تبیین حقیقت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#ابراز ارادت به ساحت [[مقدّس]] [[امام]]، هنگامی مقبول است که مُحِبّ در ابراز [[محبّت]] خود صادق و [[خالص]] باشد؛ یعنی با [[امتثال]] [[دقیق]] [[فرامین]] آنها و ابراز ارادت و [[مودّت]] دائمی به درگاه آنان، کم‌کم [[قلب]] او در [[سلم]] و [[صفا]] و [[یک‌رنگی]] با آنان قرار گیرد: {{متن حدیث|وَ يَكُونَ سِلْماً لَنَا}}.

*واژه "[[سلم]]" در جایی به کار می‌رود که شخص در کمال [[یک‌رنگی]] در ظاهر و [[باطن]] با امر دیگر باشد <ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه.ش.)، ج۵، ص۱۸۷.</ref> و طبعاً با اضداد و [[دشمنان]] آن [[دشمن]] و ناهمرنگ باشد؛ چنان‌که هرجا سخن از [[تولّی]] است، [[تبرّی]] از [[دشمنان]] نیز در کنار آن مطرح است؛ این مطلب در مضامین متعدّد [[زیارت‌نامه‌ها]] و [[روایات]] باب [[تولّی و تبرّی]] مورد تأکید فراوان واقع شده است.

*'''نکته پنجم آنکه:''' [[ولایت]] [[باطن]] [[رسالت]] است. به بیان روشن‌تر، [[ایمان]] [[باطن]] [[اسلام]] است. در نتیجه، [[اسلام ظاهری]] کسی که [[محروم]] از [[نور]] [[ایمان]] است، [[نجات‌بخش]] نخواهد بود؛ چنان‌که [[خداوند]] خطاب به [[اعراب]] [[جاهلی]] می‌فرماید: {{متن قرآن|قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ}}<ref>«تازی‌های بیابان‌نشین گفتند: ایمان آورده‌ایم بگو: ایمان نیاورده‌اید بلکه بگویید: اسلام آورده‌ایم و هنوز ایمان در دل‌هایتان راه نیافته است» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref>.

*لذا [[امام]]{{ع}} در پایان بیان خود می‌فرمایند: {{متن حدیث|وَ هُمْ وَ اللَّهِ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ وَ يَحْجُبُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ نُورَهُمْ عَمَّنْ يَشَاءُ فَتُظْلِمُ قُلُوبُهُمْ... فَإِذَا كَانَ سِلْماً لَنَا سَلَّمَهُ اللَّهُ مِنْ شَدِيدِ الْحِسَابِ وَ آمَنَهُ مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ الْأَكْبَرِ}}<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش، محمد تقی]] و [[فرید محسنی|محسنی، فرید]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۳۷۱-۳۷۵.</ref>.