد و آنها نیز بدان [[ظلم‌ها]] اعتراف می‌‌کنند، سپس [[حضرت]] [[دستور]] می‌‌دهد تا به قصاص تمام جنایت‌هایی که کرده‌اند، مجازات شوند. آنگاه [[حضرت]] آنان را بر درختی به دار می‌‌آویزد. [[مفضل]] عرض کرد: مولای من! آیا این عذاب‌ها، آخرین جزای آنان خواهد بود؟ [[حضرت]] فرمود: هرگز! ای [[مفضل]]، به [[خدا]] [[سوگند]] به [[راستی]] آنان دوباره بر خواهند گشت و [[سید]] اکبر [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[صدیق]] اعظم [[حضرت]] [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} و [[حضرت]] [[فاطمه]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] و [[ائمه]]{{عم}} رجعت خواهند کرد و هر کسی که در [[ایمان]] و یا [[کفر]] [[خالص]] باشد نیز برخواهد گشت، و تمام آنها این دو نفر را برای تمام [[ستم‌ها]] قصاص می‌‌کنند. در آن روزها [[حضرت]] آنان را در هر روز هزار بار زنده می‌‌کند و باز کشته می‌‌شوند... سپس [[حضرت]] فرمود: اگر [[شیعیان]] ما در [[قرآن]] [[تدبر]] کنند، در [[برتری]] ما [[اهل بیت]] [[شک]] نخواهند کرد. آیا منکرین رجعت سخن [[خداوند]] در [[قرآن]] را نشنیده‌اند که می‌‌گوید: {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند  منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم و با آنان  به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. ای [[مفضل]] به [[خدا]] [[سوگند]]، این [[آیه]] درباره [[بنی اسرائیل]] نازل شده، ولی [[تأویل]] آن درباره ماست و [[فرعون]] و [[هامان]] در این [[آیه]]، همان دو نفری هستند که [[حضرت]] از [[قبر]] بیرون می‌‌کشد. سپس یک‌یک [[ائمه]]{{عم}} نزد [[رسول خدا]]{{صل}} می‌‌آیند و از [[قاتلین]] خود و کسانی که به آنها [[ظلم]] کرده‌اند به او شکایت می‌‌کنند.
-*[[مفضل]] از [[حضرت]] سؤال کرد: معنای [[آیه]] سی و سوم سوره [[توبه]] چیست؟ [[حضرت]] [[امام صادق]]{{ع}} پاسخ داد: حقیقتاً [[خداوند]] [[دین]] خود را بر تمام [[ادیان]] در [[زمان رجعت]] [[غلبه]] خواهد داد. در چند [[ماه]] پایانی آخرین سال [[غیبت]]، حوادث بسیاری رخ خواهد داد. در [[ماه]] [[جمادی الثانی]] و [[رجب]] نیز گروهی رجعت خواهند کرد. از [[اهل بیت]]{{عم}} روایاتی [[نقل]] شده که در آن از بازگشت این افراد اظهار تعجب نموده‌اند و فرموده‌اند {{متن حدیث|الْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ بَيْنَ الجَمَادي وَ الرَّجَبِ}} یعنی چه حادثه شگفتی در [[ماه]] [[جمادی]] و [[رجب]] اتفاق خواهد افتاد، حادثه‌ای بسیار عجیب<ref>ر.ک: رجب.</ref>.
-*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[حدیثی]] طولانی می‌‌فرماید:... [[دابة الأرض]] به [[دنیا]] رجعت می‌‌کند و به سوی [[روم]] می‌‌رود. [[اصحاب کهف]] زنده می‌‌شوند و [[روم]] [[فتح]] می‌‌شود [[صدیق]] اکبر (یعنی [[علی بن ابی طالب]]{{ع}}) [[پرچم هدایت]] و [[شمشیر]] [[ذوالفقار]] را برمی‌‌دارد و دوباره به شهری که بدان [[هجرت]] نموده بود ـ یعنی [[کوفه]] ـ می‌‌رود... در آن روز تعداد [[یاران]] او [[سیصد و سیزده]] نفر است؛ هفت نفر از بنی اسرائیل‌اند و هفتاد نفر از کسانی هستند که در شب [[هجوم]] [[قریش]] به [[رسول خدا]]{{صل}} در [[مکه]]، از او محافظت می‌‌کردند و بیست نفر از اهالی [[یمن]] هستند و [[مقداد]] هم در میان آنان است، دویست و چهارده نفر که در کنار ساحل دریا می‌‌زیستند و زمانی که [[خداوند]] [[پیامبری]] برای آنها فرستاد و همگی به او [[ایمان]] آوردند، علاوه بر این [[سیصد و سیزده]] نفر، هفتاد نفر از جنیان با او خواهند بود<ref>مختصر البصائر: ص ۴۷۲. </ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[مؤمنین]] زمانی که می‌‌میرند و در [[قبر]] نهاده می‌‌شوند، دری از درهای [[بهشت]] به رویشان گشوده می‌‌شود. آنان در [[بهشت]] [[رضوی]] به [[دیدار]] [[آل محمد]]{{عم}} می‌‌روند و از غذاها و نوشیدنی‌های آنان می‌‌خورند و با آنان به [[گفتگو]] می‌‌نشینند. حال آنها بدین منوال خواهد بود تا زمانی که [[قائم آل محمد]]{{عم}} [[قیام]] کند، سپس [[خداوند]] آنان را دوباره زنده خواهد کرد و به [[دنیا]] باز خواهند گشت و لبیک گویان گروه گروه نزد [[حضرت مهدی]]{{ع}} می‌‌آیند...<ref>کافی: ج ۳، ص ۱۳۱.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: اولین کسی که به [[دنیا]] رجعت می‌‌نماید [[حضرت]] [[حسین بن علی]]{{ع}} و [[یاران]] او، [[یزید]] و [[یاران]] او هستند. [[امام حسین]]{{ع}}، [[یزید]] و [[یزیدیان]] را می‌‌کشد، همان گونه که ایشان را [[شهید]] کردند. سپس [[حضرت]] [[امام صادق]]{{ع}} [[آیه]] را [[تلاوت]] فرمود: {{متن قرآن|ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيرًا}}<ref>«سپس پیروزی بر آنان را دوباره بهره شما می‌کنیم و با دارایی‌ها و پسران به شما یاری می‌رسانیم و شمار شما را افزون‌تر می‌گردانیم» سوره اسراء، آیه ۶.</ref>.<ref>تفسیر عیاشی: ج ۲، ص ۲۸۳.</ref>
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: کسی که به رجعت ما [[ایمان]] نداشته باشد و [[متعه]] را [[حرام]] بداند، جزو [[شیعیان]] ما [[اهل بیت]] نیست. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[خداوند]] در [[قرآن]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الْأَرْضِ مَرَّتَيْنِ}}<ref>«و به بنی اسرائیل در کتاب (تورات) خبر دادیم  که دو بار در این سرزمین تباهی می‌ورزید و گردنکشی بزرگی می‌کنید» سوره اسراء، آیه ۴.</ref> [[تأویل]] این [[آیه]] (در [[امت]] [[رسول خدا]]) [[شهادت]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} و مجروح ساختن [[امام مجتبی]]{{ع}} است. سپس [[خداوند]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا}}<ref>«و به بنی اسرائیل در کتاب (تورات) خبر دادیم که دو بار در این سرزمین تباهی می‌ورزید و گردنکشی بزرگی می‌کنید» سوره اسراء، آیه ۴.</ref>، این [[آیه]] اشاره به [[شهادت امام حسین]]{{ع}} دارد. {{متن قرآن|وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا}} یعنی زمانی که وقت [[یاری]] [[حسین بن علی]]{{ع}} فرا رسید {{متن قرآن|بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَنَا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ فَجَاسُوا خِلَالَ الدِّيَارِ}}<ref>«بندگانی سخت جنگاور را که داریم بر شما برمی‌انگیزیم که درون خانه‌ها را جست و جو می‌کنند و (این) وعده‌ای انجام یافتنی است» سوره اسراء، آیه ۵.</ref> یعنی [[خداوند]] [[امام حسین]]{{ع}} و [[اهل بیت]] را دوباره در [[زمان ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} زنده می‌‌کند تا [[انتقام]] تمام کسانی که خونی از [[آل محمد]]{{ع}} به گردن آنهاست به [[قتل]] برسانند، {{متن قرآن|وَكَانَ وَعْدًا مَفْعُولًا}}<ref>«و (این) وعده‌ای انجام یافتنی است» سوره اسراء، آیه ۵.</ref> یعنی حتماً [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] می‌‌نماید {{متن قرآن|ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ}}<ref>«سپس پیروزی بر آنان را دوباره بهره شما می‌کنیم» سوره اسراء، آیه ۶.</ref> یعنی [[امام حسین]]{{ع}} با هفتاد نفر از [[یاران]] او را به [[دنیا]] باز می‌‌گردانیم. آنها در حالی که [[حضرت قائم]]{{ع}} پیش روی آنهاست به [[مردم]] می‌‌گویند: این [[حضرت]] [[امام]] [[حسین بن علی]]{{ع}} است که در میان شما ظاهر شده است تا هیچ مؤمنی [[شک]] به [[دل]] راه ندهد. بدانید که او (حقیقتاً ظاهر شده) و او نه [[دجال]] و [[دروغگو]] است و نه [[شیطان]] است (که با [[سحر]] اموری غیر واقعی را برای شما واقعی جلوه دهد). پس زمانی که [[مردم]] به [[یقین]] دانستند که او همان [[امام حسین]]{{ع}} است، [[حضرت مهدی]]{{ع}} از [[دنیا]] خواهد رفت و [[امام حسین]]{{ع}} متولی [[غسل]] و [[کفن]] و [[حنوط]] و [[دفن]] آن [[حضرت]] می‌‌شود؛ زیرا این گونه امور درباره [[امام]] باید حتماً به دست یک [[امام]] دیگر انجام می‌‌گیرد<ref>ر.ک: تفسیر قمی و تأویل الأیات: ذیل تفسیر آیه چهارم تا ششم سوره اسراء.</ref>.
-*[[اسماعیل]] نام [[پیامبری]] از [[پیامبران الهی]] است که نام او در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِسْمَاعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَبِيًّا}}<ref>«و در این کتاب، اسماعیل را یاد کن که او درست‌پیمان  و فرستاده‌ای پیامبر بود» سوره مریم، آیه ۵۴.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: این [[اسماعیل]]، پسر [[حضرت]] [[ابراهیم خلیل]] [[الرحمان]] نیست بلکه [[فرزند]] حزقیل است و از [[انبیای الهی]] است، زیرا [[اسماعیل]] [[فرزند]] [[ابراهیم]]، پیش از [[ابراهیم]] از [[دنیا]] رفت. [[اسماعیل]] بن حزقیل را [[خداوند]] برای [[هدایت]] قومش به [[پیامبری]] [[مبعوث]] نمود، اما [[قوم]] او قبول نکردند و پوست صورت او را کندند و سپس او را به [[قتل]] رساندند. [[خداوند]] [[غضب]] کرد و ملکی از [[ملائکه]] [[عذاب]]، به نام سطاطائیل را به نزد او فرستاد. آن [[ملک]] به جناب [[اسماعیل]] بن حزقیل گفت: ای [[اسماعیل]] [[خداوند]] مرا فرو فرستاده تا اگر مایل باشی قومت را به انواع [[عذاب]] مجازات کنم. [[اسماعیل]] بن حزقیل به او گفت: خیر، نمی‌خواهم اکنون [[عذاب]] شوند. [[خداوند]] به او [[وحی]] نمود، پس چه می‌‌خواهی ای [[اسماعیل]]؟ [[اسماعیل]] بن حزقیل گفت: بارالها تو از همگان بر [[ربوبیت]] خود و [[پیامبری]] [[محمد]]{{صل}} و [[جانشینان]] او [[پیمان]] گرفتی. تو به پیامبرت خبر دادی که امتش پس از او با [[حسین بن علی]]{{ع}}چه خواهند کرد؛ تو به [[حسین بن علی]]{{ع}} [[وعده]] دادی که او را دوباره به [[دنیا]] بازگردانی تا با دست خود از کسانی که با او به [[جنگ]] برخاستند [[انتقام]] بگیرد. خدایا اکنون من نیز می‌‌خواهم که مرا پس از [[مرگ]] دوباره به [[زندگی]] [[دنیا]] برگردانی تا از کسانی که با من این گونه [[رفتار]] کردند [[انتقام]] بگیرم، همان گونه که [[حسین بن علی]]{{ع}} به [[دنیا]] باز می‌‌گردد. [[خداوند]] هم به [[اسماعیل]] بن حزقیل [[وعده]] داد که او را با [[حسین بن علی]]{{ع}} به [[دنیا]] بازگرداند<ref>تفسیر قمی و تأویل الآیات: ذیل آیه پنجاه و چهارم سوره مریم.</ref>. {{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ}}<ref>«و آنگاه خداوند از پیامبران پیمان گرفت که چون به شما کتاب و حکمتی دادم سپس پیامبری نزدتان آمد که آن (کتاب) را که با شماست راست می‌شمارد، باید بدو ایمان آورید و باید او را یاوری کنید» سوره آل عمران، آیه ۸۱.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره این [[آیه]] فرمود: [[خداوند]] هیچ [[پیامبری]] را از [[حضرت آدم]] تا جناب خاتم به [[پیامبری]] برنگزید مگر اینکه دوباره به [[دنیا]] باز می‌‌گردد و به [[یاری]] [[رسول خدا]] [[محمد بن عبدالله]]{{صل}} و [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} می‌‌پردازد...<ref>تفسیر قمی: ج ۱، ص ۲۵.</ref>.
-*[[امام باقر]]{{ع}} به [[جابر جعفی]] فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]] مردی از ما [[اهل بیت]] خواهد بود که پس از [[مرگ]] خود (بازگشته) و [[سیصد و نه سال]] [[حکومت]] خواهد کرد. [[جابر]] عرض کرد: این واقعه چه زمانی رخ می‌‌دهد؟ [[حضرت]] فرمود: پس از اینکه [[حضرت قائم]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت. [[جابر]] پرسید: [[حضرت قائم]]###[[313]]### چه مقدار [[پس از ظهور]] [[باقی]] خواهد بود؟ فرمود: [[نوزده سال]]، پس از او [[امام حسین]]{{ع}} به [[خون خواهی]] خود و اصحابش برمی‌خیزد و تمام [[قاتلین]] [[کربلا]] را می‌‌کشد و پس از او [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} خواهد آمد. {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرَادُّكَ إِلَى مَعَادٍ}}<ref>«بی‌گمان آن کس که قرآن را بر تو واجب کرده است تو را به بازگشتگاهی باز می‌گرداند» سوره قصص، آیه ۸۵.</ref>. [[امام سجاد]]{{ع}} درباره این [[آیه]] فرمود: [[پیامبر]] شما و [[امیرالمؤمنین]] و [[ائمه]]{{ع}} دوباره در [[زمان رجعت]] باز خواهند گشت<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۱۴۷.</ref>. در [[روایت]] دیگری فرمود: [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا}}<ref>«ما پیامبران خویش و مؤمنان را در زندگی این جهان و در روزی که گواهان (به گواهی) برخیزند یاری می‌کنیم» سوره غافر، آیه ۵۱.</ref> درباره رجعت است، زمانی که [[پیامبر]]{{صل}} و تمامی [[ائمه هدی]]{{عم}} زنده شوند. [[امام صادق]]{{ع}} هم درباره این [[آیه شریفه]] فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]] این [[آیه]] در [[زمان رجعت]] خواهد بود. مگر ندیدید که [[انبیا]] و [[ائمه]]{{عم}} در [[دنیا]] [[یاری]] نشدند و به [[قتل]] رسیدند؟ آنها همه در رجعت [[یاری]] می‌‌شوند<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۲۵۸.</ref>.
-*در کتاب [[تفسیر قمی]] درباره دو [[آیه]] ذیل چنین آمده است: {{متن قرآن|وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا}}<ref>«و به آدمی سپرده‌ایم که به پدر و مادرش نیکی کند؛ مادرش او را به دشواری آبستن بوده و به دشواری زاده است» سوره احقاف، آیه ۱۵.</ref>. {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ...}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند  منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم..». سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. [[تأویل]] این دو [[آیه]] درباره [[امام حسین]]{{ع}} است زیرا [[خداوند]] پیش از ولادت آن [[حضرت]] به [[رسول خدا]]{{صل}} [[بشارت]] داد که [[امامت]] تا [[روز قیامت]] در ذریه و [[فرزندان]] او خواهد بود. سپس به [[رسول خدا]] گفت که چگونه او دچار [[مصیبت]] می‌‌شود و خود و فرزندانش در [[کربلا]] به [[شهادت]] می‌‌رسند. آن‌گاه [[خداوند]] به جای این [[شهادت]] [[منصب امامت]] را در [[اولاد]] او قرار داد و در [[زمان رجعت]] او را به [[دنیا]] باز خواهد گرداند و به [[یاری]] [[خداوند]] تمام دشمنانش را به [[قتل]] خواهد رساند و او مالک و [[پادشاه]] [[زمین]] خواهد شد. در [[روایت]] دیگری [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[خداوند]] به پیامبرش [[بشارت]] داد که [[اهل بیت]] او مالک تمام [[زمین]] خواهند شد و دوباره به [[دنیا]] باز رجعت خواهند کرد از دشمنانشان [[انتقام]] گرفته و آنان را به [[قتل]] برسانند. [[رسول خدا]]{{صل}} نیز به [[حضرت]] [[فاطمه]]{{س}} خبر [[شهادت امام حسین]]{{ع}} را داد، [[حضرت زهرا]]{{س}} نیز با شنیدن این خبر [[امام حسین]]{{ع}} را با [[اندوه]] باردار شد. سپس [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: آیا دیده‌ای به کسی [[بشارت]] دهند که [[صاحب]] فرزندی پسر شده و او [[غمگین]] شود، زیرا وقتی خبر [[شهادت]] [[حضرت]] [[امام حسین]]{{ع}} به مادرش [[فاطمه]]{{س}} داده شد، [[غمگین]] و اندوهناک گشت<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۲۹۷.</ref>.[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: در رجعت [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[دنیا]] باز می‌‌گردد و [[دشمنان]] او نیز زنده می‌‌شوند و [[حضرت]] با چوب دستی‌ای که در دست دارد مانند چهارپایان بر آنها داغ می‌‌نهد و علامت [[کفر]] بر لب و بینی آنان می‌‌گذارد<ref>تفسیر قمی: ج ۲، ص ۳۷۹ و ۳۸۱.</ref>.
-*[[امام باقر]]{{ع}} فرمود: [[امام حسین]]{{ع}} پیش از آنکه به [[شهادت]] برسد، [[یاران]] خود را جمع نمود و بدان‌ها فرمود: [[رسول خدا]]{{صل}} به من فرمود: ای فرزندم! تو را به سوی [[عراق]] روانه خواهند کرد و به [[شهادت]] خواهی رسید و گروهی از [[اصحاب]] تو نیز همراهت [[شهید]] می‌‌شوند، آنان درد ضرابت [[شمشیر]] را [[حس]] نمی‌کنند، مانند [[حضرت ابراهیم]]{{ع}}، وقتی او را در میان [[آتش]] انداختند [[خداوند]] به [[آتش]] [[دستور]] داد که بر [[ابراهیم]]{{ع}} سرد و [[سلامت]] باش! شما نیز درد [[جنگ]] برایتان سرد و [[سلامت]] خواهد بود. پس [[بشارت]] دهید که به [[خدا]] [[سوگند]] با کشته شدن ما به سوی [[رسول خدا]]{{صل}} خواهیم رفت. ما در [[بهشت]] نزد [[رسول خدا]]{{صل}} تا زمانی که [[خداوند]] بخواهد [[باقی]] خواهیم بود. سپس (در [[زمان رجعت]]) من اولین کسی هستم که [[زمین]] شکافته می‌‌شود و بیرون می‌‌آید، در حالی که [[امیرالمؤمنین]] نیز رجعت نموده و [[حضرت قائم]]{{ع}} [[قیام]] کرده است. آنگاه [[حضرت عیسی]]{{ع}} با گروهی که هیچ وقت بر روی [[زمین]] نیامده‌اند، از [[آسمان]] نازل می‌‌شوند و [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] و [[اسرافیل]] و سپاهیانی از [[ملائکه]] نزد من می‌‌آیند و [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب]]{{ع}} و من و برادرم و تمام کسانی که [[خداوند]] منت بر آنها نهاده، بر مرکب‌هایی آسمانی و شترهایی از [[نور]] سوار می‌‌شویم، مرکب‌هایی که تاکنون هیچ مخلوقی بر آنها سوار نشده است. سپس [[حضرت محمد]]{{صل}} [[پرچم]] خود را برافراشته می‌‌کند و آن [[پرچم]] را به همراه شمشیرش به [[حضرت قائم]]{{ع}} می‌‌دهد. در آن روز من هر چقدر [[خدا]] بخواهد در [[زمین]] [[زندگی]] خواهم کرد. [[خداوند]] در آن روز از [[مسجد کوفه]] چشمه‌ای از طلا و چشمه‌ای از [[آب]] و چشمه‌ای از شیر ظاهر می‌‌کند. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[شمشیر رسول خدا]]{{صل}} را به من می‌‌دهد و مرا به سوی [[شرق]] و [[غرب]] عالم روانه می‌‌کند. من نیز به هر [[دشمنی]] که می‌‌رسم او را می‌‌کشم و تمام [[بت‌ها]] را [[آتش]] می‌‌زنم و نابود می‌‌کنم و [[هند]] را [[فتح]] خواهم کرد.
-*[[حضرت]] [[دانیال]] و [[یونس]]{{عم}} رجعت می‌‌کنند و نزد [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} آمده و [[خداوند]] و [[حضرت محمد]]{{صل}} را [[تصدیق]] می‌‌کنند، [[رسول خدا]]{{صل}} نیز آنان را به همراه هفتاد نفر به سوی [[بصره]] روانه می‌‌کند و آنها [[دشمنان]] [[حضرت]] را به [[هلاکت]] می‌‌رسانند و [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} لشکری را به سوی [[روم]] می‌‌فرستد و آنجا را [[فتح]] می‌‌نماید. در آن روز هر حیوان حرام‌گوشتی را خواهم کشت تا در روی [[زمین]] جز پاکیزه‌گان [[باقی]] نمانند. در آن روزگار تمام [[یهودیان]] و [[نصرانیان]] و کسانی که [[مسلمان]] نیستند را نزد من آورده و من به آنان می‌‌گویم: یا [[مسلمان]] شوید یا این که کشه خواهید شد. اگر [[ایمان]] آورند [[باقی]] می‌‌مانند و اگر [[مسلمان]] نشوند کشته می‌‌شوند. در آن روز [[فرشتگان]] از سوی [[خدا]] بر تمام [[شیعیان]] ما نازل می‌‌شوند که غبار از چهره آنان بزدایند و [[حوران]] بهشتی جایگاهشان را در [[بهشت]] بدانها نشان می‌‌دهند. در آن زمان بر روی [[زمین]] هیچ فرد کور یا فلج یا مریضی [[باقی]] نخواهد ماند مگر اینکه [[خداوند]] [[بلا]] را از او به [[برکت]] ما [[اهل بیت]] برخواهد داشت. برکت‌ها از [[آسمان]] و [[زمین]] فرو می‌‌ریزد به گونه‌ای که درخت چندین برابر میوه خواهد داد و [[مردم]] میوه‌های تابستانی را در زمستان برداشت می‌‌کنند و میوه‌های زمستانی را در تابستان هم می‌‌چینند و این [[تأویل]] سخن خداست که می‌‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم اما (پیام ما را) دروغ شمردند» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>. در آن روز [[خداوند]] به [[شیعیان]] ما چنان [[لطف]] خواهد کرد که هیچ در روی [[زمین]] از آنان پوشیده نخواهد بود<ref>الخرائج والجرائح: ج ۲، ص ۸۴۸.</ref>. [[امام رضا]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: در [[آخرالزمان]] بدنی در میان قرص [[خورشید]] دیده می‌‌شود و نداکننده‌ای صدا می‌‌زند، این [[امیرالمؤمنین]] است که رجعت نموده و ظالمین را به [[هلاکت]] خواهد رساند<ref>غیبت طوسی: ص ۴۴۰.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: اولین شخصی که دوباره به [[دنیا]] بازمی‌‌گردد و رجعت می‌‌نماید، [[امام حسین]]{{ع}} است، آنقدر در [[زمین]] خواهد ماند که ابروهای مبارکش از [[پیری]] بر چشم‌های او خواهد افتاد<ref>مختصر البصائر: ص ۹۱.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرماید: هر [[امامی]] در زمان خود، [[هنگام ظهور]] با تمام [[مردمان]] [[نیک]] و بد روزگار خود رجعت خواهد کرد، [[مؤمن]] و [[کافر]] مشخص شود. (البته افراد خوب و [[بدی]] زنده می‌‌شوند که در خوبی و [[بدی]] کامل باشند) و در [[حدیث]] دیگری فرمود: امیرالمرمنین{{ع}} چندین بار رجعت خواهد کرد و [[یاران]] او نیز همراه او خواهند بود و با [[شیطان]] و [[لشکر]] او [[جنگی]] بسیار سخت خواهند کرد. آن‌گاه [[رسول خدا]] نازل می‌‌شود و به [[شیطان]] ضربتی می‌‌زند که با تمام یارانش هلاک می‌‌شود. سپس [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[چهل]] و چهار هزار سال [[حکومت]] خواهد کرد. در آن روزگار برای هر شیعه‌ای هزار [[فرزند]] از صلب او به [[دنیا]] خواهد آمد<ref>مختصر البصائر: ص ۱۱۶ ـ ۱۱۵. </ref>. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[حدیثی]] مفصل فرمود: [[خداوند]] در [[قرآن]] می‌‌فرماید<ref>آل عمران / ۸۱.</ref>: ما از تمام [[انبیا]] [[پیمان]] گرفتیم که به [[حضرت محمد]]{{صل}} [[ایمان]] آورده و او را [[یاری]] کنند. [[خداوند]] آنان را در [[زمان رجعت]] دوباره زنده خواهد کرد و همه آنها مرا [[یاری]] خواهند کرد و [[زمین]] از [[شرق]] تا [[غرب]] در [[تصرف]] من در خواهد آمد. سپس [[حضرت]] فرمود: من چندین رجعت پیاپی خواهم داشت، من [[صاحب]] [[اقتدار]] و [[قدرت]] کوبنده هستم، من [[صاحب]] [[حکومتی]] عجیب (در [[زمان رجعت]]) خواهم بود، من [[دابة الأرض]] هستم و عصا و میسم که با آن نشان [[کفر]] و [[ایمان]] بر چهره [[کافران]] و [[مؤمنین]] گذاشته می‌شود از آنِ من است.
-*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[امام حسین]]{{ع}} در میان [[اصحاب]] خود که در [[کربلا]] [[شهید]] شدند رجعت خواهد کرد و هفتاد [[پیامبر]] که با [[موسی]] بودند او را [[همراهی]] می‌‌کنند. [[حضرت قائم]]{{ع}} خاتم ([[امامت]]) را به او [[تسلیم]] می‌‌کند و پس از این که از [[دنیا]] رفت [[امام حسین]]{{ع}} عهده‌دار [[غسل]] و [[کفن]] و [[حنوط]] و [[دفن]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} خواهد بود<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۰۴.</ref>. {{متن قرآن|يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ}}<ref>«روزی که اندازه آن پنجاه هزار سال است» سوره معارج، آیه ۴.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} درباره این [[آیه]] فرمود: این در [[زمان رجعت]] [[رسول خدا]]{{صل}} است. [[رسول خدا]] در رجعت خود پنجاه هزار سال [[حکومت]] خواهد کرد. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} نیز در رجعت [[چهل]] و چهار هزار سال [[سلطنت]] خواهد می‌‌کند<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۰۴.</ref>. [[مفضل]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] می‌‌کند: می‌‌بینم روزی را که تختی از [[نور]] نهاده‌اند و سایه‌بانی از یاقوت سرخ، آراسته به جواهر بر فراز آن قرار داده‌اند و [[امام حسین]]{{ع}} بر آن سریر می‌نشیند. اطراف او نود هزار سایبان سبز زده‌اند؛ و [[مؤمنین]] را می‌‌بینم که به [[دیدار]] او می‌‌روند و بر او [[سلام]] می‌‌کنند. [[خداوند]] در آن روزها به آنان می‌‌گوید: ای [[دوستان]] من، هر چه [[دوست]] دارید از من بخواهید، زیرا شما بسیار [[آزار]] و [[سختی]] و [[ذلت]] [[تحمل]] نمودید. امروز هر حاجتی از حاجت‌های [[دنیا]] و [[آخرت]] را از من بخواهید آن را به شما خواهم داد. در آن روز تمام غذاها و نوشیدنی‌های آنان از [[بهشت]] برایشان آورده می‌‌شود<ref>کامل الزیارات. </ref>. از جمله کسانی که در [[زمان رجعت]] زنده می‌‌شوند و به [[کیفر]] جنایت‌های خود می‌‌رسند. [[نمرود]]، [[فرعون]]، [[هامان]] ([[وزیر]] [[فرعون]])، [[قارون]]، ضحاک، بخت النصر، گروهی از عموزاده‌ها [[حضرت مهدی]]{{ع}} که [[بدعت‌گذاری]] کرده و [[سنت]] [[رسول الله]]{{صل}} را نابود کردند، گروهی از [[قریش]] که با [[ظلم و ستم]] به [[سلطنت]] رسیدند و... هستند<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۶۴۱. در موضوع رجعت از کتاب شریف "الأیقاظ من الهجعة بالبرهان علی الرجعة" تألیف "محمد بن الحسن الحر العاملی" استفاده زیادی شده است، ما اکثر مطالب این بخش را از این کتاب نقل نموده‌ایم. </ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۲۸۵.</ref>.
 == اقسام رجعت ==
 * [[رجعت عام]]