←تجربه تاریخی
| خط ۵۵: | خط ۵۵: | ||
هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از [[مدینه]] برای مدتی طولانی، خارج میشدند، شخصی از [[صحابه]] را به [[جانشینی]] [[انتخاب]] میفرمود؛ همچنین برای [[مردم]] شهرهای دیگر و مناطق دورتر نیز نمایندگانی میفرستاد تا به جای او به امور مردم رسیدگی نمایند و نسبت به امر [[رهبری]] [[امت]]، پس از خود نیز اهتمام جدی داشت؛ چنانکه این مطلب را در اولین [[دعوت]] رسمی از [[نزدیکان]] خویش، بیان نمود. | هرگاه [[رسول خدا]]{{صل}} از [[مدینه]] برای مدتی طولانی، خارج میشدند، شخصی از [[صحابه]] را به [[جانشینی]] [[انتخاب]] میفرمود؛ همچنین برای [[مردم]] شهرهای دیگر و مناطق دورتر نیز نمایندگانی میفرستاد تا به جای او به امور مردم رسیدگی نمایند و نسبت به امر [[رهبری]] [[امت]]، پس از خود نیز اهتمام جدی داشت؛ چنانکه این مطلب را در اولین [[دعوت]] رسمی از [[نزدیکان]] خویش، بیان نمود. | ||
[[سیره امیرالمؤمنین | [[سیره امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] و سایر [[ائمه معصومین]]{{عم}} نیز همین بود که امور [[شیعیان]] و امت را بدون [[سرپرست]] رها نمیکردند و در موقعیتی که خود حضور نداشتند، جانشینی را به مردم معرفی مینمودند؛ چنانچه [[امام کاظم]]{{ع}} که مدت طولانی را در [[زندان]] سپری میکرد یا [[امام هادی]] و [[امام عسکری]]{{عم}} که در [[حصر]] نیروهای [[امنیتی]] [[حکومت]] [[زندگی]] میکردند و شیعیان به [[راحتی]] نمیتوانستند به ایشان دسترسی داشته باشند، نمایندگانی را واسطه میان خود و شیعیان قرار داده بودند. نمونه آشکارتر آن را میتوان در [[غیبت صغری]] [[امام زمان]]{{ع}} یافت که چهار [[نماینده]] به شکل متوالی واسطه [[ارتباط]] آن [[حضرت]] و شیعیان بودند. | ||
به [[تحقیق]] اصل جانشینی در [[غیبت کبری]]، با آن همه اهمیت نمیتواند، منتفی باشد؛ بلکه شکل آن [[تغییر]] یافته است؛ بنابراین یکی از علمای [[وارسته]] و [[شاگرد]] [[مکتب اهلبیت]] با دارا بودن عدالت و [[آگاهی]] کافی از چگونگی صیانت [[دین]] و [[احکام]] آن، [[پیشوایی]] و رهبری شیعیان را برعهده میگیرد<ref>[[علی اصغر نصرتی|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)|نظام سیاسی اسلام]]، ص ۲۳۴.</ref>. | به [[تحقیق]] اصل جانشینی در [[غیبت کبری]]، با آن همه اهمیت نمیتواند، منتفی باشد؛ بلکه شکل آن [[تغییر]] یافته است؛ بنابراین یکی از علمای [[وارسته]] و [[شاگرد]] [[مکتب اهلبیت]] با دارا بودن عدالت و [[آگاهی]] کافی از چگونگی صیانت [[دین]] و [[احکام]] آن، [[پیشوایی]] و رهبری شیعیان را برعهده میگیرد<ref>[[علی اصغر نصرتی|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)|نظام سیاسی اسلام]]، ص ۲۳۴.</ref>. | ||