بی‌وفایی در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - ':{{متن قرآن' به ': {{متن قرآن'
جز (جایگزینی متن - 'حضرت حق' به 'حضرت حق')
جز (جایگزینی متن - ':{{متن قرآن' به ': {{متن قرآن')
خط ۳۲: خط ۳۲:
*در [[آیات]] بعدی [[حضرت حق]] بلافاصله به توضیح این نکته می‌‌پردازد، که منظور از "وفای [[عبد]]" چیست؛ در این رابطه انجام [[واجبات]] - به‌ویژه [[نماز]]- دو دوری از محرّمات - به‌ویژه [[نفاق]]- را به‌عنوان مصداق بارز این مطلب، به اشاره می‌‌گیرد. همین مطلب در [[سوره]] [[یس]] نیز به [[تفسیر]] گرفته شده است؛ به این‌گونه که نپرداختن به [[عبادات]] [[شیطان]] - یا همان [[شرک]] عبادی ۔ مهم‌ترین رکن [[وفاداری]] [[بنده]] نسبت به [[حضرت حق]]، قلمداد شده است<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۴۳.</ref>.
*در [[آیات]] بعدی [[حضرت حق]] بلافاصله به توضیح این نکته می‌‌پردازد، که منظور از "وفای [[عبد]]" چیست؛ در این رابطه انجام [[واجبات]] - به‌ویژه [[نماز]]- دو دوری از محرّمات - به‌ویژه [[نفاق]]- را به‌عنوان مصداق بارز این مطلب، به اشاره می‌‌گیرد. همین مطلب در [[سوره]] [[یس]] نیز به [[تفسیر]] گرفته شده است؛ به این‌گونه که نپرداختن به [[عبادات]] [[شیطان]] - یا همان [[شرک]] عبادی ۔ مهم‌ترین رکن [[وفاداری]] [[بنده]] نسبت به [[حضرت حق]]، قلمداد شده است<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۴۳.</ref>.
*بخش پایانی این [[آیه]]: {{متن قرآن|وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ}}<ref>«و تنها از من بهراسید» سوره بقره، آیه ۴۰.</ref> نیز، در این زمینه سخنی سخت موجز و کامل است، که به‌روشنی مقصود از وفاداریِ [[بنده]] را مشخّص می‌‌سازد.
*بخش پایانی این [[آیه]]: {{متن قرآن|وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ}}<ref>«و تنها از من بهراسید» سوره بقره، آیه ۴۰.</ref> نیز، در این زمینه سخنی سخت موجز و کامل است، که به‌روشنی مقصود از وفاداریِ [[بنده]] را مشخّص می‌‌سازد.
*در مقابل، از وفاء [[خداوند]] نسبت به [[انسان]] نیز سخن داشته است. این [[آیات]] در این زمینه به توضیح پرداخته برخورداری از حیات طیّبه / [[زندگی]] [[پاکیزه]] رستگارانه، را وفای او نسبت به بندگانش دانسته است:{{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref>.
*در مقابل، از وفاء [[خداوند]] نسبت به [[انسان]] نیز سخن داشته است. این [[آیات]] در این زمینه به توضیح پرداخته برخورداری از حیات طیّبه / [[زندگی]] [[پاکیزه]] رستگارانه، را وفای او نسبت به بندگانش دانسته است: {{متن قرآن|مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«کسانی از مرد و زن که کار شایسته‌ای کنند؛ و مؤمن باشند، بی‌گمان آنان را با زندگانی پاکیزه‌ای زنده می‌داریم و به یقین نیکوتر از آنچه انجام می‌دادند پاداششان را خواهیم داد» سوره نحل، آیه ۹۷.</ref>.
*پس از آن، به بیان نعمت‌هایی که [[حضرت حق]] تنها در [[اختیار]] این [[قوم]] نهاده، و دیگر [[اقوام]] را از آن بهره‌مند نساخته است، می‌‌پردازد. نعمت‌هایی سخت ارجمند، که آنان یکسر به [[انکار]] آن پرداختند، از همین رو به [[عذاب]] او - جلَّ وعلا! - [[مبتلا]] شدند، عذابی که استیصال آنان را در پی داشت، و سرانجام آنان را به [[عذاب]] دوسرای [[مبتلا]] نمود.
*پس از آن، به بیان نعمت‌هایی که [[حضرت حق]] تنها در [[اختیار]] این [[قوم]] نهاده، و دیگر [[اقوام]] را از آن بهره‌مند نساخته است، می‌‌پردازد. نعمت‌هایی سخت ارجمند، که آنان یکسر به [[انکار]] آن پرداختند، از همین رو به [[عذاب]] او - جلَّ وعلا! - [[مبتلا]] شدند، عذابی که استیصال آنان را در پی داشت، و سرانجام آنان را به [[عذاب]] دوسرای [[مبتلا]] نمود.
*در اینجا، به نعمت‌های [[عظیم]] [[حضرت حق]] - که مورد کفران بنی‌اسرائیلیان قرار گرفت-، اشاره می‌کنیم<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۴۴.</ref>:
*در اینجا، به نعمت‌های [[عظیم]] [[حضرت حق]] - که مورد کفران بنی‌اسرائیلیان قرار گرفت-، اشاره می‌کنیم<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۴۴.</ref>:
۲۲۷٬۶۲۸

ویرایش