مواسات در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخه‌ها

*همچنین [[امام]]{{ع}} در دعای بیست و ششم و در عبارت سوم آن می‌فرمایند: "و بارخدایا مرا بر آن دار که بدکردارشان را به [[نیکی]] [[پاداش]] دهم، و از ستمکارشان به [[عفو]] و [[بخشش]] درگذرم، و درباره همه ایشان خوش [[گمان]] باشم و با نیکویی همه آن‌ها را [[سرپرستی]] نمایم و با [[پاکدامنی]] چشمم را از ([[زشتی‌ها]] و لغزش‌های) آنان بپوشانم، و با [[فروتنی]] با آن‌ها نرم باشم (سخت‌گیر نباشم)؛ و با [[مهربانی]] بر گرفتارانشان رقت داشته باشم و دلجویی کنم، و در پنهانی و پشت سر، [[دوستی]] (خود) را برای آنان [[آشکار]] سازم و با [[پاکدامنی]] (نه با آلودگی به [[فساد]] و تباهکاری) [[نعمت]] همیشگی (روزی و [[خوشی]]) را نزد ایشان [[دوست]] بدارم، و آنچه برای [[خویشان]] خود [[واجب]] و لازم می‌دانم درباره ایشان لازم دانم، و آنچه برای [[خواص]] و [[نزدیکان]] رعایت داشته، در نظر دارم برای ایشان رعایت کنم"<ref>{{متن حدیث| وَ اجْعَلْنِي اللَّهُمَّ أَجْزِي بِالْإِحْسَانِ مُسِيئَهُمْ‌، وَ أُعْرِضُ بِالتَّجَاوُزِ عَنْ ظَالِمِهِمْ، وَ أَسْتَعْمِلُ حُسْنَ الظَّنِّ فِي كَافَّتِهِمْ، وَ أَتَوَلَّى بِالْبِرِّ عَامَّتَهُمْ، وَ أَغُضُّ بَصَرِي عَنْهُمْ عِفَّةً، وَ أُلِينُ جَانِبِي لَهُمْ تَوَاضُعاً، وَ أَرِقُّ عَلَى أَهْلِ الْبَلَاءِ مِنْهُمْ رَحْمَةً، وَ أُسِرُّ لَهُمْ بِالْغَيْبِ مَوَدَّةً، وَ أُحِبُّ بَقَاءَ النِّعْمَةِ عِنْدَهُمْ نُصْحاً، وَ أُوجِبُ لَهُمْ مَا أُوجِبُ لِحَامَّتِي، وَ أَرْعَى لَهُمْ مَا أَرْعَى لِخَاصَّتِي}}</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۷۶-۳۷۷.</ref>.

*[[امام]]{{ع}} در این عبارت اموری را از [[خداوند]] می‌خواهد تا در مورد [[همسایه]] انجام دهد. در واقع این امور همان چیزهایی است که در [[حق]] یک [[برادر دینی]] [[مؤمن]] باید انجام داد و این عبارت به نحو [[التزام]]، [[مواسات]] نسبت به [[همسایگان]] را گوشزد می‌کند. همچنان‌که در پایان همین عبارت از [[خداوند]] می‌خواهد آنچه را که برای [[اقوام]] و [[نزدیکان]] خود می‌پسندد و [[واجب]] می‌داند درباره [[همسایگان]] نیز لازم بداند. [[قدر]] [[مسلم]] یکی از [[حقوقی]] که [[انسان]] نسبت به [[خویشان]] خود دارد، [[مواسات]]، [[برادری]] و مساعدت آنان است.

*در [[حقیقت]] [[امام]]{{ع}} آنچه را که از [[خداوند]] در [[حق]] [[همسایگان]] خود طلب می‌کند، همان [[مواسات]] و [[یاری]] کردن آن‌هاست.

*همچنین آن [[حضرت]] در دعای بیست و یکم و در عبارت سیزدهم آن می‌فرمایند: "خدایا بر [[محمد]] و آل او [[درود]] فرست؛ و مرا با ایشان همنشین (پیرو) و [[یاری]] کننده به آنان گردان؛ و به [[شوق]] و دلباختگی به خود و به انجام آنچه [[دوست]] داری و [[خشنود]] می‌گردی بر من منت گذار ([[توفیق]] عطا فرما) زیرا تو بر هر چیز [[توانایی]]؛ و خواسته من برای تو آسان است"<ref>{{متن حدیث| اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْنِي لَهُمْ قَرِيناً، وَ اجْعَلْنِي لَهُمْ نَصِيراً، وَ امْنُنْ عَلَيَّ بِشَوْقٍ إِلَيْكَ، وَ بِالْعَمَلِ لَكَ بِمَا تُحِبُّ وَ تَرْضَى، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ، وَ ذَلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ}}</ref>؛