بحث:دعا در قرآن: تفاوت میان نسخهها
←آثار دعا
| خط ۵۰: | خط ۵۰: | ||
==[[آثار دعا]]== | ==[[آثار دعا]]== | ||
*در [[منابع اسلامی]] [[دعا]] دارای آثار مادی و [[معنوی]] و فردی و [[اجتماعی]] دانسته شده است؛ مهمترین اثری که همگان در دعایشان در پی آناند [[اجابت]] و برآوردن خواستههاست که [[خدا]] آنها را به [[انسان]] عطا کرده است: {{متن قرآن| | *در [[منابع اسلامی]] [[دعا]] دارای آثار مادی و [[معنوی]] و فردی و [[اجتماعی]] دانسته شده است؛ مهمترین اثری که همگان در دعایشان در پی آناند [[اجابت]] و برآوردن خواستههاست که [[خدا]] آنها را به [[انسان]] عطا کرده است: {{متن قرآن|وَآتَاكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref> | ||
۴۸۳. و ما از سر بخشایشی از خویش و [[پند]] [[آموختن]] به [[خردمندان]]، خانوادهاش را- و با آنها، همانند آنان را- به او بخشیدیم؛ [[سوره]] ص، [[آیه]]: ۴۳. | ۴۸۳. و ما از سر بخشایشی از خویش و [[پند]] [[آموختن]] به [[خردمندان]]، خانوادهاش را- و با آنها، همانند آنان را- به او بخشیدیم؛ [[سوره]] ص، [[آیه]]: ۴۳. | ||
۴۸۷. همان کسان که [[خداوند]] را [[ایستاده]] و نشسته و آرمیده بر پهلو یاد میکنند و در [[آفرینش]] [[آسمانها]] و [[زمین]] میاندیشند: پروردگارا! این (ها) را بیهوده نیافریدهای، پاکا که تویی! ما را از [[عذاب]] [[آتش]] ([[دوزخ]]) باز دار پروردگارا! هر که را به [[آتش]] ([[دوزخ]]) درآوری، [[خوار]] کردهای و [[ستمگران]] را یاوری نخواهد بود.، [[سوره]] [[آل عمران]]، [[آیه]]: ۱۹۱-۱۹۲.</ref> [[دعا]] از مؤثرترین عوامل رشد معرفتی [[انسان]] به حقایق پس پردۀ [[طبیعت]] است و هر بار که [[انسان]] [[آگاه]] دست به [[دعا]] برداشته و از مبدأ هستی چیزی میطلبد، ارتباط تازهای با کمال و مبدأ آن احساس میکند و در [[حقیقت انسان]] در حال یادگیری حقایق و واقعیاتی است که موجب رشد و کمالاند<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref>. | ۴۸۷. همان کسان که [[خداوند]] را [[ایستاده]] و نشسته و آرمیده بر پهلو یاد میکنند و در [[آفرینش]] [[آسمانها]] و [[زمین]] میاندیشند: پروردگارا! این (ها) را بیهوده نیافریدهای، پاکا که تویی! ما را از [[عذاب]] [[آتش]] ([[دوزخ]]) باز دار پروردگارا! هر که را به [[آتش]] ([[دوزخ]]) درآوری، [[خوار]] کردهای و [[ستمگران]] را یاوری نخواهد بود.، [[سوره]] [[آل عمران]]، [[آیه]]: ۱۹۱-۱۹۲.</ref> [[دعا]] از مؤثرترین عوامل رشد معرفتی [[انسان]] به حقایق پس پردۀ [[طبیعت]] است و هر بار که [[انسان]] [[آگاه]] دست به [[دعا]] برداشته و از مبدأ هستی چیزی میطلبد، ارتباط تازهای با کمال و مبدأ آن احساس میکند و در [[حقیقت انسان]] در حال یادگیری حقایق و واقعیاتی است که موجب رشد و کمالاند<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref>. | ||
| خط ۵۶: | خط ۵۶: | ||
*در مواردی [[دعا]] دارای آثار [[اجتماعی]] بوده است؛ مانند آنچه [[ابراهیم]] {{ع}} برای [[اهل مکه]] خواست: {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که ابراهیم گفت: پروردگارا! اینجا را شهری امن کن و از اهل آن هر کس را که به خداوند و روز واپسین ایمان دارد، از میوهها روزی رسان» سوره بقره، آیه ۱۲۶.</ref>.<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref> | *در مواردی [[دعا]] دارای آثار [[اجتماعی]] بوده است؛ مانند آنچه [[ابراهیم]] {{ع}} برای [[اهل مکه]] خواست: {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِیمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که ابراهیم گفت: پروردگارا! اینجا را شهری امن کن و از اهل آن هر کس را که به خداوند و روز واپسین ایمان دارد، از میوهها روزی رسان» سوره بقره، آیه ۱۲۶.</ref>.<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref> | ||
*آثار [[اخروی]] [[دعا]] نیز عبارتاند از: [[نجات]] از [[عذاب]] [[جهنم]]: {{متن قرآن|رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ}}<ref>«پروردگارا! این (ها) را بیهوده نیافریدهای، پاکا که تویی! ما را از عذاب آتش (دوزخ) باز دار» سوره آل عمران، آیه ۱۹۱.</ref> و بهرهمندی از [[پاداش اخروی]] و [[نعمتهای بهشتی]]: رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِی أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَی الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْیَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ»<ref>و گفتارشان جز این نبود که (می) گفتند: پروردگارا! از گناهان ما و گزافکاریها که در کار خویش کردهایم در گذر و گامهای ما را استوار دار و ما را بر گروه کافران پیروز گردان پس خداوند به آنان پاداش این جهان و پاداش نیک جهان واپسین را بخشید و خداوند نیکوکاران را دوست میدارد؛ سوره آل عمران، آیه: ۱۴۷-۱۴۸.</ref>.<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref> | *آثار [[اخروی]] [[دعا]] نیز عبارتاند از: [[نجات]] از [[عذاب]] [[جهنم]]: {{متن قرآن|رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَکَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ}}<ref>«پروردگارا! این (ها) را بیهوده نیافریدهای، پاکا که تویی! ما را از عذاب آتش (دوزخ) باز دار» سوره آل عمران، آیه ۱۹۱.</ref> و بهرهمندی از [[پاداش اخروی]] و [[نعمتهای بهشتی]]: رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِی أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَی الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْیَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ»<ref>و گفتارشان جز این نبود که (می) گفتند: پروردگارا! از گناهان ما و گزافکاریها که در کار خویش کردهایم در گذر و گامهای ما را استوار دار و ما را بر گروه کافران پیروز گردان پس خداوند به آنان پاداش این جهان و پاداش نیک جهان واپسین را بخشید و خداوند نیکوکاران را دوست میدارد؛ سوره آل عمران، آیه: ۱۴۷-۱۴۸.</ref>.<ref>ر.ک: سحرخوان، محمد و یوسفزاده، حسین علی، دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۳، ص۱۱۹.</ref> | ||
==پانویس== | |||
{{یادآوری پانویس}} | |||
{{پانویس2}} | |||