بحث:سید علی محمد شیرازی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جایگزینی متن - 'شیخ احمد احسایی' به 'شیخ احمد احسایی'
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - 'شیخ احمد احسایی' به 'شیخ احمد احسایی')
خط ۷۲: خط ۷۲:
==میرزا [[علی محمد باب]] در موعودنامه==
==میرزا [[علی محمد باب]] در موعودنامه==
*پیدایش بابیّت و بابیگری در عصر [[استعمار]] مربوط‍‌ به [[سید علی محمد باب]] است. وی [[فرزند]] [[محمد]] رضای بزاز شیرازی است و در سال ۱۲۳۵ هجری قمری در شیراز متولد شد. در سن هفده‌سالگی به شغل پدر مشغول گردید و برای [[تجارت]] به بندر بوشهر رفت. چون از مسائل مذهبی دم می‌زد، در پناه قیافه محجوب و چهره زیبا و حسن‌خلق و سلوک با [[مردم]]، توانست عده‌ای را به خود جلب کند. پس از پنج سال به شیراز برگشت و [[تجارت]] را رها ساخت.  
*پیدایش بابیّت و بابیگری در عصر [[استعمار]] مربوط‍‌ به [[سید علی محمد باب]] است. وی [[فرزند]] [[محمد]] رضای بزاز شیرازی است و در سال ۱۲۳۵ هجری قمری در شیراز متولد شد. در سن هفده‌سالگی به شغل پدر مشغول گردید و برای [[تجارت]] به بندر بوشهر رفت. چون از مسائل مذهبی دم می‌زد، در پناه قیافه محجوب و چهره زیبا و حسن‌خلق و سلوک با [[مردم]]، توانست عده‌ای را به خود جلب کند. پس از پنج سال به شیراز برگشت و [[تجارت]] را رها ساخت.  
*از آن پس سفری به [[مکه]] کرد و از آن‌جا به [[عراق]] رفت و دو سه سال در [[کربلا]] در سلک شاگردان و مریدان [[سید کاظم رشتی]] که از شاگردان [[شیخ]] [[احمد احسایی]] بود درآمد و مورد توجه استادش -سید- قرار گرفت. او چون در [[زهد]] و [[عبادت]] و ریاضت، ظاهری فریبنده داشت، پس از [[مرگ]] [[سید]] کاظم رشتی، مورد توجه مریدان و دیگر شاگردان او واقع شد. در ۲۴ سالگی نخست، دعوی [[بابیت]] یعنی در ورود به [[حضرت مهدی]] {{ع}} و سپس دعوی [[مهدویت]] کرد. پس از مدتی قدم فراتر گذاشت و کتابی را تدوین کرد و به مناسبت [[آیات]] سوره الرحمن، ادعا نمود که [[خداوند]] کتاب "بیان" را بر وی نازل نموده است و این [[آیات]] اشاره به او دارد که منظور از "[[انسان]]" [[علی محمد باب]] است و مراد از "بیان" کتابی است که بر او نازل شده. گذشته از تدوین کتاب "بیان"، باب، خود را ملقب به "ذکر" کرد و مدعی شد که مراد از [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ}} و [[آیه]] {{متن قرآن|فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ}} اوست.  
*از آن پس سفری به [[مکه]] کرد و از آن‌جا به [[عراق]] رفت و دو سه سال در [[کربلا]] در سلک شاگردان و مریدان [[سید کاظم رشتی]] که از شاگردان [[شیخ احمد احسایی]] بود درآمد و مورد توجه استادش -سید- قرار گرفت. او چون در [[زهد]] و [[عبادت]] و ریاضت، ظاهری فریبنده داشت، پس از [[مرگ]] [[سید]] کاظم رشتی، مورد توجه مریدان و دیگر شاگردان او واقع شد. در ۲۴ سالگی نخست، دعوی [[بابیت]] یعنی در ورود به [[حضرت مهدی]] {{ع}} و سپس دعوی [[مهدویت]] کرد. پس از مدتی قدم فراتر گذاشت و کتابی را تدوین کرد و به مناسبت [[آیات]] سوره الرحمن، ادعا نمود که [[خداوند]] کتاب "بیان" را بر وی نازل نموده است و این [[آیات]] اشاره به او دارد که منظور از "[[انسان]]" [[علی محمد باب]] است و مراد از "بیان" کتابی است که بر او نازل شده. گذشته از تدوین کتاب "بیان"، باب، خود را ملقب به "ذکر" کرد و مدعی شد که مراد از [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ}} و [[آیه]] {{متن قرآن|فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ}} اوست.  
*[[سید علی محمد باب]] از [[عراق]] به بوشهر بازگشت و در [[اصفهان]]، مازندران، تبریز، [[تهران]]، [[آذربایجان]] و زنجان پیروانی یافت و بالاخره در سال ۱۲۶۶ هجری در تبریز به فتوای [[علماء]] و [[فرمان]] شاه، وی را اعدام کردند<ref>معارف و معاریف، ج ۲.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۷۲۲.</ref>.
*[[سید علی محمد باب]] از [[عراق]] به بوشهر بازگشت و در [[اصفهان]]، مازندران، تبریز، [[تهران]]، [[آذربایجان]] و زنجان پیروانی یافت و بالاخره در سال ۱۲۶۶ هجری در تبریز به فتوای [[علماء]] و [[فرمان]] شاه، وی را اعدام کردند<ref>معارف و معاریف، ج ۲.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۷۲۲.</ref>.


۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش