جز
جایگزینی متن - 'موقعیت' به 'موقعیت'
جز (جایگزینی متن - 'پنهان' به 'پنهان') |
جز (جایگزینی متن - 'موقعیت' به 'موقعیت') |
||
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
*کلمه {{متن قرآن|فَسَقَ}}، به معنای [[خروج]] شیء از شیء دیگر است، مثل {{عربی|"فسقت الرطبة عن قشرها"}}، خُرما از غلاف خود خارج شد. و [[فرد]] [[گناهکار]] را [[فاسق]] مینامند، چون در واقع هنگام [[گناه]]، از [[دین]] و [[بندگی]] [[خدای متعال]] خارج شده است. | *کلمه {{متن قرآن|فَسَقَ}}، به معنای [[خروج]] شیء از شیء دیگر است، مثل {{عربی|"فسقت الرطبة عن قشرها"}}، خُرما از غلاف خود خارج شد. و [[فرد]] [[گناهکار]] را [[فاسق]] مینامند، چون در واقع هنگام [[گناه]]، از [[دین]] و [[بندگی]] [[خدای متعال]] خارج شده است. | ||
*برخی [[اهل]] لغت مینویسند: "معنای اصلی [[فسق]]، عبارت از خارج شدن از مقررات [[دینی]] یا [[عقلی]] یا [[طبیعت]] لازم است، اما مفاهیم ترک و [[جور]] از لوازم معنای اصلی و آثار آن است. بله، [[فسق]] با [[تعهد]]، [[ایمان]] و [[هدایت]]، جمع نمیشود؛ چنانکه [[فسق]] کاشف از نقض [[تعهد]] و [[ایمان]] و از انتفای [[اختیار]] [[هدایت]] و [[توفیق الهی]] است"<ref>التحقیق، ج۹، ص۸۹، کلمه فسق.</ref>. | *برخی [[اهل]] لغت مینویسند: "معنای اصلی [[فسق]]، عبارت از خارج شدن از مقررات [[دینی]] یا [[عقلی]] یا [[طبیعت]] لازم است، اما مفاهیم ترک و [[جور]] از لوازم معنای اصلی و آثار آن است. بله، [[فسق]] با [[تعهد]]، [[ایمان]] و [[هدایت]]، جمع نمیشود؛ چنانکه [[فسق]] کاشف از نقض [[تعهد]] و [[ایمان]] و از انتفای [[اختیار]] [[هدایت]] و [[توفیق الهی]] است"<ref>التحقیق، ج۹، ص۸۹، کلمه فسق.</ref>. | ||
*بنابراین، [[شیطان]] از مقررات لازمه [[مقام]] و | *بنابراین، [[شیطان]] از مقررات لازمه [[مقام]] و موقعیت ملکی که [[تسلیم محض]] بود، خارج شد و متصّف به صفت [[فسق]] و از [[فاسقین]] گردید. | ||
*{{متن قرآن|يَا أَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطَانَ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلرَّحْمَنِ عَصِيًّا}}<ref>«ای پدر! شیطان را نپرست که شیطان با (خداوند) بخشنده نافرمان است» سوره مریم، آیه ۴۴.</ref>. | *{{متن قرآن|يَا أَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطَانَ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلرَّحْمَنِ عَصِيًّا}}<ref>«ای پدر! شیطان را نپرست که شیطان با (خداوند) بخشنده نافرمان است» سوره مریم، آیه ۴۴.</ref>. | ||
*[[شیطان]]، بعد از [[مخالفت]] با [[امر الهی]] و مطرود شدن بر اثر آن، رو به عِصیان [[پروردگار]] [[متعال]] آورد و به [[دلیل]] عنادی که به [[خالق]] مهربانش بر اثر امر سَجده پیدا کرد، و با [[تصور]] غلطش، [[خالق]] [[مهربان]] او را به سوی [[گمراهی]] کشانید: {{متن قرآن|قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«گفت: پس از آنجا که مرا بیراه نهادی بر سر راه راست تو، به کمین آنان مینشینم» سوره اعراف، آیه ۱۶.</ref>؛ لذا در همه موارد [[دستورهای الهی]]، [[مخالفت]] کرده و میکند و علاوه بر عِصیانگری، [[سعی]] و تلاش همهجانبه دارد که دیگر مخلوقات [[دنیا]] از جمله [[انسان]] را که به [[عقیده]] [[شیطان]]، مسبب اصلی [[بیچارگی]] اوست، به [[عصیان]] در برابر [[قوانین الهی]] وادارد!<ref>[[عبدالله حقجو|حقجو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)|ولایت در قرآن]]، ص:۳۲۶-۳۲۷.</ref> | *[[شیطان]]، بعد از [[مخالفت]] با [[امر الهی]] و مطرود شدن بر اثر آن، رو به عِصیان [[پروردگار]] [[متعال]] آورد و به [[دلیل]] عنادی که به [[خالق]] مهربانش بر اثر امر سَجده پیدا کرد، و با [[تصور]] غلطش، [[خالق]] [[مهربان]] او را به سوی [[گمراهی]] کشانید: {{متن قرآن|قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ}}<ref>«گفت: پس از آنجا که مرا بیراه نهادی بر سر راه راست تو، به کمین آنان مینشینم» سوره اعراف، آیه ۱۶.</ref>؛ لذا در همه موارد [[دستورهای الهی]]، [[مخالفت]] کرده و میکند و علاوه بر عِصیانگری، [[سعی]] و تلاش همهجانبه دارد که دیگر مخلوقات [[دنیا]] از جمله [[انسان]] را که به [[عقیده]] [[شیطان]]، مسبب اصلی [[بیچارگی]] اوست، به [[عصیان]] در برابر [[قوانین الهی]] وادارد!<ref>[[عبدالله حقجو|حقجو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)|ولایت در قرآن]]، ص:۳۲۶-۳۲۷.</ref> | ||