فطرت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==نکات==

# [[خداوند]] به [[پیامبر]] میگوید: پس روی [[دل]] خود را متوجه [[آیین پاک]] و [[خالص]] [[پروردگار]] کن {{متن قرآن|فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا}} چرا که این فطرتی است که [[خداوند]] [[انسان‌ها]] را بر آن [[آفریده]]، دگرگونی در [[آفرینش]] [[خدا]] نیست {{متن قرآن|فِطْرَتَ الله الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ}} و از نخستین روزی که [[انسان]] قدم به [[عالم هستی]] می‌گذارد این [[نور الهی]] در درون [[جان]] او شعله‌ور است. این است [[دین]] و [[آیین]] محکم و [[استوار]] {{متن قرآن|ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ}} ولی اکثر [[مردم]] نمی‌دانند {{متن قرآن|وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ}} “دین حنیف” یعنی [[دینی]] که از تمام کجی‌ها و از [[انحراف]] و [[خرافات]] و [[گمراهی‌ها]] به سوی [[راستی و درستی]] متمایل شده است. چنان‌که همین شیوه استفاده از [[خلق]] و [[فطرت]] را به [[نقل]] از [[ابراهیم]] میآورد: {{متن قرآن|إِلَّا الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ}}<ref>«مگر از آن کس که مرا آفریده است که او مرا راهنمایی خواهد کرد» سوره زخرف، آیه ۲۷.</ref> که ارجاع به [[درک]] [[فطری]] و طبیعی [[انسان]] است، اگر حجاب‌ها [[مانع]] [[شناخت]] [[انسان]] نگردد؛

# [[خداوند]] خطاب به [[پیامبر]] چنین می‌گوید: به خاطر بیاور موقعی را که پروردگارت از پشت [[فرزندان آدم]] ذرّیه آنها را برگرفت - پدیدآورد - و آنها را [[گواه]] بر خویشتن نمود و از آنها پرسید آیا من [[پروردگار]] شما نیستم‌؟ آنها همگی گفتند: آری! [[گواهی]] می‌دهیم {{متن قرآن|وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا}} سپس اشاره به [[هدف]] نهایی این سؤال و جواب و گرفتن [[پیمان]] از [[فرزندان آدم]] در مسأله [[توحید]] نموده، می‌فرماید: این کار را [[خداوند]] به این جهت انجام داد که در [[روز قیامت]] نگویید ما از این موضوع [[توحید]] و شناسایی [[خدا]] [[غافل]] بودیم {{متن قرآن|أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۶۷.</ref>.