تسلیم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#[[اسلام]] فوق [[ایمان]] است، و آن، همراه با [[اقرار]] به زبان، [[اعتقاد]] به [[قلب]]، وفای با فعل و [[تسلیم شدن]] برای [[خدای متعال]] باشد در همه آن‌چه حتم نموده و تقدیر کرده است؛ هم‌چنان‌که از [[ابراهیم]]{{ع}} در این سخن [[حق تعالی]]: {{متن قرآن|إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«آنگاه که پروردگارش بدو فرمود: فرمانبردار باش، او گفت: فرمانبردار پروردگار جهانیانم» سوره بقره، آیه ۱۳۱.</ref> ذکر شده و قوله تعالی: {{متن قرآن|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ}}<ref>«بی‌گمان دین (راستین) نزد خداوند، اسلام است» سوره آل عمران، آیه ۱۹.</ref>، و قوله: {{متن قرآن|تَوَفَّنِي مُسْلِمًا}}<ref>«مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>، یعنی مرا از کسانی قرار بده که [[تسلیم شدن]] برای رضای تو را [[طلب]] نمودند.

*این سخن [[حق تعالی]]: {{متن قرآن|إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ مُسْلِمُونَ}}<ref>«(تو پیام خود را) جز به کسانی که به آیات ما ایمان آورده‌اند و (به فرمان ما) گردن نهاده‌اند، نمی‌شنوانی» سوره نمل، آیه ۸۱.</ref>، و قوله: {{متن قرآن|لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«همگان را از راه به در خواهم برد بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹.</ref>، یعنی مطیعان برای [[حق]] و اعتراف‌ کنندگان به او

*[[فخرالدین]] در مجمع البحرین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا}}<ref>«و هرگاه نادانان با آنان سخن سر کنند پاسخی نرم گویند» سوره فرقان، آیه ۶۳.</ref>، فرموده: گفتاری که در آن سالم باشند؛ بدین معنا که نه تجاوزی در کار باشد، و نه گناهی،

*و قوله: {{متن قرآن|إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا}}، یعنی بعضی به بعضی [[سلام]] می‌گویند،