نامۀ ۴۱ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

نامۀ ۴۱ نهج البلاغه (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۰۵

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'قوت' به 'قوت'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۹۰۲

ویرایش

@@ خط ۴: / خط ۴: @@
 ==مقدمه==
 *[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
-*بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به [[قوت]] قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
+*بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
 *بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.
 ==فرازی از [[نامه]]==