کفر در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

کفر در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۰۲

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'نداری' به 'نداری'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش

@@ خط ۱۳۱: / خط ۱۳۱: @@
 #{{متن قرآن|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ * وَلَا يَزَالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ}}<ref>«و کافران می‌گویند: چرا بر او از سوی پروردگارش نشانه‌ای فرو فرستاده نمی‌شود؟! بگو: بی‌گمان خداوند هر که را بخواهد بیراه می‌دارد و آن کس را که (به سوی او) بازگردد به سوی خویش رهنمون می‌گردد * و اگر قرآنی بود که کوهساران بدان به جنبش می‌افتاد یا زمین با آن پاره پاره می‌شد یا با آن مردگان به سخن آورده می‌شدند (باز ایمان نمی‌آوردند و کار ایمانشان با شما نیست)؛ بلکه تمام کارها از آن خداوند است؛ آیا مؤمنان درنیافته‌اند که اگر خداوند بخواهد همه مردم را راهنمایی می‌کند؟ و به کافران همواره برای کارهایی که کرده‌اند بلایی سخت می‌رسد یا آنکه (بلا) نزدیک خانه‌شان وارد می‌شود تا وعده خداوند فرا رسد، بی‌گمان خداوند در وعده (خویش) خلاف نمی‌ورزد» سوره رعد، آیه ۲۷ و ۳۱.</ref>
 #{{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمَانِ فَتَكْفُرُونَ * ذَلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَإِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ}}<ref>«به کافران ندا می‌دهند که دشمنی خداوند، بزرگ‌تر از دشمنی شما با خودتان است که به ایمان فرا خوانده می‌شدید امّا شما کفر می‌ورزیدید * این (عذاب) از آن روست که چون خداوند به تنهایی (به پرستش) خوانده می‌شد، شما کفر می‌ورزیدید و چون برای او شریک آورده می‌شد می‌گرویدید؛ اینک داوری با خداوند فرازمند بزرگ است» سوره غافر، آیه ۱۰-۱۲.</ref>.
-#{{متن قرآن|فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ * لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ * إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَكَفَرَ * فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ}}<ref>«پس پند بده که تنها تو پند دهنده‌ای * تو بر آنان چیره نیستی * مگر آنانکه رو بگردانند و کفر ورزند * که خدا آنان را به عذاب بزرگ‌تر عذاب کند» سوره غاشیه، آیه ۲۱-۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ}} کلمه “مصیطر” در اصل “مسیطر” با سین بوده، که به معنای متسلط است، [[مردم]] را [[تذکر]] بده که [[وظیفه]] تو تنها [[تذکر]] دادن است، تو دست [[زور]] به ایشان [[نداری]] مگر افرادی از ایشان که از [[تذکر]] و پندگیری روی گردانند و [[کفر]] می‌ورزند {{متن قرآن|إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَكَفَرَ}} چون [[تذکر]] دادن آن جناب به افراد آن چنانی لغو و بی‌فایده است و معلوم است که [[تولی]] و [[اعراض]] و [[کفر]]، همواره بعد از [[تذکر]] رخ می‌دهند، پس آن‌چه با این استثناء [[نفی]] شد [[تذکر]] مکرر است، گویا فرموده: تو به ایشان [[تذکر]] بده و [[تذکر]] خود را پی بگیر و آن را [[قطع]] مکن، مگر از کسی که یک بار و دو بار تذکرش دادی و او روی گردانید و [[کفر]] ورزید که در این صورت دیگر لازم نیست به [[تذکر]] خود ادامه دهی، بلکه باید از او [[اعراض]] کنی، تا [[خدای تعالی]] به [[عذاب]] بزرگ‌تر معذبش سازد. {{متن قرآن|فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۴۶۱.</ref>.
+#{{متن قرآن|فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ * لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ * إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَكَفَرَ * فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ}}<ref>«پس پند بده که تنها تو پند دهنده‌ای * تو بر آنان چیره نیستی * مگر آنانکه رو بگردانند و کفر ورزند * که خدا آنان را به عذاب بزرگ‌تر عذاب کند» سوره غاشیه، آیه ۲۱-۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ}} کلمه “مصیطر” در اصل “مسیطر” با سین بوده، که به معنای متسلط است، [[مردم]] را [[تذکر]] بده که [[وظیفه]] تو تنها [[تذکر]] دادن است، تو دست [[زور]] به ایشان نداری مگر افرادی از ایشان که از [[تذکر]] و پندگیری روی گردانند و [[کفر]] می‌ورزند {{متن قرآن|إِلَّا مَنْ تَوَلَّى وَكَفَرَ}} چون [[تذکر]] دادن آن جناب به افراد آن چنانی لغو و بی‌فایده است و معلوم است که [[تولی]] و [[اعراض]] و [[کفر]]، همواره بعد از [[تذکر]] رخ می‌دهند، پس آن‌چه با این استثناء [[نفی]] شد [[تذکر]] مکرر است، گویا فرموده: تو به ایشان [[تذکر]] بده و [[تذکر]] خود را پی بگیر و آن را [[قطع]] مکن، مگر از کسی که یک بار و دو بار تذکرش دادی و او روی گردانید و [[کفر]] ورزید که در این صورت دیگر لازم نیست به [[تذکر]] خود ادامه دهی، بلکه باید از او [[اعراض]] کنی، تا [[خدای تعالی]] به [[عذاب]] بزرگ‌تر معذبش سازد. {{متن قرآن|فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۴۶۱.</ref>.
 #{{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا * فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَكَفَى بِجَهَنَّمَ سَعِيرًا}}<ref>«آیا به کسانی که بهره‌ای (اندک) از کتاب آسمانی داده شده است ننگریسته‌ای (که چگونه) به “جبت” و “طاغوت” ایمان دارند و درباره کافران می‌گویند که اینان رهیافته‌تر از مؤمنانند؟! * پس برخی از آنها به آن ایمان آوردند و برخی از ایشان روی از آن برتافتند و (برافروختن) آتش فروزان را، دوزخ بس» سوره نساء، آیه ۵۱ و ۵۵.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] به تقسیم [[تاریخی]] [[مردم]] در برابر [[کتاب‌های آسمانی]] اشاره می‌کند و می‌فرماید: ولی برخی از آنان کسانی هستند که به آن [[ایمان]] آوردند، و برخی از آنان کسانی هستند که راه [[مردم]] را بر آن بستند؛ و برای [[مجازات]] آنها شعله فروزان [[آتش]] جهنّم کافی است {{متن قرآن|فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَكَفَى بِجَهَنَّمَ سَعِيرًا}} در طول [[تاریخ]]، [[پیامبران الهی]] با دو گروه [[مؤمن]] و [[کافر]] روبه‌رو بوده‌اند؛ گروهی کتاب و [[هدایت]] آنان را [[تصدیق]] می‌کردند و گروهی نمی‌پذیرفتند و [[کفر]] می‌ورزیدند و گرفتار [[عذاب الهی]] می‌شدند. [[یهودیان]] نیز در برخورد با [[اسلام]] به دو گروه تقسیم شدند. یکی از [[روش‌های تربیتی]] [[قرآن]] آن است که [[رنج‌ها]] و [[مشکلات]] امت‌های گذشته را [[یادآوری]] می‌کند، تا تسلّی خاطری برای [[مؤمنان]] در برخورد با [[مشکلات]] جدید باشد. {{متن قرآن|فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ}} در این باره دو قول است:
 ##دسته‌ای از [[اهل کتاب]] به [[محمد]]{{صل}} [[ایمان]] آوردند و دسته‌ای از او [[اعراض]] کردند و به او [[ایمان]] نیاوردند. این قول از [[مجاهد]] و زجاج و جبایی است و مناسبت این جمله با جمله سابق به این است که آنها با اینکه [[حسد]] می‌بردند و کارهایی [[زشت]] می‌کردند، بعضی از آنان به او [[ایمان]] آوردند.