محبت امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[محبت]] [[امام زمان]] {{ع}}، که همان [[محبت خدا]] می‌باشد {{متن قرآن|مَنْ أَحَبَّكُمْ فَقَدْ أَحَبَّ اللَّهَ}}<ref>قسمتی از زیارت جامعه کبیره.</ref> هم جنبه موضوعیت دارد، هم جنبه طریقیت. [[محبت]] و [[عشق]] به آن بزرگوار موضوعیت دارد، یعنی [[نفس]] و ذات این [[محبت]] و اظهار [[عشق]] و [[نیاز]] به آن [[محبوب]]، مطلوب و ممدوح [[حضرت حق]] است. چنان‌که در [[احادیث]] و [[روایات]] [[ائمه]] [[معصومین]] {{عم}}، از [[طریق عامه]] و [[خاصه]] بر آن تأکید شده است. [[زمخشری]] در [[تفسیر]] [[آیه]]: {{متن قرآن|قُل لّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَی}}<ref>سوره شوری، ۲۳.</ref>. این [[حدیث]] را [[نقل]] می‌کند: [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: هرکه با [[دوستی]] [[آل محمد]] بمیرد، [[شهید]] مرده است؛ بخشوده از [[عذاب]] مرده است. هرکه با [[دوستی]] [[آل محمد]] بمیرد، [[فرشته]] [[مرگ]] او را [[بشارت]] می‌دهد و سپس منکر و نکیر نیز او را به [[بهشت]] [[بشارت]] می‌دهند. هرکه با [[دوستی]] [[آل محمد]] بمیرد او را معزز و [[محبوب]] به سوی [[بهشت]] می‌برند. آن‌گونه که عروس را معزز و [[محبوب]] به خانه داماد می‌برند. هرکه با [[دوستی]] [[آل محمد]] بمیرد، [[خداوند]] [[قبر]] او را [[زیارتگاه]] [[فرشتگان]] [[رحمت]] قرار می‌دهد. هر که با [[دشمنی]] [[آل محمد]] بمیرد، روز [[قیامت]] در حالی وارد می‌شود که بر پیشانی او نوشته است: مأیوس از [[رحمت خدا]]! هرکه با [[دشمنی]] [[آل محمد]] بمیرد، [[کافر]] مرده است. هرکه با [[دشمنی]] [[آل محمد]] بمیرد، بوی [[بهشت]] را استشمام نمی‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۲۷، ص ۱۱۱.</ref>. از [[روایت]] فوق و ده‌ها [[روایت]] دیگر چنین برداشت می‌شود که [[نفس]] [[محبت]] [[اهل بیت]] {{عم}}، دارای [[ارزش]] و اعتبار فوق العاده می‌باشد. تا آن‌جا که در برخی از [[روایات]] آمده است که از همه عبادت‌ها بالاتر است.  

*چنان‌که در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} می‌خوانیم: بالاتر از هر عبادتی، عبادتی است، و [[محبت]] [[اهل بیت]] {{ع}} [[برترین]] عبادت‌هاست<ref>بحار الانوار، ج ۲۷، ص ۹۱.</ref>. و اما [[محبت]] [[امام زمان]] طریقیت دارد؛ وقتی فردی [[محب]] یک [[انسان کامل]] مانند [[حضرت ولی عصر]] {{ع}} می‌شود، طبیعی است که لازمه‌اش [[تبعیت]] "[[محب]]" از "[[محبوب]]" و نتیجتا متصف گشتن "[[محب]]" به [[صفات ]]"[[محبوب]]" است.  

*چنان‌که در روایتی که [[شیخ کلینی]]، به اسناد خود از [[امام صادق]] {{ع}}، [[نقل]] می‌کند، آمده است: "ما اساس هر خوبی و خیری هستیم و هرچه [[نیکی]] است از فروغ ماست... و [[دشمنان]] ما، ریشه و اصل هرشر و [[بدی]] هستند. و هرچه [[پلیدی]] و [[زشتی]] است از شاخه‌های (شجره خبیثه) آن‌هاست... بنابراین [[دروغ]] گفته است کسی که پنداشته است که با ماست، در حالی که او (به [[گواهی]] [[اعمال]] زشتش) وابسته به [[فروع]] غیر ماست (از پیوندخوردگان به درخت [[ناپاک]] [[دشمنان]] ماست)" <ref>کافی، ج ۸، ص ۲۴۳.</ref>.

*این [[حدیث شریف]]، هشداری به [[دوستان]] و [[منتظران]] [[حضرت ولی عصر]] {{ع}} می‌دهد که در [[اعمال]] خود بیاندیشند و بنگرند که [[رفتار]] و گفتارشان مشابهت با محصول کدامیک از آن دو درخت "خبیث" و "طیّب" دارد<ref>نشریه موعود، شماره ۱۱ و ۱۰، ص ۴۶.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۱۴.</ref>.