محمد بن ابی بکر: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از [[پیروزی امام]]{{ع}} در [[جنگ جمل]]، پیگیری کارهای مربوط به [[عایشه]] را به [[دستور امام]]{{ع}} بر عهده گرفت و او را به [[مدینه]] بازگردانْد. [[محمد]]، در [[جهاد]] و [[عبادت]]، سختکوش بود و به خاطر سختکوشی او در [[عبادت]]، وی را "عابد [[قریش]]" می‌نامیدند. وی، جد مادری [[امام صادق]]{{ع}} است. به سال ۳۶ هجری و پس از [[عزل]] [[قیس]] بن سعد از [[حکومت مصر]]، [[علی]]{{ع}} [[محمد]] را به [[حکومت]] آن جا گمارد و چون [[یاران امام]]{{ع}} دست از [[یاری]] کشیدند و ایشان را تنها نهادند، [[معاویه]] از این [[فرصت]]، سود جُست و توانست با [[حیله‌گری]] و خباثت، این [[یاور]] با [[اخلاص]] [[امام]]{{ع}} را [[فریب]] دهد و او را بکشد و بدین شیوه بر [[مصر]]، دست یابد. [[علی]]{{ع}} در مناسبت‌های مختلفی [[محمد]] را می‌ستود و او را به [[نیکی]] یاد می‌کرد و می‌گفت: "او [[محبوب]] و دست پرورده من بود. [[پاداش]] مصیبتش را از [[خدا]] خواهانیم. فرزندی [[خیرخواه]] و کارگزاری کوشا و تیغی بُرنده و رُکنی باز دارنده بود"<ref>نهج البلاغة، خطبه ۶۸.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۸۵۷.</ref>.