ترک: تفاوت میان نسخهها
(تغییرمسیر به قدرت) برچسب: تغییر مسیر جدید |
(تغییرمسیر به قدرت حذف شد) برچسب: تغییرمسیر حذف شد |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
# | {{ویرایش غیرنهایی}} | ||
{{امامت}} | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[ترک در حدیث]] | [[ترک در اخلاق اسلامی]] | [[ترک در معارف دعا و زیارات]] | [[ترک در معارف و سیره سجادی]] | [[ترک در معارف و سیره رضوی]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | |||
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[ترک (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div> | |||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | |||
==مقدمه== | |||
گفتهاند تُرکها از [[اولاد]] [[یافث بن نوح]] هستند و [[سرزمین]] آنان از [[ماوراء النهر]]، یعنی سواحل [[جیحون]]، تا حدود چین امتداد داشته است. بنابر آنچه گفته شده [[ترکها]] از سایر [[مردم]] به [[کثرت]] جمعیت و [[شجاعت]] ممتاز بودهاند و [[روحیه]] [[سلطهگری]] بر آنها [[غلبه]] داشته است. آنان، همچون بسیاری از [[اقوام]] دیگر، تا [[ظهور اسلام]] [[کافر]] بودند و پس از گسترش قلمرو [[اسلام]] برخی از آنها به تدریج [[مسلمان]] شدند. [[امام سجاد]]{{ع}} در [[دعا]] علیه [[دشمنان خدا]] آنان را نیز نام برده است. در این [[نیایشها]]، مراد از دشمنان خدا، [[دشمنان]]، [[دوستان]] و خاصّان و مقرّبان [[خداوند]] است که [[دوستی]] آنان به منزله [[دوستی خدا]] و [[دشمنی]] با آنان به منزله دشمنی با خداست؛ {{متن حدیث|اللَّهُمَّ وَ اعْمُمْ بِذَلِكَ أَعْدَاءَكَ فِي أَقْطَارِ الْبِلَادِ مِنَ الْهِنْدِ وَ الرُّومِ وَ التُّرْكِ...}}<ref>دعای ۲۷.</ref>؛ «ای خداوند چنان کن که این دعا همه دشمنانت را در اقطار بلاد از [[هند]] و [[روم]] و ترکستان در برگیرد». | |||
مقصود از اعدا و دشمنان کسانیاند که از [[اطاعت خدا]] از روی [[عناد]] و [[لجاجت]] و پس از [[اتمام حجت]] بر آنها، سر باز میزنند و نه همه آن اقوام<ref>ریاض السالکین فی شرح صحیفة الساجدین{{ع}}، سیدعلی خان حسینی حسنی مدنی شیرازی، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، ۱۴۰۹، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، ۱۳۷۵، تهران، چاپ دوم.</ref>.<ref>[[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «ترک»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۴۵.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | |||
==منابع== | |||
# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «ترک»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] | |||
==پانویس== | |||
{{پانویس2}} | |||
[[رده:ترک]] | |||
[[رده:مدخل]] | |||
نسخهٔ ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۶
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل ترک (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
گفتهاند تُرکها از اولاد یافث بن نوح هستند و سرزمین آنان از ماوراء النهر، یعنی سواحل جیحون، تا حدود چین امتداد داشته است. بنابر آنچه گفته شده ترکها از سایر مردم به کثرت جمعیت و شجاعت ممتاز بودهاند و روحیه سلطهگری بر آنها غلبه داشته است. آنان، همچون بسیاری از اقوام دیگر، تا ظهور اسلام کافر بودند و پس از گسترش قلمرو اسلام برخی از آنها به تدریج مسلمان شدند. امام سجاد(ع) در دعا علیه دشمنان خدا آنان را نیز نام برده است. در این نیایشها، مراد از دشمنان خدا، دشمنان، دوستان و خاصّان و مقرّبان خداوند است که دوستی آنان به منزله دوستی خدا و دشمنی با آنان به منزله دشمنی با خداست؛ «اللَّهُمَّ وَ اعْمُمْ بِذَلِكَ أَعْدَاءَكَ فِي أَقْطَارِ الْبِلَادِ مِنَ الْهِنْدِ وَ الرُّومِ وَ التُّرْكِ...»[۱]؛ «ای خداوند چنان کن که این دعا همه دشمنانت را در اقطار بلاد از هند و روم و ترکستان در برگیرد».
مقصود از اعدا و دشمنان کسانیاند که از اطاعت خدا از روی عناد و لجاجت و پس از اتمام حجت بر آنها، سر باز میزنند و نه همه آن اقوام[۲].[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ دعای ۲۷.
- ↑ ریاض السالکین فی شرح صحیفة الساجدین(ع)، سیدعلی خان حسینی حسنی مدنی شیرازی، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، ۱۴۰۹، چاپ اول؛ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، ۱۳۷۵، تهران، چاپ دوم.
- ↑ شیرزاد، امیر، مقاله «ترک»، دانشنامه صحیفه سجادیه، ص ۱۴۵.