←تخریب پایگاه منافقان
| خط ۱۰۰: | خط ۱۰۰: | ||
==[[تخریب]] پایگاه منافقان== | ==[[تخریب]] پایگاه منافقان== | ||
پیامبر در ادامه مسیر خود به سوی [[مدینه]]، در توقفگاه | [[پیامبر]] در ادامه مسیر خود به سوی [[مدینه]]، در توقفگاه "ذیاوان" در نزدیکی مدینه، از توطئه دیگر منافقان [[آگاهی]] یافت. این دسته از منافقان قبل از حرکت پیامبر{{صل}} به سوی [[تبوک]] با [[هدف]] [[آمادهسازی]] مکانی برای [[دسیسهها]] و توطئههای خود، مسجدی در نزدیکی [[مسجد قبا]] بنا نهادند. ۵ تن از آنان نزد پیامبر{{صل}} آمده، از [[حضرت]] خواستند که قبل از عزیمت به سوی تبوک برای اولین بار در این [[مسجد]] [[نماز]] بگزارد. پیامبر این امر را به بازگشت از تبوک موکول کرد؛ ولی در بازگشت چون با [[وحی]] [[خداوند]] از هدف اصلی بانیان مسجد آگاه شد، [[مالک بن دُخشم]] از [[بنی سالم بن عوف]] و [[مُعن بن عدی]] و برادرش [[عاصم]] از [[بنیعجلان]] را امر کرد که مسجد را ویران کنند و در [[آتش]] بسوزانند.<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۴، ص۹۵۶؛ عیون الاثر، ج۲، ص۲۶۳؛ السیرة النبویة، ابن کثیر، ج۴، ص۳۸.</ref> [[مفسّران]] با نقلهایی از [[زهری]]، [[یزید بن رومان]]، [[عبدالله بن ابی بکر]] و [[عاصم بن عمر بن قتاده]]، ذیل [[آیات]] {{متن قرآن|وَالَّذِينَ اتَّخَذُواْ مَسْجِدًا ضِرَارًا وَكُفْرًا وَتَفْرِيقًا بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَإِرْصَادًا لِّمَنْ حَارَبَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ مِن قَبْلُ وَلَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلاَّ الْحُسْنَى وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ لاَ تَقُمْ فِيهِ أَبَدًا لَّمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَن تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجَالٌ يُحِبُّونَ أَن يَتَطَهَّرُواْ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَم مَّنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَىَ شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ لاَ يَزَالُ بُنْيَانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلاَّ أَن تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ }}<ref>«و کسانی هستند که مسجدی را برگزیدهاند برای زیان رساندن (به مردم) و کفر و اختلاف افکندن میان مؤمنان و (ساختن) کمینگاه برای آن کس که از پیش با خداوند و پیامبر وی به جنگ برخاسته بود؛ و سوگند میخورند که ما جز سر نیکی نداریم و خداوند گواهی میدهد که آنان دروغگویند. هیچگاه در آن (مسجد) حاضر مشو! بیگمان مسجدی که از روز نخست بنیان آن را بر پرهیزگاری نهادهاند سزاوارتر است که در آن حاضر گردی؛ در آن مردانی هستند که پاکیزه کردن (خود) را دوست میدارند و خداوند پاکیزگان را دوست میدارد. آیا کسی که بنیان خود را بر پروا از خداوند و خشنودی (او) نهاده بهتر است یا آنکه بنیان خود را بر لب پرتگاهی در حال ریزش گذارده است که او را به درون آتش دوزخ فرو میلغزاند ؟ و خداوند گروه ستمکاران را رهنمایی نمیکند. همواره بنیانی که بنا نهادهاند مایه تردید در دلهای آنان است تا آنکه دلهای آنها پارهپاره گردد و خداوند، دانایی فرزانه است» سوره توبه، آیه ۱۰۷-۱۱۰.</ref> از این مسجد سخن گفتهاند.<ref>جامعالبیان، ج۱۱، ص۳۸ ـ ۳۱؛ التبیان، ج۵، ص۲۹۷؛ تفسیرقرطبی، ج۸، ص۲۵۳.</ref> [[خداوند]] در این [[آیات]] این [[مسجد]] را وسیلهای برای ضرر رساندن به [[مسلمانان]] و تقویت [[کفر]] و [[تفرقهافکنی]] بین مسلمانان و کمینگاهی برای [[دشمنان خدا]] و [[رسول]] معرفی و مسلمانان را از [[عبادت]] در چنین مساجدی [[نهی]] کرده، چنین مساجدی را به بناهایی [[تشبیه]] میکند که در کنار پرتگاه بنا شدهاند. چنین بناهایی همواره وسیلهای برای [[شک و تردید]] در دلهای سازندگان آن است<ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[تبوک (مقاله)|مقاله «تبوک»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۷ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۷.</ref> | ||
==ورود [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]]== | ==ورود [[پیامبر]]{{صل}} به [[مدینه]]== | ||