بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''دعا:''' | '''دعا:''' خواندن، صدا زدن، در اصطلاح دینی به معنای نیایش و راز و نیاز با آفریدگار است. این رابطه معنوی میان بنده و خدا، روح را پاک میسازد و نشانه بندگی انسان است. خداوند توانا، قدرت بیپایان دارد. از سوی دیگر هم انسان، موجودی است ناتوان و نیازمند. دعا روی آوردن به خداوند و درخواست حاجت و نیاز از سوی اوست. | ||
در قرآن کریم، خداوند مردم را فرمان داده تا خدا را بخوانند و وعده فرموده که اجابت کند<ref>{{متن قرآن|وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ...}} «و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم...» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref>. در مسائل اجتماعی نیز، پس از آنکه انسان در حدّ توان خویش و با بهکارگیری نیرو و فکر و تدبیر، اقدام کرد، از خداوند هم میطلبد که امداد و کمک کند. پس دعا هرگز جایگزین عمل و تلاش نیست، بلکه پشتوانه آن است. در احادیث اسلامی، از دعا با عنوانهای: مغز عبادت، سپر مؤمن، سلاح پیامبران، کلید رحمت الهی و چراغ تاریکی یاد شده و برای آن، شرایط و آداب خاصی است. برخی از نیایشها و متنهای دعا که از پیامبر اسلام و ائمه{{عم}} نقل شده است، در کتابهای دعا آمده است، مثل دعای سمات، دعای عهد، دعای جوشن کبیر، دعای کمیل، دعای ندبه، دعای ابوحمزه، دعای افتتاح، دعای عرفه. مجموعهای از دعاهای امام سجاد{{ع}} نیز در کتابی به نام "صحیفه سجّادیه" گرد آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگنامه دینی (کتاب)| فرهنگنامه دینی]]، ص:۱۰۰.</ref>. | |||
==واژهشناسی لغوی== | ==واژهشناسی لغوی== | ||
| خط ۴۷: | خط ۴۸: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
* [[پرونده:000055.jpg|22px]] [[محمد سحرخوان|سحرخوان، محمد]] و [[حسین علی یوسفزاده|یوسفزاده، حسین علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۳''']] | * [[پرونده:000055.jpg|22px]] [[محمد سحرخوان|سحرخوان، محمد]] و [[حسین علی یوسفزاده|یوسفزاده، حسین علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۳''']] | ||
* [[پرونده:13681040.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگنامه دینی (کتاب)|'''فرهنگنامه دینی''']] | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||