حسن سلوک در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}، فرموده: [[دعوت]] کن به [[دین]] پروردگارت، {{متن قرآن|بِالْحِكْمَةِ}}؛ یعنی با [[براهین]] واضح و آشکار، {{متن قرآن|وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ}}؛ یعنی با گفتارهای مورد قبول قانع کننده که هم مورد رغبت باشد و هم مورد [[خوف]] و [[ترس]]، {{متن قرآن|وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}؛ یعنی با طرق [[مناظره]] [[نیکو]]، مانند: [[مدارا کردن]] در [[نصیحت]]، و [[نرمی]] کردن در [[پند]] و [[موعظه]]<ref>تفسیر شبر، ص۵۸۴.</ref>.

همین‌طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ}}، فرموده: یعنی دفع کن با آن خصلتی که آن [[چشم‌پوشی]] کردن و گذشت نمودن از [[بدی]] است، و با آن به وسیله [[احسان]] نمودن مقابله کن، و گفته‌اند: آن، کلمه [[توحید]] است، و {{متن قرآن|السَّيِّئَةَ}} [[شرک]] است<ref>تفسیر شبر، ص۷۲۴.</ref>.