بحث:خسف در بیداء: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «==خسف بیداء در درسنامه امام شناسی== *خسف، فرو رفتن در زمین و زیر آوار ماندن...» ایجاد کرد) |
جز (جایگزینی متن - '،[[' به '، [[') |
||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
*از [[روایات]] چنین برداشت میشود که مقصود از [[خسف بیداء]] آن است که [[لشکر سفیانی]] پس از [[قتل]] و [[غارت]] در [[مدینه]]، در تعقیب [[حضرت مهدی]]{{ع}} به سوی [[مکّه]] حرکت میکنند و چون به [[بیداء]] برسند در آنجا همه [[لشکر]]، به جز دو یا سه نفر، [[خسف]] خواهند شد. | *از [[روایات]] چنین برداشت میشود که مقصود از [[خسف بیداء]] آن است که [[لشکر سفیانی]] پس از [[قتل]] و [[غارت]] در [[مدینه]]، در تعقیب [[حضرت مهدی]]{{ع}} به سوی [[مکّه]] حرکت میکنند و چون به [[بیداء]] برسند در آنجا همه [[لشکر]]، به جز دو یا سه نفر، [[خسف]] خواهند شد. | ||
*[[رسول خدا]]{{صل}} میفرماید:{{متن حدیث|يَعُوذُ عَائِذٌ بِالْبَيْتِ فَيُبْعَثُ إِلَيْهِ جَيْشٌ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ بَيْدَاءِ الْمَدِينَةِ خُسِفَ بِهِمْ}}<ref>بحارالأنوار، ج۵۲، ص۱۸۶.</ref>. | *[[رسول خدا]]{{صل}} میفرماید:{{متن حدیث|يَعُوذُ عَائِذٌ بِالْبَيْتِ فَيُبْعَثُ إِلَيْهِ جَيْشٌ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ بَيْدَاءِ الْمَدِينَةِ خُسِفَ بِهِمْ}}<ref>بحارالأنوار، ج۵۲، ص۱۸۶.</ref>. | ||
*و در [[حدیثی]] دیگر میفرماید: "لشکری از [[شام]] به [[مکّه]] فرستاده میشود تا آن هنگام که به [[بیداء]] برسند و به [[زمین]] فرو روند"<ref>{{متن حدیث|يبعث إلى مكة بجيش من الشام حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ خُسِفَ بِهِمْ}}؛ الملاحم و الفتن فی ظهور الغائب المنتظر، ص۷۵.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]،[[ درسنامه امامشناسی (کتاب)|درسنامه امامشناسی]]، ص:۲۲۴-۲۲۵.</ref>. | *و در [[حدیثی]] دیگر میفرماید: "لشکری از [[شام]] به [[مکّه]] فرستاده میشود تا آن هنگام که به [[بیداء]] برسند و به [[زمین]] فرو روند"<ref>{{متن حدیث|يبعث إلى مكة بجيش من الشام حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ خُسِفَ بِهِمْ}}؛ الملاحم و الفتن فی ظهور الغائب المنتظر، ص۷۵.</ref><ref>[[مهدی مقامی|مقامی، مهدی]]، [[ درسنامه امامشناسی (کتاب)|درسنامه امامشناسی]]، ص:۲۲۴-۲۲۵.</ref>. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۲۰:۴۰
خسف بیداء در درسنامه امام شناسی
- خسف، فرو رفتن در زمین و زیر آوار ماندن به وسیله زلزله، سیل، طوفان، موشک، بمباران و بالا آمدن آب دریاست.
- بیداء، نام سرزمین میان مکّه و مدینه است.
- از روایات چنین برداشت میشود که مقصود از خسف بیداء آن است که لشکر سفیانی پس از قتل و غارت در مدینه، در تعقیب حضرت مهدی(ع) به سوی مکّه حرکت میکنند و چون به بیداء برسند در آنجا همه لشکر، به جز دو یا سه نفر، خسف خواهند شد.
- رسول خدا(ص) میفرماید:«يَعُوذُ عَائِذٌ بِالْبَيْتِ فَيُبْعَثُ إِلَيْهِ جَيْشٌ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ بَيْدَاءِ الْمَدِينَةِ خُسِفَ بِهِمْ»[۱].
- و در حدیثی دیگر میفرماید: "لشکری از شام به مکّه فرستاده میشود تا آن هنگام که به بیداء برسند و به زمین فرو روند"[۲][۳].
- ↑ بحارالأنوار، ج۵۲، ص۱۸۶.
- ↑ «يبعث إلى مكة بجيش من الشام حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْبَيْدَاءِ خُسِفَ بِهِمْ»؛ الملاحم و الفتن فی ظهور الغائب المنتظر، ص۷۵.
- ↑ مقامی، مهدی، درسنامه امامشناسی، ص:۲۲۴-۲۲۵.