دوستی برای خدا: تفاوت میان نسخه‌ها

دوستی برای خدا (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۳:۵۰

۵ بایت اضافه‌شده ، ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - ' بسوی ' به ' به‌سوی '

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۹۹

ویرایش

@@ خط ۳۱: / خط ۳۱: @@
 ===برپای داشتن [[نماز]]===
 *این امر نیز، به شدّت مورد تأکید [[اسلام]] است: {{متن قرآن|فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ}}<ref>«پس وای بر (آن) نمازگزاران آنان که از نماز خویش غافلند» سوره ماعون، آیه ۴-۵.</ref>؛ و تکرار آن در هر شب و روز، در شمار [[واجبات]] [[شرع]]: {{متن قرآن|أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا}}<ref>«نماز را از هنگام بازگشت خورشید (در نیمه روز) تا تاریکی شب بپا دار! و (نیز) نماز صبح را که نماز صبح با گواهی (فرشتگان) است» سوره اسراء، آیه ۷۸.</ref>. و [[خواندن]] نوافل نیز، [[برترین]] [[اعمال]] دانسته شده است. [۱۰۶] [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: {{متن حدیث| مَا أَعْلَمُ شَيْئاً بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ أَفْضَلَ مِنْ هَذِهِ الصَّلَاةِ}}<ref>وسائل الشیعه، ج۳، ص۲۵.</ref>؛ "بعد از [[شناخت]] [[حضرت حق]]، هیچ چیزی را [[برتر]] از [[نماز]] نمی‌دانم"<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۴۵-۲۴۶.</ref>.
-*[[اهل دل]]، [[نماز]] را سیر بسوی [[حضرت حق]] و در [[حضرت حق]] و از [[حضرت حق]] می‌دانند؛ از این‌رو [[نماز]] را [[معراج]] کامل [[انسان]] [[مسلمان]] دانسته‌اند. با [[تکبیر]] سیر به سوی [[خداوند]] آغاز می‌‌شود، و با قرائت [[بنده]] با [[حضرت حق]] و در محضر او خواهد بود - چه در این هنگام صدای او را می‌‌شنود-، و با اذکاری که می‌‌خواند، با او - جلّ و علا! - سخن خواهد داشت. از این‌رو از ابتدای [[نماز]] تا انتهای آن، سیر فی اللّه خواهد بود؛ و با [[سلام]] [[نماز]]، از [[حضرت حق]] به سوی دیگران بازخواهد گشت؛ با این [[اراده]] که در این سیر [[جدید]] - یعنی سیر من الحقّ إلی الخلق و فی الخلق - خویشتن را از تمامی حجاب‌های ظلمانی و [[نورانی]] بازدارد، و هیچ رذیلتای را بر [[صحیفه]] [[نفس]] ننشاند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۴۶.</ref>.
+*[[اهل دل]]، [[نماز]] را سیر به‌سوی [[حضرت حق]] و در [[حضرت حق]] و از [[حضرت حق]] می‌دانند؛ از این‌رو [[نماز]] را [[معراج]] کامل [[انسان]] [[مسلمان]] دانسته‌اند. با [[تکبیر]] سیر به سوی [[خداوند]] آغاز می‌‌شود، و با قرائت [[بنده]] با [[حضرت حق]] و در محضر او خواهد بود - چه در این هنگام صدای او را می‌‌شنود-، و با اذکاری که می‌‌خواند، با او - جلّ و علا! - سخن خواهد داشت. از این‌رو از ابتدای [[نماز]] تا انتهای آن، سیر فی اللّه خواهد بود؛ و با [[سلام]] [[نماز]]، از [[حضرت حق]] به سوی دیگران بازخواهد گشت؛ با این [[اراده]] که در این سیر [[جدید]] - یعنی سیر من الحقّ إلی الخلق و فی الخلق - خویشتن را از تمامی حجاب‌های ظلمانی و [[نورانی]] بازدارد، و هیچ رذیلتای را بر [[صحیفه]] [[نفس]] ننشاند<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۴۶.</ref>.
 *[[نماز]]، [[برترین]] معراجی است که برای هر انسانی متصوّر است؛ و سِرّ عشق‌بازی [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با [[نماز]]، در همین نکته نهفته است. این، اندکی از مباحث بسیار پردامنه این مبحث بود. ما [[امید]] به [[فضل]] [[خدای متعال]] می‌‌بریم، تا موفّق شویم که بخشی از این مجموعه را به بیان [[اسرار]] [[عبادات]] اختصاص داده، به گوشه‌هائی از این مطلب اشاره نمائیم<ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۴۶.</ref>.
 ===خلوت گزینی با [[خداوند]]===